تحول توپ‌های جام جهانی از ۱۹۳۰ تا ۲۰۲۶؛ از چرم‌های سنگین تا توپ‌های هوشمند مجهز به حسگر VAR

توپ رسمی جام جهانی فوتبال در طول نزدیک به یک قرن، از نمونه‌های چرمی دست‌دوز و سنگین به توپ‌های مهندسی‌شده با حسگر‌های هوشمند تبدیل شده است؛ مسیری که نشان می‌دهد پیشرفت فناوری چگونه بر کیفیت بازی و حتی داوری تأثیر گذاشته است.

کد خبر: ۱۴۰۶۷۵۹

پنجشنبه - ۳۱ ارديبهشت ۱۴۰۵ / May 21, 2026

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، توپ فوتبال، اصلی‌ترین ابزار این ورزش، در طول نزدیک به یک قرن برگزاری جام جهانی مسیر طولانی و پرتحولی را طی کرده است. از توپ‌های چرمی سنگین و دست‌دوز در دهه ۱۹۳۰ تا توپ‌های پیشرفته مجهز به حسگرهای هوشمند در سال‌های اخیر، تکامل توپ‌های جام جهانی بازتابی از پیشرفت فناوری، مهندسی مواد و حتی رسانه‌های ورزشی بوده است.

مرور تاریخ توپ‌های جام جهانی نشان می‌دهد که این وسیله ساده ورزشی به مرور زمان به محصولی پیچیده از مهندسی مواد، طراحی آیرودینامیک و فناوری دیجیتال تبدیل شده است. امروزه توپ فوتبال نه تنها ابزار اصلی بازی، بلکه بخشی از فناوری پیشرفته‌ای است که بر کیفیت مسابقات، دقت داوری و تجربه تماشاگران در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد.

در این گزارش قصد داریم در آستانه برگزاری جام جهانی 2026، توپ های ادوار گذشته و توپ جام جهانی پیش رو را تحلیل و بررسی کنیم؛

نخستین دوره جام جهانی فوتبال در سال ۱۹۳۰ به میزبانی اروگوئه برگزار شد؛ دوره‌ای که هنوز استاندارد مشخصی برای توپ مسابقات وجود نداشت. در دیدار فینال حتی اختلافی میان دو تیم درباره انتخاب توپ به وجود آمد و نیمه اول مسابقه با توپ «Tiento» ساخت اروگوئه و نیمه دوم با توپ «T‑Model» متعلق به آرژانتین برگزار شد. این توپ‌ها از چرم طبیعی ضخیم ساخته می‌شدند و با بند چرمی بسته می‌شدند. در شرایط بارانی چرم آب جذب می‌کرد و توپ سنگین می‌شد؛ مسئله‌ای که کنترل آن را برای بازیکنان دشوار می‌کرد. اروگوئه در پایان همان دوره نخست به عنوان نخستین قهرمان تاریخ جام جهانی معرفی شد.

در جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا، توپ «Federale 102» مورد استفاده قرار گرفت؛ توپی چرمی با ۱۲ پنل که به صورت دست‌دوز ساخته می‌شد. هرچند طراحی آن نسبت به نمونه‌های اولیه متقارن‌تر بود، اما همچنان مشکل جذب آب و تغییر وزن توپ در شرایط نامساعد جوی وجود داشت. تیم ملی ایتالیا در آن رقابت‌ها قهرمان شد.

چهار سال بعد در جام جهانی ۱۹۳۸ فرانسه نیز توپ «Allen» با ساختار ۱۳ پنل مورد استفاده قرار گرفت که تلاش می‌کرد شکل کروی یکنواخت‌تری ایجاد کند. ایتالیا در آن دوره نیز قهرمان شد و برای نخستین بار قهرمانی خود را تکرار کرد.

پس از وقفه ناشی از جنگ جهانی دوم، جام جهانی در سال ۱۹۵۰ در برزیل از سر گرفته شد. توپ «Superball Duplo T» در این مسابقات مورد استفاده قرار گرفت و یکی از تغییرات مهم آن حذف بند چرمی بیرونی بود؛ تغییری که ایمنی بازیکنان را به‌ویژه در ضربات سر افزایش داد. در پایان این مسابقات اروگوئه با پیروزی تاریخی مقابل برزیل در ورزشگاه ماراکانا قهرمان شد.

در جام جهانی ۱۹۵۴ سوئیس، توپ «Swiss World Champion» با ساختار ۱۸ پنل معرفی شد. در این دوره تلاش‌هایی برای استانداردسازی فشار هوا و بهبود تعادل توپ انجام گرفت. آلمان غربی در پایان رقابت‌ها قهرمان شد.

چهار سال بعد در جام جهانی ۱۹۵۸ سوئد توپ «Top Star» با ۲۴ پنل چرمی استفاده شد که گردی و تعادل بهتری نسبت به نمونه‌های پیشین داشت. برزیل با درخشش پله برای نخستین بار قهرمان جهان شد. در جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی نیز توپ «Crack» با ساختار ۱۸ پنل مورد استفاده قرار گرفت و برزیل توانست عنوان قهرمانی خود را حفظ کند.

به ترتیب از سمت چپ به‌ راست :

در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس توپ «Challenge 4‑Star» مورد استفاده قرار گرفت. این توپ همچنان از چرم طبیعی ساخته شده بود اما طراحی آن نسبت به گذشته متعادل‌تر و دقیق‌تر بود. تیم ملی انگلیس در این رقابت‌ها برای نخستین و تنها بار قهرمان جام جهانی شد.

تحول اساسی در تاریخ توپ‌های جام جهانی در سال ۱۹۷۰ و در رقابت‌های مکزیک رخ داد. شرکت آدیداس برای نخستین بار به عنوان تولیدکننده رسمی توپ مسابقات انتخاب شد و توپ «Telstar» را معرفی کرد. این توپ با ساختار مشهور ۳۲ پنل شامل ۱۲ پنج‌ضلعی سیاه و ۲۰ شش‌ضلعی سفید طراحی شده بود. ترکیب رنگ سیاه و سفید به این دلیل انتخاب شد که توپ در تلویزیون‌های سیاه و سفید آن زمان بهتر دیده شود. طراحی تلستار به سرعت به استاندارد جهانی تبدیل شد و سال‌ها الگوی ساخت توپ فوتبال باقی ماند. در همان رقابت‌ها تیم ملی برزیل سومین قهرمانی خود را به دست آورد.

در جام جهانی ۱۹۷۴ آلمان غربی نسخه بهبود یافته این توپ با نام «Telstar Durlast» معرفی شد که دارای پوشش محافظ برای مقاومت بیشتر در برابر آب بود. آلمان غربی میزبان در آن دوره قهرمان شد. چهار سال بعد در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین توپ «Tango» معرفی شد؛ توپی که با طراحی گرافیکی خاص خود به یکی از شناخته‌شده‌ترین طراحی‌های تاریخ فوتبال تبدیل شد. این الگوی بصری برای سال‌ها در توپ‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفت. آرژانتین در آن رقابت‌ها برای نخستین بار قهرمان جهان شد.

به ترتیب از چپ به راست :

در جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا توپ «Tango España» مورد استفاده قرار گرفت که نسبت به مدل‌های قبلی دوام و مقاومت بیشتری داشت. ایتالیا در پایان آن رقابت‌ها قهرمان شد. تحول مهم بعدی در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک رخ داد؛ جایی که توپ «Azteca» به عنوان نخستین توپ کاملاً مصنوعی در تاریخ جام جهانی معرفی شد. در این توپ دیگر از چرم طبیعی استفاده نمی‌شد و مواد مصنوعی باعث می‌شد توپ در برابر رطوبت مقاوم‌تر باشد و عملکرد یکنواخت‌تری داشته باشد. در همان رقابت‌ها تیم ملی آرژانتین با درخشش دیه‌گو نا قهرمان شد.

به ترتیب از چپ به راست :

در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا توپ «Etrusco Unico» معرفی شد که دارای لایه‌هایی از فوم پلی‌یورتان و ساختاری پیشرفته‌تر بود و کنترل توپ را بهبود می‌بخشید. آلمان غربی در آن مسابقات قهرمان شد. در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا توپ «Questra» طراحی شد که تمرکز اصلی آن بر افزایش انرژی ضربه و سرعت حرکت توپ بود. استفاده از چند لایه فوم باعث شد شوت‌ها سرعت و قدرت بیشتری پیدا کنند. تیم ملی برزیل در آن دوره چهارمین قهرمانی خود را به دست آور

به ترتيب از چپ به راست :

در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه توپ «Tricolore» معرفی شد که نخستین توپ چندرنگ در تاریخ جام جهانی محسوب می‌شد. این توپ علاوه بر طراحی رنگی الهام گرفته از پرچم فرانسه، از فناوری فوم پیشرفته برای بهبود عملکرد استفاده می‌کرد. فرانسه میزبان در پایان آن رقابت‌ها قهرمان شد.

در جام جهانی ۲۰۰۲ که به میزبانی مشترک کره جنوبی و ژاپن برگزار شد، توپ «Fevernova» معرفی شد. این توپ طراحی ظاهری کاملاً متفاوتی نسبت به مدل‌های پیشین داشت و ساختار فنی آن نیز تغییر کرده بود، هرچند برخی بازیکنان درباره کنترل آن انتقاداتی مطرح کردند. برزیل در پایان این مسابقات پنجمین قهرمانی خود را به دست آورد.

در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان توپ «Teamgeist» معرفی شد که نقطه عطفی در فناوری ساخت توپ به شمار می‌رفت. این توپ تنها از ۱۴ پنل تشکیل شده بود و به جای دوخت سنتی، با فناوری اتصال حرارتی ساخته می‌شد. این روش باعث کاهش درزها و افزایش گردی توپ می‌شد و حرکت آن در هوا دقیق‌تر بود. ایتالیا در پایان این رقابت‌ها قهرمان شد.

در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی توپ «Jabulani» مورد استفاده قرار گرفت که از هشت پنل ساخته شده بود و طراحی آیرودینامیک خاصی داشت. با این حال بسیاری از دروازه‌بانان معتقد بودند که حرکت این توپ در هوا غیرقابل پیش‌بینی است. اسپانیا در پایان آن مسابقات نخستین قهرمانی تاریخ خود را در جام جهانی به دست آورد.

در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل توپ «Brazuca» معرفی شد که دارای شش پنل بود و پیش از آغاز مسابقات توسط صدها بازیکن حرفه‌ای آزمایش شده بود. این توپ نسبت به جابولانی پایداری بیشتری داشت و با استقبال بازیکنان روبه‌رو شد. آلمان در پایان این رقابت‌ها قهرمان شد.

در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه توپ «Telstar 18» با الهام از طراحی کلاسیک سال ۱۹۷۰ معرفی شد. این توپ علاوه بر ویژگی‌های فنی پیشرفته، به یک چیپ NFC مجهز بود که امکان تعامل دیجیتال با هواداران را فراهم می‌کرد. فرانسه در پایان آن رقابت‌ها قهرمان جهان شد.

جدیدترین تحول در توپ‌های جام جهانی در سال ۲۰۲۲ قطر رخ داد. توپ «Al Rihla» علاوه بر طراحی آیرودینامیک پیشرفته، دارای حسگر داخلی است که داده‌های حرکت توپ را با سرعت بسیار بالا ثبت می‌کند و اطلاعات آن برای سیستم آفساید نیمه‌خودکار و کمک به داوران مورد استفاده قرار می‌گیرد. در پایان این رقابت‌ها تیم ملی آرژانتین با هدایت لیونل مسی قهرمان جهان شد.

در جام جهانی 2026، قرار است از توپ تریوندا استفاده شود. نام «تریوندا» از ترکیب دو واژه «تری» (سه) و «اُندا» (موج به زبان اسپانیایی) گرفته شده و اشاره‌ای مستقیم به سه کشور میزبان دارد.

طراحی توپ شامل رنگ‌های قرمز، سبز و آبی است که نماینده‌ی آمریکا، مکزیک و کانادا هستند. همچنین نمادهای ویژه‌ای روی توپ نقش بسته: ستاره برای آمریکا، برگ افرا برای کانادا و عقاب برای مکزیک. تزئینات طلایی ادای احترامی به سنت مسابقات جام جهانی محسوب می‌شود.

توپ جام جهانی ۲۰۲۶ ادامه‌ای بر سنت توپ‌های نمادین آدیداس از تلستار ۱۹۷۰ گرفته تا Brazuca و Al Rihla است.

تریوندا یکی از درخشان‌ترین توپ‌های آدیداس تاکنون به‌حساب می‌آید و از ساختاری چهار تکه‌ای با شیارهای عمیق و خطوط برجسته بهره می‌برد. این طراحی باعث پایداری بهتر توپ در هوا و کنترل بهینه‌ی حرکت آن می‌شود.

ویژگی دیگر، استفاده از فناوری Connected Ball است. یک تراشه‌ی ۵۰۰ هرتزی IMU (واحد اندازه‌گیری اینرسی) داخل یکی از لایه‌ها قرار گرفته که اطلاعات دقیق حرکت توپ را در لحظه به سیستم VAR ارسال می‌کند. این فناوری به داوران کمک می‌کند تصمیم‌های سریع‌تر و شفاف‌تری درباره‌ی خطاها، آفساید و خطای هَند بگیرند.

در مقایسه با توپ قبلی (Al Rihla) که اولین توپ جام جهانی با فناوری اتصال به واحدهای نظارتی بود، تریوندا تغییر ساختاریِ مهمی دارد: تراشه دیگر در مرکز توپ نیست، بلکه به کناره‌ی یکی از لایه‌ها منتقل شده است تا تعادل توپ بهتر حفظ شود.

انتهای پیام/