نگاهي به موضوع اكران فيلم خارجي در سينماها/

اندر حكايت رقابت در ميدان خالي از رقيب!

فراموش نكنيم اگر مردم ما حاضر مي‌شوند نسخه‌هاي گاه پرده‌اي فيلم‌هاي خارجي را نيز از شبكه توزيع غير رسمي تهيه كنند و به تماشايش بنشينند گوياي اين نكته است كه دوست دارند فيلم خوب و استاندارد ببينند.

کد خبر: ۱۴۱۱۳۱

يکشنبه - ۲۳ مرداد ۱۳۹۰ / August 14, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در بخش هاي پيشين اين مطلب موضوع اكران فيلم هاي خارجي در سينماهاي كشور را از چند جنبه مرور كرديم و من حيث المجموع به اين دستاورد تحليلي رسيديم كه استدلالات مخالفان اين طرح عموما سطحي و ناشي از منافع شخصي است و مطلقا ربطي به سياست هاي جامعه سينمايي و منافع عمومي و ملي سينماي كشور ندارد.

همچنين اين طرح را در مقايسه با ساير قالب ها و رسانه هاي سينمايي و به ويژه شبكه توزيع غير رسمي فيلم هاي خارجي و همچنين فيلم هاي هاليودي تلويزيون كه درصد بالايي از آثار سينماي رسانه فراگير را تشكيل مي دهد مورد سنجش و بررسي قرار داديم و نسبت آن را با نوع مواجه و رويكرد مخالفان طرح اكران فيلم هاي خارجي بيان كرديم.

اما يكي ديگر از مباحثي كه در اين حوزه مطرح مي شود بحث سينماي بومي و تاثير پذيري هنرمندان و مخاطبان سينما در كشور از سينماي جهان است.

به راستي مگر مي توان پذيرفت كه تاثير پذيري سينماي جهان صرفا يك اتفاق نامطلوب است يا مي تواند بسته به «زمينه ها»ي تاثير پذيري، باعث پيشرفت و ارتقاي دانش سينمايي و در نتيجه ارتقاي اصل سينما چه در ميان سينماگران و چه در ميان عموم مخاطبان به شكل يك رابطه دو سويه و متقابل شود كه بتواند تاثير و تاثراتي در فضاي هنر هفتم كشور پديد آورد و آن را از اين رخوت و خمودگي و سطحي زدگي و ابتذال حال حاضر در آورد.

به راستي چه ايرادي دارد كه سينماگران ما در زمينه هاي مختلف فنون اصلي سينما همچون قصه گويي و شخصيت پردازي و ... از سينماي جهان بياموزند و از دستاوردهاي آن بهره مند شوند مگر نه اينكه اصل سينما نيز به همين شكل وارد سينما شد.

گرچه وضعيت ورود سينما به ايران به لحاظ تاريخي و فرهنگي در موقعيت خاصي اتفاق افتاد و فضاي خواستي را مي طلبيد و به دنبال آورد ولي با اين حال بايد بپذيريم كه سينماي ما در هر برهه و موقعيت و مقطع زماني نياز به آموختن، تمرين، ممارست و طلبگي دارد و نيز بايد بپذيريم سينما دستاورد تمدن غرب است و محل تولد و رشد و ارتقا و به روز شدنش هم جايي جز غرب نيست و ما نمي توانيم با بستن حصار به دور خود و يا كشيدن ديوار ميان خويشتن با ديگران خود را بي نياز از تعامل و داد و ستد و آموختن و استفاده از دستاوردهاي مثبت سينما و يا هر پديده ديگري كه در نسبت مستقيم و غير مستقيم با ماست بپنداريم.

گرچه بايد گفت كه سينماگران ما در جعل و تقلب و دست يازيدن به محصولات سينماي غرب هرگز از هيچ تلاشي فروگذار نكرده اند حتي به پوستر فيلم ها هم رحم نكرده اند و بارها اتفاق افتاده است كه پوستر فيلم خارجي را عينا كپي كرده اند و به عنوان نشانه فيلمشان تحويل مخاطب داده اند!

بنابراين بايد گفت كه اين ادعاها و ادا و اطوارهاي به اصطلاح بومي و ملي صرفا يك شوخي وسيله اي براي رد گم كني است و الا كسي از اين حضرات دلش براي سينماي ملي و بومي نسوخته كه در غير اين صورت دست به جعل و تقلب و سرقت نمي زدند!

البته ناگفته نماند كه بحث جعل و تقلب به اكران فيلم خارجي كمترين ارتباطي را دارد و اساسا ريشه در ذائقه و نوع تربيت فرهنگي و تصوري است كه برخي از هنرمندان اصطلاحي ما از خود در ذهن دارند و شايد هم ريشه در خود كم بيني و يا چيزهاي ديگر همچون راحت طلبي و عادت كردن به لقمه هاي حاضر و آماده حال به هر شكل و صورتي كه باشد حتي سرقت دستاوردهاي هنري ديگران آن هم به فجيع ترين شكل ممكن بدون كمترين عذاب وجدان.

به راستي مگر همين حالا كه اكران فيلم خارجي در حد صفر است درصد قابل توجهي از فيلم هاي ايراني نسخه كپي دسته چندم فيلم هاي فرنگي نيست؟!

نكته ديگر در اين زمينه بحث كمبود سالن هاي سينماست و اين سوال كه آيا اكران فيلم خارجي با توجه به كمبود سالن سينما سياست درستي است؟ نكته اينجاست كه امكانات ما با هر نسبت و هر اندازه و در هر مقياس و مختصاتي كه هست بايد طوري تنظيم و سياستگذاري شود كه سليقه مخاطب را تنظيم كند و فضايي به وجود آورد براي ارتقاي دانش بصري، فهم هنري و تربيت ذهني او نه اينكه دستاويزي گردد براي دستيابي سود صرفا اقتصادي بيشتر براي يك سري فيلم هاي نازل.

اين واقعيت را بايد بپذيريم كه فيلم خوب با تمام آن مشخاصتي كه ياد كرديم در يك شرايط استاندارد قابليت دستيابي به يك فروش بالا را هم دارد.

فراموش نكنيم اگر مردم ما حاضر مي شوند نسخه هاي گاه پرده اي فيلم هاي خارجي را نيز از شبكه توزيع غير رسمي تهيه كنند و به تماشايش بنشينند گوياي اين نكته است كه دوست دارند فيلم خوب و استاندارد ببينند پس چه بهتر كه از اين مطالبه و خواسته عمومي نه به عنوان يك تهديد بلكه به عنوان يك فرصت استفاده كنيم و اجازه دهيم مردم فيلم خوب را در سينماي خوب در شرايط استاندارد و با حذف زوائد و رعايت قوانين عمومي جامعه ببينند و در جريان فرايند سينماي حرفه اي و استاندارد و قابل دفاع روز جهان قرار بگيرند؛ چرا كه اين حق مردم ماست حقي كه تا كنون و به دلايل مختلف توسط كساني كه بيشتر به منافع شخصيشان فكر كرده اند تا منافع ملي و هنر سينما از آنها گرفته شده است.