سالروز بستن عقد اخوت ميان پيامبر (ص) و امام علي (ع)

امام علي(ع) خطاب به شوراي شش نفره فرمودند: «آيا در ميان شما كسي هست كه در هنگام عقد اخوت ميان صحابه، پيامبر(ص) او را براي برادري خود برگزيده باشد؟»؛ در طول تاريخ، ائمه معصومين (ع) و علماي شيعه به اين واقعه تاريخي احتجاج كرده و هيچ پاسخي بر رد شايستگي والاي حضرت علي (ع) نيافتند.

کد خبر: ۱۴۰۸۵۰

شنبه - ۲۲ مرداد ۱۳۹۰ / August 13, 2011

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ هنگامي كه رسول خدا(ص) وارد شهر مدينه شدند، مردم يثرب نام شهر خود را به مدينة النبي تغيير داده و استقبال شاياني از آن حضرت به عمل آوردند.

با استقرار پيامبر(ص) در مدينه مسلمانان باقي مانده در مكه نيز پس از پشت سر گذاشتن دشواري‌هاي بسيار به رهبري امام علي(ع) به سوي مدينه هجرت كردند و مدينه به پايگاه مسلمانان تبديل شد.

يكي از سنت هايي كه پيامبر(ص) در مدينه پايه ريزي كردند ايجاد عقد اخوت اسلامي و صميمت و يكرنگي ميان مهاجران و انصار بود.

عقد اخوت در نگاه اول يك استراتژي اجتماعي به نظر مي رسد كه پيامبر (ص) با تدبير الهي خود توانستند انس و الفت را بين مسلمانان نهادينه كنند، اما با واكاوي عميقتر اين واقعه، متوجه تاثيرات سياسي و اجتماعي آن در طول تاريخ اسلام خواهيم شد.

نگاه حقيقت شناسانه كمك خواهد كرد تا نكات راهبردي بسياري را كه موجب گشودن گره‌هاي فراواني در طول تاريخ خواهد شد، دريابيم؛ اولين نكته‌ اساسي در ماجراي عقد اخوت اين است كه پيامبر (ص) هر كسي را با هم شان خود برادر، خوانده و بين آنها عقد اخوت و برادري جاري كردند؛ مثلاً بين سلمان و ابوذر، طلحه و زبير، مقداد و عماربن ياسر عقد برادري خواندند.

پيامبر (ص) به اخوت خود با علي (ع) تصريح كردند

پيامبر(ص)، امام علي(ع) را به عنوان برادر خود برگزيدند و ايشان را شايسته اين مقام مي دانستند، تا آنجا كه خود پيامبر(ص) به اين واقعيت تصريح مي كنند كه «من در امر اخوت تو را براي خودم بر گزيدم و تو نسبت به من به مانند هارون نسبت به موسي(ع) هستي، جز اينكه پس از من پيامبري نيست و تو برادر و وارث من هستي و در قصرم در بهشت با من خواهي بود» و اين چنين شد كه گوهر يكتاي عقد اخوت با پيامبر(ص) نصيب امام علي(ع) شد و بي شك اين از استحقاق امام علي(ع) براي اين جايگاه بود.

زهراي اطهر (س) در خطبه فدكيه به اخوت علي (ع) و پيامبر (ص) احتجاج كردند

نكته راهبردي اين جريان اجتماعي- سياسي طرح و اثبات هم شان بودن امام علي(ع) با پيامبر(ص) است و معرفي امام علي (ع) به عنوان شايسته ترين افراد براي برادري با پيامبر (ص)؛ تا آنجا كه حضرت زهرا(س) بعد از خصومتي كه با خليفه اول در جريان خلافت و جانشيني رسول الله(ص) ايجاد شد، در خطبه فدكيه احتجاج به اين حقيقت كرده و مي فرمايند: « فقط پدر من در مقام نبوت قرار دارد و پسر عموي من (امام علي (ع)) در جايگاه برادر پيامبر(ص) است و چه نسبت نيكويي ميان آن دو است» پس بي شك، اين فضيلت، در اثبات حقانيت امامت علي بن ابيطالب(ع) است.

حضرت علي (ع) در شوراي شش نفره به برادري خود با پيامبر (ص) احتجاج كردند

چنان كه امام علي(ع) در ماجراي شوراي شش نفره بعد از هلاكت عمر، به اين واقعيت تاريخي احتجاج كرده و فرمودند: «در ميان شما كسي هست كه در هنگام عقد اخوت ميان صحابه، پيامبر(ص) او را براي برادري خود برگزيده باشد و آيا در ميان شما كسي هست كه چنين وصفي داشته باشد.»

علماي شيعه به اخوت امام علي (ع) و پيامبر (ص) براي اثبات حقانيت حضرت علي(ع) احتجاج كردند

در حقيقت اين واقعه بيان كننده منزلت و رتبه والايي است كه جز براي امام علي(ع) تحقق نيافته و مقام برادري با پيامبر(ص) و تمام شايستگي‌هاي ديگر علي بن ابيطالب (ع) گواه و سندي است كه ايشان بحق، صدرنشين مسند امامت هستند تا آنجا كه در طول تاريخ شيعه، ائمه معصومين (ع) و علما همواره به اين واقعه تاريخي احتجاج مي كردند و هيچ پاسخگو و رد كننده‌اي براي اين شايستگي والاي حضرت وجود نداشته و نخواهد داشت.