پیرمردهایی که روی صندلی نماز می‌خوانند و در میدان می‌تازند+فیلم

پیرمردها را غالباً در صفوف آخر جماعت دیده‌ایم؛ همان پیرمردهایی که قامت‌شان زیر بار سال‌ها تلاش خم شده و حالا تکیه‌گاهشان صندلی‌های تاشوی گوشه مسجد است. اما این تمام ماجرا نیست. این سپیدمویان که در خلوت محراب، نمازشان را نشسته اقامه می‌کنند، در میانه میدان زندگی و مسئولیت‌های اجتماعی، چنان می‌تازند که گویی جوانی را در آغوش دارند.

کد خبر: ۱۴۰۶۵۷۳

چهارشنبه - ۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 20, 2026

به گزارش خبرنگار استان‌های خبرگزاری دانشجو، تصویر کلیشه‌ای از سالمندی، معمولاً با نشستن، استراحت و کناره‌گیری گره خورده است. اما در لایه‌های زیرین جامعه، با پدیده‌ای مواجهیم که تمام این معادلات را بر هم می‌زند. پیرمردهایی که به دلیل دردهای مزمن کمر و زانو، «اجازه شرعی» یافته‌اند تا روی صندلی معبودشان را ستایش کنند، در میدان‌های سخت‌تر زندگی، هیچ تخفیفی برای خود قائل نمی‌شوند.

قدرت این مردان نه در عضلات‌شان، که در «باور» آن‌هاست. آن‌ها آموخته‌اند که محدودیت‌های جسمی، تنها نحوه پرستش را تغییر می‌دهد، نه کیفیت زیستن را. برای کسی که عمری را با عزت دویده است، صندلی نماز نه ایستگاه آخر، که استراحتگاهی کوتاه برای تجدید قواست تا دوباره به میدان برگردد و به نسلی که زود خسته می‌شود، درس ایستادگی بدهد.

در واقع، تضاد میان «صندلی نماز» و «تاختن در میدان»، نشان‌دهنده روحی است که پیر نمی‌شود. این پیرمردها به ما یادآوری می‌کنند که قهرمانان، همیشه بر سکوهای قهرمانی نمی‌ایستند؛ گاهی قهرمان کسی است که نمازش را نشسته می‌خواند، اما دنیایی را به احترام ایستادگی‌اش، وادار به قیام می‌کند.

{$sepehr_media_3508543_600_400}