نگاهي به اكران فيلم خارجي در سينماهاي كشور- بخش سوم؛

«اكران فيلم خارجي» در گرو منافع شخصي و يا رشد دانش سينمايي؟

اما سوال اينجاست كه مخالفان طرح اكران فيلم خارجي در سينماهاي كشور مدعي اند كه مردم چرا بايد DVD ‌هاي ارزان در حال توزيع در بازار را رها كرده و بيايند سينما تا فيلم پاره پاره و مثله شدن ببينند و از يك طرف خودشان عنوان مي كنند كه اكران فيلم خارجي فروش فيلم‌هاي ايراني را پايين مي آورد؟!

کد خبر: ۱۴۰۷۲۶

شنبه - ۲۲ مرداد ۱۳۹۰ / August 13, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در بخش‌هاي قبلي اين نوشتار موضوع اكران فيلم‌هاي خارجي در سينماي كشور را با عنوان موضوع داغ روز محافل سينمايي از جنبه‌هاي مختلفي مورد نقد و تحليل قرار داديم، هم از منظر ملي و هم بين المللي، هم از جهت سخت افزاري و هم نرم افزاري در ضمن استدلال‌هاي مخالفان اين طرح را نيز تا حدودي بر شمرديم و به آنها پاسخ گفتيم.

تا آنكه رسيديم به بحث مميزي و نيز وفور ويژگي‌هاي فيلم‌هاي خارجي در شبكه توزيع غيررسمي جامعه و براي دسترسي به آن و مباحثي از اين دست، اما سوالي كه در اينجا مطرح مي شود اين است كه چگونه بايد اين نكته را تحليل كرد كه مخالفان طرح اكران فيلم خارجي در سينماهاي كشور از يك طرف بر طبل مخالفت با سانسور مي كوبند و مدعي هستند كه مردم چرا بايد دي وي دي ‌هاي ارزان در حال توزيع در بازار را رها كنند و بيايند سينما تا فيلم پاره پاره و مثله شدن ببينند و از يك طرف خودشان عنوان مي كنند كه اكران فيلم خارجي فروش فيلم‌هاي ايراني را پايين مي آورد.

اين سخن بدين معنا است كه فيلم‌هاي ايراني حال حاضر كشور، آن قدر بي ارزش و سخيف شده كه مردم در هر حال و به هر شكلي و در هر موقعيت و فضايي و با دسترسي به هر نوع فيلم خارجي با هر كيفيت و شمايلي نهايتاً ترجيح مي دهند از ديدن فيلم‌هاي ايراني فرار كنند!

با اين مقايسه فيلم‌هاي ايراني و خارجي به دليل تفاوت نوع امكانات ساخت و مباحثي از اين دست، مقايسه‌اي باطل است؟

به مدد برنامه‌هاي تلويزيوني سينمايي و نيز از تريبون‌هاي رسمي و غيررسمي ديگر بارها از زبان سينماگران شنيده‌ايم كه مشكل اصلي سينماي ما قصه و فيلمنامه است- البته در كنار هزاران مشكل ريز و درشت ديگر.

اما سوالي كه در اينجا مطرح مي شود اين است كه آيا بحث وضعيت بغرنج سينماي ايران در رقابت با فيلم‌هاي خارجي در اكران سالني نيز به دليل كمبود امكانات است؟!

شخصيت‌هايي كه در موقعيت‌هاي مختلف رنگ عوض مي كنند و به مرام خودشان پايبند نيستند كه هيچ، گويي در اختيار كارگردان و فيلمنامه نويس هستند كه داستان يك جوري به پايان برسد نه اينكه اگر همين اين آدم‌ها ثابت باشند قصه تا ابد ادامه پيدا مي كند چون قدرت شخصيت پردازي نداريم.

شايد يك چنين مسئله‌اي بيشتر به يك خلاصه داستان از فيلم‌هاي حال حاضر سينمايي ايران شبيه باشد اما واقعيت و حقيقت اين است كه نه صرفاً خلاصه داستاني از يك فيلم، بلكه شرحي است بر وضعيت حال حاضر كليت سينمايي ايران.

بگذاريد مسئله را جور ديگري مرور كنيد و اين سوال را مطرح كه آيا ماجراي اكران فيلم‌هاي خارجي فرهنگ مردم را نشانه گرفته است؟

شوخي مي كنيد! حضرات مخالف شايد بهتر باشد سري به تلويزيون بزنند همين تلويزيون خودمان و همين شبكه‌هاي رسمي.

تلويزيون ما از سال‌هاي پيش، سال‌هاي بسيار دور تا كنون به صورت مستمر و مداوم و با كيفيت و كميت كم و بيش مشابهي در حال پخش نسخه‌هاي دوبله شده فيلم‌هاي روز سينمايي دنياست، اين در حالي است كه حضرات اعتراف كرده‌اند كه مردم به نسخه‌هاي اصلي فيلم دسترسي دارند، آيا آن نسخه‌ها كه به قول خودشان بهتر هم هست و اصلاً مميز نشده است و كاملاً اورژينال است فرهنگ مردم را مورد حمله قرار نداده‌ و صرفاً وقتي كه به شكل استانداردتر در سالن‌هاي سينما اكران شود، به فرهنگ مردم هجمه مي برند و آن را لت و پار مي كنند!؟

آيا كسي است كه حجم دانلود همين فيلم‌ها را از اينترنت نداند. چگونه است كه فرهنگ مردم ما با اكران فيلم‌هاي خارجي در سينماها، كه از بين هزاران فيلم انتخاب شده و به هر شكلي كه بوده با موازين شرعي و اخلاقي جامعه تطبيق داده شده است مورد هجوم قرار مي گيرد ولي نه با دانلود از اينترنت و نه با پخش از تلويزيون و نه با توزيع در شبكه غيررسمي جامعه مورد هجوم قرار نمي گيرد؟!

واقعاً اين چه جور استدلال كردن است و به قول معروف دم خروس را باور كنيم يا قسم حضرت عباس(ع)، چطور ممكن است كه عده‌اي با حواس پرستي و ناشيانه در مورد يك موضوع و يك وضعيت مشخص صحبت كنند كه چنين نتايج محيرالعقول و عجيب و غريبي از آخر حرف‌هايشان بيرون بياييد.

اصلاً گذشته از اين مگر در حال حاضر و با وضعيت كنوني كمي و كيفي فيلم‌هاي ايراني و با وجود انبوه آثار نازل و سخيف، هنرمندان عزيز و ارزشمند خودمان اين نكته را نمي توان به بخشي از سينماي ملي نسبت داد؟!

البته همان نوع از سينماي ملي كه اين حضرات ادعايش را دارند و الا نه از مليت و ديانت كمتر اثري در آثارشان ديده نمي شود.

وضعيت مورد بحث را مي توان از يك جنبه ديگر نيز مورد توجه قرار داد و آن اينكه آيا اكران فيلم‌هاي خارجي باعث تقلب از طرف سينماگران داخلي و بومي و ملي و از دست دادن اصالت نگاه سينماگر مي شود؟!

عجب حكايتي است اين چه جور اصالت نگاه و ملي گرايي و بومي گريي است كه با اكران چند فيلم خارجي به خطر مي افتد و موجوديتش بر باد مي رفت؟!

درست است كه با اكران فيلم‌هاي خارجي آن بخش از سينماي تجاري كه به خاطر نبودن فيلم خوب فرصت اكراني بدون رقيب را پيدا مي كند ضربه سختي خواهد خورد اما اين مسئله نبايد باعث شود كه براي توجيه اين موقعيت و انكار و اغفال و غبارآلود كردن فضا و گرفتن ماهي از آب گل آلود به هر ريسمان پوسيده‌اي چنگ بزنند.

مگر سينماگران ما بدون شناخت سينماي جهان فيلم مي سازند كه براي آشنايي و شايد تاثير از آن منتظر اكران عمومي فيلم‌هاي خارجي نشسته باشند؟!

موضوع اكران فيلم‌هاي خارجي بحث مسبوق به سابقه و پر دامنه‌اي است و از جنبه‌هاي مختلف قابل تحليل و بررسي و همچنان يكي از موضوعات داغ و نقل محافل سينمايي كشور، اين بحث را در نوشتارهاي بعدي از جنبه‌هاي مختلف ادامه خواهيم داد.