ترازنامه سیاه در جزایر کیمن؛ چرخه پول‌شویی رسانه‌ای و فساد ساختاری در «اینترنشنال»

گزارش افشاگرانه روزنامه فایننشال تایمز با اتکا به اسناد رسمی اداره ثبت شرکت‌های بریتانیا و مجمع‌الجزایر کیمن، پرده از یک شبکه پیچیده پول‌شویی ساختاریافته، ترازنامه‌های مات مالی و سقوط اخلاقی در شبکه «ایران اینترنشنال» برداشته است؛ فرآیندی فریبکارانه که نشان می‌دهد چگونه دلار‌های نفتی دربار سعودی تحت پوشش شرکت‌های آفشور، شریان حیاتی این اتاق جنگ روانی را تأمین می‌کنند.

کد خبر: ۱۴۱۱۱۶۸

چهارشنبه - ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ / June 03, 2026

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در روزنامه‌نگاری استاندارد بین‌المللی، «شفافیت مالی» خط قرمز و معیار اصلی سنجش استقلال یک رسانه است. اما وقتی ترازنامه‌های مالی یک شبکه خبری سر از بهشت‌های مالیاتی تاریک درمی‌آورد، داستان از یک فعالیت رسانه‌ای به یک پرونده بزرگ فساد و فریب تغییر ماهیت می‌دهد. شبکه فارسی‌زبان «ایران اینترنشنال» که سال‌هاست ادعای استقلال تحریریه را فریاد می‌زند، اکنون در میان آتشبار گزارش مستند فایننشال تایمز گرفتار شده است. اسناد رسمی نشان می‌دهند که این شبکه نه یک رسانه مستقل، بلکه یک پروژه پیچیده امنیتی-رسانه‌ای است که با متد‌های پیشرفته حسابداری و شبیه‌سازی چرخه‌های پول‌شویی، منشأ سرمایه‌های کثیف خود را پنهان می‌کند.

چاه ویل ۴۱۰ میلیون پوندی؛ ورشکستگی مطلق یا بوروکراسی پنهان‌کاری؟

بر خلاف ادعا‌های این شبکه، اسناد استخراج‌شده از Companies House (اداره ثبت شرکت‌های بریتانیا) نشان‌دهنده یک فاجعه مالی تمام‌عیار در شرکت مادر این شبکه یعنی «ولنت مدیا یو‌کی» (Volant Media UK) است:

زیان انباشته پنج‌ساله: بیش از ۴۱۰ میلیون پوند

حجم بدهی به نهاد‌های وابسته: حدود ۴۸۲ میلیون پوند در پایان سال مالی ۲۰۲۴

هیچ بنگاه اقتصادی خصوصی و مستقلی در جهان نمی‌تواند با چنین حجم عظیمی از زیان انباشته و بدهی نجومی به حیات خود ادامه دهد، مگر آنکه به یک خزانه نامحدود حکومتی متصل باشد. در تبارشناسی این بوروکراسی، نام «عادل عبدالکریم» به عنوان پیاده‌نظام حقوقی و مهره اولیه ثبت شرکت خودنمایی می‌کند؛ فردی انگلیسی-سعودی که مأموریت داشت پوسته و سپر حقوقی لازم را در لندن ایجاد کند تا دلار‌های نفتی بدون دردسر وارد رگ‌های این دستگاه دروغ‌پردازی شوند.

لایه‌گذاری به سبک مافیا؛ شستشوی ۹۰۰ میلیون دلاری در جزایر کیمن

اما اوج این رسوایی مالی در دسامبر ۲۰۲۵ رخ داد؛ درست یک هفته پیش از آغاز آشوب‌های هدایت‌شده در ایران. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۵، یک بسته ۶۴۸ میلیون سهمی منتشر شد و تمام سهام شرکت ولنت مدیا به یک شرکت آفشور (ساحلی) به نام «اینفوکست کیمن لیمیتد» در جزایر کیمن منتقل شد.

چرا جزایر کیمن؟ در ادبیات مالی بین‌المللی، جزایر کیمن بهشتی برای فرار مالیاتی و دارای شفافیت مالی نزدیک به صفر است. در این جابه‌جایی مرموز، ناگهان یک بدهی سنگین به ارزش ۶۵۰ میلیون پوند (تقریباً ۹۰۰ میلیون دلار) از ترازنامه‌ها پاک و تسویه شد. این فرآیند حسابداری، کپی‌برداری دقیقی از مرحله «لایه‌گذاری» (Layering) در چرخه‌های کلاسیک پول‌شویی است؛ تکنیکی حساب‌رسانه برای تاریک کردن مسیر پول، پنهان کردن هویت وام‌دهندگان اولیه و تطهیر ترازنامه برای جلوگیری از سکته مالی شبکه در بزنگاه‌های امنیتی.

مغز متصل به ریاض؛ فرماندهی صالح حسین الدویس در سایه‌ها

اسناد لو رفته از جزایر کیمن نشان می‌دهد تنها مدیر شرکت مرموز «اینفوکست کیمن»، فردی به نام «صالح حسین الدویس» است. این نام، مهره اصلی و شریان حیاتی این فساد ساختاری را لو می‌دهد. الدویس یک بازرگان عادی نیست؛ او مدیر ارشد عملیاتی گروه تحقیق و رسانه سعودی (SRMG) است، یعنی بزرگ‌ترین سازمان رسانه‌ای رسمی و دولتی پادشاهی عربستان سعودی.

این انطباق ساختاری اثبات می‌کند که ادعای استقلال ایران اینترنشنال یک شوخی مضحک است؛ وقتی تمام خطوط مالی و مالکیتی شبکه در نهایت به میز ناظر ارشد رسانه دولتی ریاض ختم می‌شود، واژه «پول‌شویی سیاسی-رسانه‌ای» دقیق‌ترین توصیف برای تبیین این ساختار مات است؛ چرا که هدفی جز مشروعیت‌بخشی به پول‌های حکومتی تحت لوای یک رسانه خصوصی ندارد.

سقوط اخلاقی و ترور روانی؛ مأموریت سه گانه دستگاه فریب

این تزریق‌های نجومی و چرخه‌های پنهان پول‌شویی، در خدمت یک مأموریت ضدامنیتی و غیراخلاقی در میدان است. خط سیر این رسانه نشان می‌دهد که آنها با عبور از تمام مرز‌های اخلاق حرفه‌ای، اهداف کارفرمایان خود را در سه سطح پیاده می‌کنند:

مشروعیت‌بخشی به تروریسم: تبدیل شدن به تریبون رسمی و اختصاصی سرکردگان گروه‌های تجزیه‌طلب و تروریستی.

مهندسی ادراک و ناامیدی: بمباران روانی ۲۴ ساعته افکار عمومی جامعه با تحریف فکت‌ها و بزرگ‌نمایی ضعف‌ها.

اتاق فرمان خیابانی: تبدیل شدن به یک بیسیم عملیاتی برای آموزش خشونت و ایجاد آشوب در میدان.

شورش در تحریریه؛ وقتی خبرنگاران خود شبکه بو می‌برند

ابعاد این فساد مالی و ساختار مات به قدری شور است که صدای اعتراض را از درون خود خانه بلند کرده است. نهاد مستقل مدیا بایاس فکت چک پیش از این به ابهام در مالکیت، پیوند‌های ژئوپلیتیک و منابع‌گیری ناهماهنگ و متکی بر چهره‌های تندرو در این شبکه اشاره کرده بود. اما نقل‌قول افشا شده یک منبع آگاه در گزارش فایننشال تایمز، عمق سقوط اخلاقی را نشان می‌دهد:

«فقدان شفافیت درباره منابع واقعی تأمین مالی شبکه، مدت‌هاست نگران و نارضایتی پنهانی را در میان برخی از روزنامه‌نگاران خود شبکه ایجاد کرده؛ کسانی که در محافل خصوصی سوالاتی جدی درباره نیرو‌هایی که تصمیمات تحریریه‌ای شبکه را شکل می‌دهند و دیکته می‌کنند، مطرح کرده‌اند.»

این سرخوردگی درونی ثابت می‌کند که حتی کارکنان این شبکه نیز دریافته‌اند که قلم ترویج ناامیدی آنها، با دلار‌های پول‌شویی شده در جزایر کیمن و با دستور مستقیم ریاض می‌چرخد.

ترازنامه‌ای که هرگز پاک نخواهد شد

هرچند سخنگوی ایران اینترنشنال با بیانیه‌های چندخطی مدعی است که هیچ بودجه دولتی دریافت نکرده و این اقدامات صرفاً برای «تقویت ترازنامه» بوده است، اما اسناد رسمی و متقن ثبت‌شده حقوقی، فکت‌های سخت‌تری را روی میز می‌گذارند. ساختار مالی این شبکه از لندن تا جزایر کیمن، یک زنجیره پنهان‌کاری، فساد ساختاری و پول‌شویی رسانه‌ای را نشان می‌دهد. در ارزیابی نهایی، ایران اینترنشنال شرط اول و بنیادین اعتماد یعنی «شفافیت» را باخته است و امروز به عنوان یک دستگاه فریبِ سندخورده در تاریخ رسانه‌ها شناخته می‌شود.