بلومبرگ تحلیل کرد؛

جنگ ایران زنگ خطر را در تایوان به صدا درآورد

ماه‌ها درگیری نظامی با ایران فشار سنگینی بر توان نظامی و ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده وارد آورده و حتی فروش برخی تسلیحات به تایوان را متوقف کرده است. مقام‌های آمریکایی می‌گویند ارتش آمریکا در جریان عملیات جنگ حجم عظیمی از موشک‌ها، بمب‌ها و رهگیر‌های پدافندی را مصرف کرده و به نگرانی‌ها درباره آمادگی واشنگتن برای مواجهه احتمالی با چین ایجاد دامن زده است.

کد خبر: ۱۴۰۷۴۷۸

شنبه - ۰۲ خرداد ۱۴۰۵ / May 23, 2026

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، اظهارات یکی از مقام‌های ارشد پنتاگون مبنی بر اینکه آمریکا فروش سلاح به تایوان را متوقف کرده تا مهمات کافی برای جنگ با ایران در اختیار داشته باشد، تازه‌ترین نشانه تأثیر گسترده این جنگ بر آمادگی نظامی واشنگتن برای مقابله احتمالی با چین بر سر تایوان است.

هانگ سائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا در روز پنج‌شنبه به قانون‌گذاران آمریکایی گفت: «ما وقفه‌ای در ارسال تسلیحات ایجاد کرده تا مطمئن شویم مهمات لازم برای عملیات خشم حماسی را در اختیار داریم». این اظهارات نشان می‌دهد جنگ انتخابی آمریکا علیه ایران چه فشاری بر ذخایر تسلیحاتی این کشور وارد کرده است. هفته گذشته، شی جین‌پینگ به دونالد ترامپ هشدار داد سوءبرداشت‌ها درباره تایوان ممکن است به «درگیری» میان آمریکا و چین بیانجامد.

در طول نزدیک به سه ماه جنگ، آمریکا حجم عظیمی از مهمات خود را مصرف کرده، ده‌ها هواپیما و پهپاد را از دست داده و رادار‌ها و پایگاه‌های منطقه‌ایش متحمل صدماتی شدند که تعمیر آنها یا جایگزینیشان دشوار است. همچنین مأموریت ناو‌های جنگی پرهزینه آمریکا نیز طولانی‌تر شده است. به گفته منبعی آگاه، نگه‌داشتن ناو‌ها در دریا بیش از زمان برنامه‌ریزی‌شده می‌تواند تبعات زنجیره‌ای ایجاد کرده و توان استقرار‌های آتی را طی سال‌ها محدود سازد.

طبق گفته یکی از مقام‌های پنتاگون، تا اواسط ماه می، آمریکا دست‌کم ۱۳ هزار و ۶۲۹ بمب، موشک و رهگیر پدافندی در جنگ استفاده کرده است. این حجم به زرادخانه آمریکا فشار آورده، در داخل کشور به دردسر سیاسی تبدیل شده و هزینه مقابله حتی با یک ارتش متعارف نسبتاً کوچک‌تر را آشکار ساخته است.

همچنین این پرسش مطرح می‌شود که آیا آمریکا باید در شیوه مقابله با رقیبی هم‌تراز مانند چین بازنگری کند یا نه.

بِکا وِیسِر، تحلیلگر دفاعی بلومبرگ اکونومیکس گفت: «سرعت بالای عملیات‌های آمریکا و میزان بالای مصرف مهمات نشان می‌دهد ایالات متحده بیش از حد تحت فشار قرار گرفته و آمادگی آینده خود را فدای مشکلات امروز کرده است. این وضعیت شاید از آمادگی آمریکا برای مقابله با چالش‌های آینده، از جمله چین بکاهد».

دست‌کم ۲۴ ناو جنگی آمریکایی تاکنون در این درگیری مشارکت داشته‌اند و اکنون نیروی دریایی آمریکا بنادر ایران را تحت محاصره کامل دارند. ناو‌های آمریکایی طبق برنامه پیچیده‌ای سه‌ساله شامل استقرار، آموزش و تعمیرات فعالیت می‌کنند که «طرح واکنش بهینه ناوگان» نام دارد. این برنامه مدت مأموریت ناو‌ها را به هفت ماه محدود کرده و زمان‌هایی برای آمادگی خارج از مأموریت را در نظر می‌گیرد تا شناور‌ها در مواقع اضطراری بتوانند سریع وارد عمل شوند.

با این حال، ناو هواپیمابر یواس‌اس جرالد فورد پس از مأموریتی در کارائیب برای فشار بر ونزوئلا، به خاورمیانه اعزام شد. این ناو ۱۳.۲ میلیارد دلاری در جریان مأموریت ۳۲۶ روزه خود دچار آتش‌سوزی گسترده در بخش رختشویی شد و برای تعمیرات میدان نبرد را ترک کرد و به بندری در یونان رفت.

تام شوگِرت، فرمانده سابق زیردریایی نیروی دریایی آمریکا گفت: «بین این عملیات‌ها و مأموریت‌های آمریکای جنوبی، نسبت مشخصی میان زمان عملیاتی و زمان تعمیرات باید حفظ شود. هرگز نمی‌گویم به خاطر برنامه تعمیرات وارد جنگ نشوید، اما نهایتاً باید بهای این موضوع پرداخت شود».

به گفته منبع آگاه، کمبود ظرفیت در کارگاه‌های کشتی‌سازی و کمبود نیروی متخصص نیز انعطاف‌پذیری نیروی دریایی آمریکا برای مدیریت مأموریت‌های طولانی یا بحران‌های مشابه را محدود کرده است. نیروی دریایی آمریکا برنامه‌های تعمیرات و استقرار ناو‌ها را منتشر نمی‌کند.

تأثیر جنگ بر ذخایر تسلیحات دوربرد شدیدتر بوده است. آمریکا حدود ۱۱۰۰ موشک کروز JASSM-ER شرکت لاکهید مارتین و ۹۰۰ موشک تاماهاوک شرکت آرتی‌اکس مصرف کرده است؛ در حالی که سالانه تنها چند صد فروند از این موشک‌ها تولید می‌شود. پنتاگون تلاش کرده تولید این تسلیحات را افزایش دهد، اما سرعت مصرف آنها بحث‌برانگیز شده است. در روز‌های ابتدایی جنگ، ترامپ ادعا کرد آمریکا «تقریباً ذخیره نامحدودی» از این تسلیحات دارد.

رهگیر‌های پدافند هوایی که در مقابله با حملات پهپادی ایران در خلیج فارس نقشی حیاتی داشتند، به گلوگاهی حتی پیچیده‌تر تبدیل شده‌اند. هزاران موشک ارزشمند پاتریوت PAC-۳ شلیک مصرف شد، در حالی که سالانه کمتر از ۷۰۰ فروند از آن تولید می‌شود.

پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا هنگام پاسخ به پرسش نمایندگان مجلس آمریکا این مسئله را کم‌اهمیت جلوه داد و گفته است: «موضوع مهمات به شکلی غیرمنطقی و غیرمفید بزرگنمایی شده است. ما دقیقاً می‌دانیم چه میزان ذخیره داریم. هرچه نیاز باشد، در اختیار داریم».

با این حال، طبق داده‌های تدارکاتی پنتاگون، بازگرداندن ذخایر تسلیحاتی به سطح پیش از جنگ دست‌کم ۸ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و با سرعت فعلی تولید، سال‌ها زمان می‌برد. تنها خسارت ناشی از نابودی پهپاد‌های‌ام‌کیو-۹ ریپر نزدیک به یک میلیارد دلار برآورد شده است.

گِرِگ مالاندرینو، افسر سابق نیروی دریایی آمریکا می‌گوید: «در حال حاضر، ارتش آمریکا احتمالاً تعداد کافی مهمات و تجهیزات برای جنگ با چین به شکلی که همیشه درباره‌اش صحبت می‌کرد، در اختیار ندارد». او افزود آمریکا همچنان می‌تواند حمله احتمالی چین به تایوان را «برای پکن بسیار دشوار» سازد، اما قادر نخواهد بود مدت زیادی در جنگ بماند.

از زمان به قدرت رسیدن شی جین‌پینگ در سال ۲۰۱۲، چین برنامه گسترده‌ای برای مدرن‌سازی ارتش خود اجرا کرده که شامل توسعه چشمگیر توان موشکی این کشور است. در حال حاضر نشانه‌ای از برنامه فوری چین برای حمله به تایوان دیده نمی‌شود. شی ترجیح داده از فشار سیاسی و نظامی برای کنترل جزیره استفاده کرده و همزمان، تلاش‌ها برای منزوی‌کردن لای چینگ‌ته، رئیس‌جمهور تایوان در عرصه بین‌المللی را افزایش شدت بخشیده است.

پیتر لِیتون، افسر سابق نیروی هوایی استرالیا گفت: «برای آمادگی در یک جنگ طولانی‌مدت، یعنی جنگی بیش از یک هفته، جنگ با ایران به ضرر آمریکا بود». او افزود: «ترکیب این فشار‌ها با افزایش فشار چین بر تایوان، آمریکا را در موقعیت خطرناکی قرار داده است».