خداحافظی کاپیتان تیم ملی ووشو از دنیای قهرمانی / مصدومیت مانع تاریخ سازی شد

محسن محمدسیفی، کاپیتان با تجربه و عنوان دار تیم ملی ووشو ایران، به دلیل مصدومیت شدید، طی پیامی در صفحه مجازی خود، از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد.

کد خبر: ۱۴۰۸۰۶۵

دوشنبه - ۰۴ خرداد ۱۴۰۵ / May 25, 2026

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، رقابت‌های انتخابی تیم ملی ساندا برای حضور در بازی‌های آسیایی 2026 آیچی ـ ناگویا، روز جمعه در آکادمی ملی ووشوی برگزار شد و در مهم‌ترین دیدار این مسابقات، محسن محمدسیفی و عرفان محرمی برای کسب پیراهن تیم ملی در وزن 70- کیلوگرم به مصاف هم رفتند.

این مسابقه در حالی که محمدسیفی در پایان راند نخست برتری داشت، به دلیل آسیب‌دیدگی شدید کاپیتان تیم ملی نیمه‌تمام ماند؛ آسیب‌دیدگی‌ای که از همان لحظات ابتدایی مشخص بود می‌تواند شانس پنجمین حضور کاپیتان پرافتخار تیم ملی در بازی‌های آسیایی را از بین ببرد.

در نهایت بامداد امروز (دوشنبه)، محسن محمدسیفی با انتشار پیامی در فضای مجازی، ضمن اشاره به شدت مصدومیتش، در 37 سالگی به صورت رسمی از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد.

محمدسیفی طی حدود 20 سال حضور در تیم ملی ووشوی ایران، سه مدال طلا و یک نقره بازی‌های آسیایی، پنج مدال طلای جهان، دو نقره جهان و یک مدال طلای بازی‌های کشورهای اسلامی را کسب کرده است. محمدسیفی همچنین در سالیان اخیر وارد دنیای ورزش‌های هنرهای رزمی ترکیبی(MMA) نیز شده بود و سال گذشته در سازمان PFL موفق به کسب کمربند قهرمانی شد.

متن پیام خداحافظی محسن محمدسیفی به شرح زیر است:

«در آستانه 37 سالگی‌ام و در آماده‌ترین حالت بدنی، روحی، روانی و تمرینی تمام عمرم بودم.

جایی که تک‌تک کالری‌های دریافتی‌ام حساب‌شده بود، تمرین‌هایم با وسواس انجام می‌شد و برای ثانیه‌ثانیه رسیدن به هدفم جنگیده بودم.

در بهترین نسخه‌ی خودم ایستاده بودم، اما درست همان‌جا اتفاقی افتاد که حتی لحظه‌ای از ذهنم هم عبور نکرده بود.

و آخرین رویداد زندگی‌ام به‌عنوان ورزشکار، در رشته‌ای که جوانی‌ام را پایش گذاشته بودم، از من گرفته شد.

ادامه دادن، یعنی جنگیدن با سلامتی‌ام! و من بین ادامه دادن بی‌رحمانه، که سال‌های زیادی تبدیل به روزمرگی‌ام شده بود، و حفظ چیزی که یک عمر برایش زحمت کشیده بودم، دومی را انتخاب کردم.

شاید از بیرون شبیه به یک پایان تلخ باشد، اما برای من این تصمیم یعنی حفظ و احترام به تمام سال‌هایی که با عشق، درد، اشک، فشار و جنگیدن با تک‌تک سلول‌هایم ساخته شدند.

امروز این پایان با حسرت نیست...

چون تا آخرین لحظه،

تا آخرین تمرین،

تا آخرین نفس،

بهترین خودم را به نمایش گذاشتم...

و با قلبی آرام،

از فصلی بیرون می‌آیم (1405-1385) که تمام وجودم را در آن‌جا گذاشتم.

به پایان آمد این دفتر و این بار حکایتی باقی نماند.»

انتهای پیام/