روایت داغ پشت داغ در ماجرای شناسایی پیکرهای شهدای مدرسه میناب + فیلم

۳۰ روز انتظار در میان آوارهای مدرسه میناب؛ پدری که هر روز با امیدِ پیدا کردن پیکر فرزندش به دلِ خاک می‌زد. خبرنگار SNNTV از تلخ‌ترین روایت‌های جنگ می‌گوید؛ از پدر شهید محمدطاها جعفری که بعد از یک ماه، فرزندش را در قامت یک قنداق سوخته یافت و از «ماکان نصیری»، دانش‌آموزی که هیچ‌گاه پیکرش به آغوش خانواده بازنگشت.

کد خبر: ۱۴۰۸۴۸۰

سه‌شنبه - ۰۵ خرداد ۱۴۰۵ / May 26, 2026

به گزارش گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، مهدی نوشاد، خبرنگار در برنامه نبرد رمضان با اشاره به شهدای مدرسه میناب، روایت دردناکی از نحوه شناسایی پیکرهای مطهر شهدا و رنج بی‌پایان خانواده‌هایشان ارائه کرد.

وی گفت: وقتی روایت شناسایی شهدای مدرسه میناب را بررسی می‌کنیم، می‌بینیم اکثراً با یک لنگه کفش یا النگو پیدا می‌شدند. این یعنی وضعیت پیکرها آنقدر غیرقابل‌شناسایی و دردناک بوده که خانواده‌ها مجبور بودند بچه‌هایشان را از روی همین نشانه‌های کوچک پیدا کنند.
{$sepehr_key_14797}

{$sepehr_media_3517943_600_400}

خبرنگار در ادامه با اشاره به شهادت دانش‌آموزان در حمله جنایتکارانه دشمن به مدرسه میناب، گفت: روایت پیکر «محمدطاها جعفری» خیلی دردناک‌تر است؛ پدری که ۳۰ روز زیر آوارها دنبال بچه‌اش می‌گشت با این امید که شاید یک نشانی از او پیدا کند و حتی یک روز برگردد. ولی بعد از یک ماه، پیکر ناقص و سوخته‌ای را تحویل گرفت که به اندازه یک قنداق بود و فقط با تست دی‌ان‌ای امکان شناسایی داشت.

نوشاد تأکید کرد: این‌که ۳۰ روز از فرزندت بی‌خبر باشی و پیدایش نکنی، خودش خیلی دردناک است. اما از این هم دردناک‌تر داریم؛ «ماکان نصیری» که حتی پیکرش پیدا هم نشد.