۱۱ دستاورد بنیادین حزب الله و نقش آن در ترسیم معادلات سیاسی منطقه

جنگ در لبنان به عنوان بخشی از ساختار مقاومت در برابر توطئه‌های آمریکایی صهیونیستی، شاهد ۱۱ دستاورد بنیادین حزب الله است که در پیروزی و نتیجه نهایی جنگ منطقه‌ای تاثیر قابل توجهی دارد.

کد خبر: ۱۴۰۳۴۹۲

سه‌شنبه - ۲۲ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 12, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، روند جنگ بین حزب‌الله و ارتش رژیم صهیونیستی را نمی‌توان از سایر عرصه‌های درگیری در منطقه مجزا دانست. جنگ در لبنان صرفاً یک تعامل نظامی سنتی نیست که تحت تأثیر معادلات قدرت آتش یا برتری فناورانه باشد، بلکه بخشی از صحنه پیچیده منطقه‌ای است که در آن ابتکار عمل، ادراک، مدیریت زمان و بازتعریف اهداف در هم تنیده شده‌اند.

در این زمینه پایگاه خبری العهد، مجموعه‌ای از «دستاورد‌های مرحله‌ای» حزب‌الله را برشمرده که باید از آنها به عنوان ابزاری برای رسیدن به نتیجه نهایی در جنگ و تحمیل تحولات ساختاری برای بازتعریف قواعد درگیری علیه دشمن استفاده کرده و گزینه‌های دشمن را محدود ساخته و معادلات جدیدی را در سطوح میدانی و سیاسی تحمیل کرد.

این دستاورد‌ها در یک الگوی استدلالی یکپارچه که تکامل حضور و اثربخشی مقاومت را در محاسبات دشمنان خارجی و داخلی آن آشکار می‌کند، مورد بررسی قرار می‌گیرند. این مولفه‌ها اگر در ابعاد بین‌المللی و مذاکرات دیپلماتیک و سیاسی مورد استفاده قرار گرفته و بر لزوم یکپارچگی محور مقاومت در مقابله با توطئه‌های آمریکایی صهیونیستی تاکید شود، می‌تواند نتایج منطقه‌ای قابل توجهی در برآیند کلی درگیری در منطقه و تقویت دست برتر مقاومت در برابر توطئه‌های آمریکایی صهیونیستی ایفا کند.

اول: از بین بردن عنصر غافلگیری دشمن

یکی از برجسته‌ترین تحولات، خنثی سازی طرح دشمن مبنی بر وارد آوردن ضربه‌ای غافلگیرکننده به حزب‌الله بود. این اتفاق با تحمیل معادله معکوس شامل تبدیل «عنصر ابتکار عمل» از یک امتیاز اسرائیلی به یک عنصر «بحث‌برانگیز بین دو طرف» محقق شد. این دستاورد، صرفا دفاعی نیست، بلکه یک دستاورد دفاعی پیشگیرانه است.

دوم: شکستن معادله ترور‌ها

قبل از ۲ مارس، دشمن الگویی از ترور‌ها را تحمیل کرده بود که یک قاعده بازدارندگی یک‌طرفه را تشکیل می‌داد. اما شکستن این مسیر یک دستاورد استراتژیک محسوب می‌شود، زیرا هزینه دشمن را افزایش داده و این موضوع را بار دیگر وارد محاسبات دشمن کرد. تلاش برای تحمیل مجدد این الگو تحت سقف آتش‌بس نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی در تثبیت آن به عنوان یک قاعده پایدار موفق نبوده است.

سوم: غافلگیر کردن دشمن با آمادگی و تاکتیک‌های مؤثر

اذعان برخی از فرماندهان ارتش صهیونیستی به اینکه از آمادگی حزب‌الله غافلگیر شده‌اند، نشان‌دهنده یک نقص اطلاعاتی عمیق است. غافلگیری در اینجا تنها در داشتن توانایی خلاصه نمی‌شود، بلکه در توانایی پنهان کردن و مدیریت توانمندی‌ها تا لحظه استفاده است. این بدان معناست که مقاومت موفق شده است «استتار استراتژیک» و «اثربخشی تاکتیکی» را با هم ترکیب کند، که این امر ناتوانی ارتش صهیونیستی را در دستیابی به دستاورد‌های قاطع، علیرغم برتری مادی آن به دنبال داشته است.

چهارم: معادله معکوس کمین استراتژیک

یکی از گویاترین شاخص‌ها، موفقیت حزب‌الله در کشاندن دشمن به یک کمین استراتژیک است. این در حالی است که دشمن به دنبال اجرای این کمین استراتژیک بود. اشاره فرماندهان ارتش رژیم صهیونیستی از جمله سرلشکر رافی میلو فرمانده منطقه شمالی، به این تحول تأیید می‌کند که این مسئله تبلیغات نیست، بلکه یک ارزیابی داخلی از نقص در ارتش است. استدلال در اینجا این است که برتری نظامی تنها از منظر کسی که برنامه‌ریزی می‌کند، سنجیده نمی‌شود؛ بلکه با کسی که دیگری را مجبور می‌کند در چارچوب شرایط او عمل کند، سنجیده می‌شود.

پنجم: ناامید کردن دشمن از پیروزی نظامی قاطع

موفقیت حزب‌الله در وادار کردن رژیم صهیونیستی به اعتراف به اینکه خلع سلاح آن یک هدف بلندمدت است و در کوتاه‌مدت از نظر نظامی قابل دستیابی نیست، نشان‌دهنده تغییر در «سقف اهداف» است. هنگامی که هدف از پیروزی قاطع به مدیریت عرصه میدانی تغییر می‌کند، طرف مقابل، محدودیت‌های استراتژیکی را به دشمن تحمیل کرده است. این تحول معمولاً به نفع طرفی است که از نظر قدرت سنتی ضعیف‌تر است، زیرا زمان را به نفع خود انباشته می‌کند.

ششم: تبدیل اشغالگری به یک هزینه مستمر امنیتی

حضور رژیم صهیونیستی در مناطق اشغالی، همراه با امنیت پایدار نیست، بلکه به منبعی برای هزینه‌های مالی و انسانی آن تبدیل شده است. عدم تمرکز ثابت نیرو‌ها در برخی روستا‌ها نشان‌دهنده از دست دادن کنترل میدانی است، حتی اگر این حضور نظامی به صورت ظاهری ادامه یابد. این روند نشان‌دهنده موفقیت مقاومت در اجرای مدل «فرسایش هوشمند» است که هدف از آن بیرون راندن فوری دشمن نیست، بلکه پرهزینه کردن بقای آن تا حدی است که غیرقابل تحمل شود.

هفتم: تحمیل قواعد درگیری جدید

حزب‌الله لبنان با حمایت جمهوری اسلامی ایران، توانست محدودیت‌هایی را برای تجاوز رژیم صهیونیستی به لبنان تحمیل کند. این نشان‌دهنده این است که جنگ در لبنان صرفا دوطرفه نیست، بلکه بخشی از یک توازن منطقه‌ای گسترده‌تر است. دستاورد در اینجا وارد کردن متغیر‌های خارجی در محاسبات دشمن است که آزادی عمل آن را کاهش می‌دهد. به این ترتیب معادلات بازدارندگی در این جنگ دیگر محلی نیست، بلکه چندسطحی است.

هشتم: انتقال جنگ به داخل اسرائیل

یکی از برجسته‌ترین تحولات عرصه میدانی، انتقال جنگ به داخل ساختار سیاسی رژیم صهیونیستی است، به نحوی که شکاف گسترده‌ای بین ارتش و کابینه از یک سو، و کابینه و اپوزیسیون پدیدار شد. این بدان معناست که مقاومت دیگر تنها توانایی‌های نظامی را هدف قرار نمی‌دهد، بلکه انسجام تصمیم‌گیری سیاسی را نیز نشانه گرفته است. به این ترتیب تضعیف ساختار تصمیم سازی رژیم صهیونیستی بخشی از دستاورد استراتژیک است که به سردرگمی در فرآیند تصمیم‌گیری کمک می‌کند.

نهم: تحمیل گزینه عقب‌نشینی به فهرست گزینه‌های دشمن

با افزایش هزینه‌های انسانی و امنیتی در نتیجه این جنگ، ماندن در مناطق اشغالی از نظر سیاسی و نظامی برای صهیونیست‌ها گزینه‌ای پرهزینه می‌شود. این موضوع به معنای عقب‌نشینی فوری نیست، بلکه یک احتمال واقعی را ایجاد می‌کند که بر سر میز تصمیم‌گیری مطرح می‌شود.

دهم: بازیابی اعتماد و تحمیل حضور در معادلات

حزب‌الله موفق شد اعتماد محیط و متحدان خود را بازیابی کند و خود را به عنوان یک بازیگر غیرقابل چشم‌پوشی در معادلات آینده مطرح کند. این نشان می‌دهد که دستاورد‌های حزب الله تنها معطوف به عرصه میدانی نیست، بلکه سیاسی-استراتژیک نیز هست.

یازدهم: تحمیل معادله مذاکراتی جدید

مقاومت، معادله‌ای را ایجاد کرد که بر اساس آن هیچ توافقی نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن موضع لبنان بر آن تحمیل شود. این بدان معناست که موازنه قوا دیگر تنها در میدان سنجیده نمی‌شود، بلکه بر سر میز مذاکره نیز سنجیده می‌شود. از این منظر کسی که توانایی اخلال در موازنه‌ها را دارد، بخشی از تصمیم را نیز در اختیار دارد، حتی اگر به طور مستقیم در میز تصمیم گیری‌ها حضور نداشته باشد.

العهد در پایان تصریح می‌کند که این دستاورد‌ها و موارد دیگر، در مجموع، تحولی ساختاری در ماهیت درگیری‌ها از رویارویی سنتی نامتقارن به حالتی از تعادل پیچیده مبتنی بر تبادل میدانی و مدیریت هزینه ایجاد می‌کند. آنچه حزب‌الله به دست آورده، یک پیروزی نهایی نیست، بلکه شکل‌گیری تدریجی یک محیط استراتژیک است که دستیابی به اهداف دشمن را دشوارتر و پیچیده‌تر می‌کند. مهم‌تر اینکه، این نتایج، به عنوان نتایج مرحله‌ای، مسیری طولانی‌تر را پایه‌گذاری می‌کنند که فراتر از میدان به بازسازی تأثیرات معادلات قدرت می‌پردازد.