در گفت‌وگو با SNNTV:

مادر شهید نخبه «علی مهدویان»: همه عاشق مهربانی و لبخند‌های پسرم بودند / اجازه نمی‌داد کاری روی زمین بماند +فیلم

مادر شهید مهندس نخبه علی مهدویان، با چشمانی اشکبار و صدایی آمیخته به دلتنگی، از فرزندش می‌گوید؛ جوانی متخصص در حوزه فناوری اطلاعات که در حمله به ساختمانی در تهران به همراه جمعی از نخبگان و مهندسان کشور به شهادت رسید و از خود خاطره‌ای ماندگار از مهربانی، مردم‌داری و خدمت به دیگران برجای گذاشت.

کد خبر: ۱۴۱۱۱۳۷

چهارشنبه - ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ / June 03, 2026

مادر شهید مهندس نخبه علی مهدویان در گفت‌و‌گو با خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، با اشاره به ویژگی‌های اخلاقی فرزندش اظهار کرد: پسرم در حوزه آی‌تی فعالیت می‌کرد و از نخبگان کشور بود. او به همراه تعدادی از مهندسان و نخبگان دیگر در جریان حمله به ساختمانی در تهران به شهادت رسید و به آرزوی دیرینه خود رسید.

وی با بیان اینکه داغ فرزند برای هیچ مادری قابل توصیف نیست، گفت: علی فقط فرزند من نبود؛ هر کسی او را می‌شناخت، دوستش داشت. اگر امروز از من به عنوان مادرش درباره او می‌پرسند، حاضرم شهادت بدهم که علاقه مردم به او تنها از سر محبت مادری نیست. از هر کسی که علی را می‌شناخت سؤال کنید؛ از دوستانش گرفته تا همسایه‌ها و حتی بچه‌های کوچک، همه عاشق اخلاق و رفتار او بودند.

{$sepehr_key_15208}

مادر این شهید نخبه افزود: علی همیشه با لبخند روی لب، شوخ‌طبعی و مهربانی با دیگران برخورد می‌کرد. حضورش به جمع‌ها گرما می‌بخشید و هر جا بود سعی می‌کرد حال اطرافیانش را خوب کند. هیچ‌وقت کسی را ناراحت نمی‌کرد و تا جایی که می‌توانست به دیگران کمک می‌کرد.

وی با اشاره به روحیه مسئولیت‌پذیر فرزندش خاطرنشان کرد: پسرم علاوه بر فعالیت‌های علمی و تخصصی، تکیه‌گاه خانواده بود. کمک‌حال پدرش بود و اجازه نمی‌داد کاری روی زمین بماند. آن‌قدر با معرفت و دلسوز بود که پیش از آنکه کسی از او درخواستی داشته باشد، برای کمک پیش‌قدم می‌شد.

مادر شهید علی مهدویان در حالی که اشک امانش را بریده بود، گفت: از دست دادن فرزند بسیار سخت است، اما وقتی می‌بینم مردم هنوز از خوبی‌ها و مهربانی‌های علی یاد می‌کنند، احساس می‌کنم نام و یاد او زنده مانده است. برای یک مادر، این بزرگ‌ترین تسکین است که بداند فرزندش در دل مردم جای دارد.

وی در پایان تأکید کرد: علی با اخلاق، انسانیت و خدمت به دیگران شناخته می‌شد. امروز اگرچه جای خالی‌اش در خانه و زندگی ما احساس می‌شود، اما خاطرات، لبخند‌ها و مهربانی‌هایش برای همیشه در ذهن و قلب همه کسانی که او را می‌شناختند باقی خواهد ماند.

{$sepehr_media_3531279_600_400}