به مناسبت سالروز وفات حضرت خديجه كبري (س)

خديجه (س)؛ تسلاي خاطر رسول خدا (ص)

حضرت خديجه (س) در طول زندگي با پيامبر اكرم (ص) سختي هاي فراواني را متحمل شد و هميشه ياور صادق و با وفاي پيامبر اكرم (ص) و تسلاي خاطر ايشان بود.

کد خبر: ۱۴۰۴۶۹

چهارشنبه - ۱۹ مرداد ۱۳۹۰ / August 10, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، حضرت خديجه كبري (س) از بزرگترين بانوان اسلام به شمار مي رود كه بهشت به ايشان از طرف خداوند وعده داده شده و جزو چهار زن اول بهشتي است.

ايشان اولين زني است كه اسلام آورد و پشت سر پيامبر اعظم (ص) و به همراه حضرت علي (ع) نماز خواند و تمام سرمايه و داراييش را در راه ترويج و گسترش دين اسلام به كار گرفت.

حضرت خديجه (س) از قبيله بني هاشم كه پدر و اقوامش از ثروتمندان قريش بودند كه خود نيز سرمايه دار بزرگ همسطح بزرگترين سرمايه داران قبيله خود بود، اما آنچه كه باعث شد دلبسته آخرين برگزيده خداوند گردد علاقه مندي وي به معنويات و اعتقاد ايشان به حقيقت بود كه در وجود نازنين محمد امين يافته بود.

حضرت خديجه (س) به سبب علاقه به حضرت محمد (ص) و مقام معنوي ايشان با رسول خدا (ص) ازدواج كرد و پا در خانه ساده پيامبر (ص) گذاشت كه نواي وحي را به انتظار مي كشيد او همسري مهربان و يار باوفا و صادق براي پيامبر (ص) و مادري دلسوز و فداكار براي فرزندانش بود و تمام ثروت و مقام و جايگاه قبيله ايش را فداي پيشرفت مقاصد و رسالت همسرش كرد.

حضرت خديجه (س) در طول زندگي با پيامبر اكرم (ص) سختي هاي فراواني را متحمل شد و تنها به جرم اينه همسر پيام آور خداوند است و رسالت دارد كه انسان ها بخصوص انسان هاي دوران جاهليت را به سعادت ابدي رهنمود كند، سختي ها كشيد، هجرت ها كرد، دوره هاي سخت تحريم و محاصره ها را به همراه همسر و فرزندانش پشت سرگذاشت، اما در همه دوران و زمان ها به همراه ابوطالب گويا دژي محكم و بلند در برابر هجوم ناملايمات بر پيامبر اكرم (ص) بود.

او مايه آرامش و تسلاي خاطر رسول خدا (ص) بود و در تاريخ آمده است: پيامبر خدا (ص) هر وقت از تكذيب قريش و اذيت هاي ايشان محزون و آزرده مي شدند هيچ چيز آن حضرت را مسرور نمي كرد؛ مگر ياد خديجه (س) و هرگاه خديجه را مي ديد مسرور مي شد.

خديجه (س) زني با فضيلت بود

فضايل حضرت خديجه (س) بسيار است او از جمله زنان كامل، عاقل، والا، پايبند به ديانت و عفيف و كريم و از اهل بهشت بود كه خداوند توسط حضرت جبرئيل برايشان درود فرستاد و بهشت را بر ايشان وعده داد و پيامبر اكرم (ص) او را مد ح و ثنا مي گفت و بر سايه امهات مومنين ترجيح مي داد و او را بسيار تجليل مي كرد.

حضرت خديجه (س) چون بيمار شد پيامبر اكرم(ص) به عيادت وي شتافت و به ايشان وعده داد كه خداوند تو را در بهشت نيز همسرم قرار مي دهد و تو را در عالي‌ترين درجات بهشت جا مي دهد و حضرت خديجه(س) شروع به وصيت كرد و عرض كرد يا رسول الله چند وصيت دارم.

من در حق تو كوتاهي كردم مرا عفو كن، و پيامبر(ص) پاسخ فرمود: هرگز از تو تقصيري نديدم و نهايت تلاش خود را به كار بردي، در خانه‌ام بسيار خسته شدي، و اموالت را در راه خدا مصرف كرد.

حضرت خديجه(س) عرض كرد: اي رسول خدا وصيت دوم من اين است كه مواظب دخترم فاطمه (س) باش، چون او بعد از من يتيم و غريب خواهد شد، پس مبادا كسي به صورتش سيلي بزند يا بر او فرياد كشد و با او برخورد غيرملايم  و زننده‌اي داشته باشد.

حضرت خديجه(س) سرمايه دارترين زن اسلام بود كه هر چه داشت در راه خدا و دين او به كار گرفت و موقع وفات دينار يا درهمي براي كفن خود نداشت؛ در حالي كه به شدت مريض بود؛ اما شرم داشت به پيامبرخدا (ص) بگويد كفن ندارد دراين مورد وصيتش را به دخترش حضرت فاطمه زهرا(س) كرد كه گفت: «به پدرت بگو، كفن مرا، پيراهني كه هنگام نزول وحي به تن داشت، قرار دهد» و پيامبر اكرم(ص) آن پيراهن را براي خديجه (س) فرستاد و او بسيار مسرور گشت.

وفات حضرت خديجه(س) با وفاترين همسر پيامبر خدا (ص) و صادقترين ياور اسلام

حضرت خديجه(س) در سن 65 سالگي در ماه مبارك رمضان سال دهم بعثت در خارج از شعب ابوطالب بعد از آن همه سختي‌ها جان به جان آفرين تسليم كرد.

رسول خدا(ص) خديجه را غسل داد، حنوط كرد و با همان پارچه‌اي كه حضرت جبرئيل از طرف خدا به همراه سلام خداوند به خاطر زحمات حضرت خديجه (س) و صرف كردن مالش در راه اسلام به پيامبراكرم(ص) آورده بود، كفن كرد و شخصاً همسر با وفايش را در خاك نهاد و بر او اشك ريخت و دعا كرد و برايش آمرزش طلبيد.

حضرت خديجه(س) آن بانوي بهشت آن ياور پيامبر(ص) و دين خدا و آن بانويي كه هم همسر معصوم و هم مادر معصوم(ع) بود و دختري را معصومي را در دامان خود پرورش داد كه اهل زمين و آسمان به وجودش افتخار مي كنند و فخر مي فروشند و بعد از تحمل سختي‌ها و گرسنگي‌ها و زخم زبان‌ها و تحريم‌ها در گورستان مكه واقع در «حجون» آرام گرفت و به لقاء الله پيوست و در گذشت ايشان و عمويش ابوطالب كه در همان سال اتفاق افتاده بود پيامبرخدا(ص) را بسيار محزون و اندوهگين ساخت و به همين مناسبت پيامبر(ص) آن سال را «عام الحزن» ناميد.