ماجراي دعوت اهالی کوفه از امام حسين (ع)- بخش اول؛

درخواست كوفيان از امام: ما پيشوايي نداريم پس به سوی ما روی آور

در نامه كوفيان به امام حسين (ع) پس از بيان ظلم‌هاي وارده از طرف بني‌اميه به اهل بيت (ع) آمده بود: شما خود می‌دانی که برای ما پیشوایی نیست، پس به سوی ما روی آور؛ امید است که خداوند به وسیله تو افراد ما را به گرد هم آورد و به سوی حق راهبری فرماید.

کد خبر: ۱۴۰۶۲۹

پنجشنبه - ۲۰ مرداد ۱۳۹۰ / August 11, 2011

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ هنگامي ‌كه مردم کوفه از مرگ معاویه آگاه شدند و دانستند که امام حسین (ع) با یزید بیعت نکرده است، بی‌درنگ درباره یزید به جستجو پرداختند؛ آن گاه بر در خانه سلیمان بن صرد خزاعی گرد آمدند، همین که اجتماع آنها کامل شد، سلیمان برخاست و به ایراد سخن پرداخت.

سليمان بن صرد به اهل كوفه: چنانچه از سستی در یاری حسين (ع) بیم دارید، وی را فریب ندهید!

وی خطاب به كوفيان گفت: «شما اطلاع یافته‌اید که معاویه به هلاکت رسیده و به سوی پروردگار رفته است تا به سزای اعمال خود برسد؛ فرزندش یزید به جای او به حکومت رسیده است. حسین بن علی ضمن مخالفت با او و بدان جهت که از چنگال طاغوتیان آل ابوسفیان اموی در امان باشد رهسپار مکه شده است.

شما که از شیعیان او و قبلا نیز از پیروان پدرش بوده‌اید، امروز حسين بن علي نیازمند یاری شماست؛‌ چنانچه می‌دانید و آماده هستید وی را یاری دهید و با دشمنانش به مبارزه بپردازید، براي آن حضرت بنویسید و آمادگی خود را جهت دعوت به کوفه اعلام دارید،‌ اما چنانچه از پراکندگی و سستی در یاری او بیم دارید، وی را فریب ندهید.»

همه یکصدا گفتند: ما با دشمن او خواهیم جنگید و در راه او جانفشانی، و خود را فدای او خواهیم کرد.

بدین ترتیب اهالی کوفه نامه‌ای برای حسین بن علی (ع) نوشتند و به وسیله عده‌ای همراه با «ابو عبدالله جدلی» ارسال داشتند كه نامه مزبور به صورت زير مي‌باشد:

نامه كوفيان به امام: ما پيشوايي نداريم پس به سوی ما روی آور

«بسم الله الرحمن‌الرحیم، نامه‌ای است به حسین بن علی از سلیمان بن صرد، مسیب بن نجبه، رفاعة بن شداد بجلی، حبیب بن مظاهر و عبدالله بن وال و شیعیان او از مؤمنین و مسلمین از اهالی کوفه.

سلام بر تو، اما بعد، سپاس خداوندی را که دشمن سرکش و ستمکار و دشمن پدر شما را در هم شکست و نابود کرد؛ دشمنی که به این امت یورش برد و با ستمکار، خلافت و زمامداری آنان را به چنگ خود درآورد، و اموال آنان را به زور گرفت و بی‌آنکه رضایت آنان را فراهم آورد، خود را فرمانروای آنان کرد. نیکان و برگزیدگان آنان را بکشت، بدکاران و اشرار را به جای نهاد، و مال خدا را دست به دست در میان گردنکشان و ثروتمندان قرار داد؛ همچنان که قوم ثمود از رحمت خدا دور گشتند، دوری و نابودی نیز بر او باد.

شما خود می‌دانی که برای ما پیشوایی نیست، پس به سوی ما روی آور. امید است که خداوند به وسیله تو افراد ما را به گرد هم آورد و به سوی حق راهبری فرماید.

اینک «نعمان بشیر» در قصر فرمانداری اقامت کرده است و ما هرگز در جمع او شرکت نکرده و در نماز جمعه و عید با او همراهی نمی‌کنیم؛ چنانچه ما بدانیم که شما به سوی کوفه حرکت خواهی کرد، او را از شهر کوفه بیرون ساخته و ان‌شاءالله تعالی او را به شام خواهیم فرستاد. درود و رحمت خداوند بر تو ای فرزند رسول الله (ص) و بر پدر ارجمند تو باد. و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم»

برخی گویند: این نامه را به وسیله «عبدالله بن مسمع همدانی» و «عبدالله بن وال» برای امام فرستاده و به آن دو دستور دادند، نامه را با سرعت به آن حضرت برسانند، پس آن دو با شتاب برفتند تا در دهم ماه رمضان به مکه وارد شدند و نامه را به امام تسلیم کردند.

مردم کوفه دو روز پس از فرستادن نامه مزبور، قیس بن مسهر صیداوی، عبدالرحمن بن عبدالله بن شداد ارحبی و عماره بن عبدالله سلولی را همراه با 150 نامه که هر یک از آنها امضای یک یا دو یا چهار نفر را داشت نزد امام (ع) روانه ساختند.

12 هزار نامه از كوفه به امام رسيد

هر چند که امام (ع) به هیچ‌یک از آنان پاسخ ندادند و سکوت کردند، اما همچنان نامه‌های بسیاری برای ايشان ارسال می‌شد؛ به طوري كه در یک روز 600 نامه به دست آن حضرت رسید و این امر همچنان ادامه داشت تا آنجا که جمع نامه‌های وارده به 12هزار ‌رسید.

پس از دو روز هانی بن هانی سبیعی و سعید بن عبدالله حنفی را که آخرین فرستادگان کوفیان بودند روانه مکه ساختند و نامه‌ای به وسیله آن دو به این شرح برای امام ارسال داشتند:

نامه دوم كوفيان به امام: هر چه زودتر به نزد ما بیایید که مردم در انتظار شمایند

«بسم الله الرحمن الرحیم، نامه‌ای است به حسین بن علی (ع) از جانب شیعیان آن حضرت از مؤمنین و مسلمین.

اما بعد، ای امام، هر چه زودتر به نزد ما بیایید که مردم در انتظار شمایند و اندیشه‌ای جز تو ندارند، پس با شتاب و باز هم با شتاب به سوی کوفه حرکت کنید، با شتاب، با شتاب، والسلام.»

همچنین شبث بن ربعی تمیمی، حجار بن ابجر عجلی، یزید بن حارث بن یزید بن رویم شیبانی، عزره بن قیس احمسی، عمرو بن حجاج زبیدی و محمد بن عطارد بن حاجب بن زراره تمیمی نامه‌ای نوشتند و با همان گروه برای آن حضرت ارسال داشتند كه مضمون آن به اين صورت است:

«پس از حمد و سپاس به درگاه خداوندی، باغ ها سرسبز و میوه‌ها رسیده‌اند، پس هر گاه مایل باشید به سوی ما بیایید که لشكر بسیار و مجهز جهت یاری شما آماده‌اند، سلام و رحمت خداوند و برکات او بر شما و بر پدر بزرگوارت باد.»

در روایت دیگر چنین آمده است که اهالی کوفه در نامه‌های خود که به آن حضرت ارسال داشتند یادآور شده بودند: 100هزار شمشیر نزد ما آماده است، پس بی درنگ به سوی کوفه حرکت کنید.

فرستادگان مردم کوفه یکی پس از دیگری نزد آن حضرت گرد آمدند. امام حسین (ع) از هانی و سعید اخباری را جویا شدند و گفتند: به وسیله چه کسانی نامه شما نوشته شده است؟

آن دو گفتند: ای فرزند رسول خدا، کسانی که این نامه را ارسال داشته اند عبارتند از: شبث بن ربعی، حجار بن ابجر، یزید بن حارث بن یزید بن رویم، عزرة بن قیس، عمرو بن حجاج و محمد بن عمیر بن عطارد.

هر چند که این عده از افراد مشهور کوفه بودند، اما هیچ یک به عهد خود وفا نکردند و برخلاف وعده های خود علیه آن حضرت قیام کردند و با امام (ع) جنگیدند.

ادامه دارد ...