چنبره در سیاست

نمایشی از وعده‌های توخالی فیفا

میزبانی از بزرگ‌ترین تورنمنت‌های ورزشی جهان، همواره آرزوی کشورها برای نمایش قدرت نرم و توسعه صنعت گردشگری است. اما جام جهانی ۲۰۲۶، که «یان رایت» به آن لقب «جام جهانیِ بحران‌ها» را داده، به تجربه‌ای وارونه برای ورزش جهان بدل شده است؛ تورنمنتی که نه برای وحدت ملت‌ها، بلکه برای بسیاری به سدِ عبورناپذیرِ «سیاست‌های مهاجرتی» تبدیل شده است.

کد خبر: ۱۴۱۳۹۴۱

چهارشنبه - ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ / June 10, 2026

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، رویای قضاوت در جام جهانی برای «عمر عبدالقادر آرتان»، داور برجسته سومالیایی و بهترین داور قاره آفریقا در سال ۲۰۲۵، در فرودگاه میامی به کابوس بدل شد. این آخرین پرده از سریالِ تلخِ کارشکنی‌های آمریکا در صدور روادید برای عوامل ورزشی است که پیش‌تر دامنِ تیم ملی فوتبال ایران را نیز گرفته بود؛ جایی که اعضای کلیدی تیم شامل سرپرست، مدیر اجرایی، مدیر رسانه‌ای و آنالیزور، همچنان با سدِ ویزا مواجه‌اند.

این رفتار در حالی رخ می‌دهد که «جانی اینفانتینو»، رئیس فیفا، تابستان گذشته با لحنی امیدوارکننده از استقبال همگانی در آمریکا، کانادا و مکزیک سخن گفته بود. او مدعی شد که جام جهانی فرصتی برای پیوند ملت‌هاست. اما بیانیه اخیر فیفا در واکنش به حذف داور سومالیایی، پرده از حقیقتی تلخ برداشت؛ اینکه فیفا در برابر تصمیمات امنیتی و مهاجرتی ایالات متحده عملاً «آچمز» شده است.

فیفا در موضعی منفعلانه اذعان کرد که «در فرایندهای مهاجرتی دخالتی ندارد» و عملاً پذیرفت که دولت میزبان، تعیین‌کننده نهاییِ حضور یا عدم حضور مدعوین است. این عقب‌نشینی آشکار، خط بطلانی بر تمام وعده‌های شیک و دیپلماتیک اینفانتینو کشید.

سکوتِ معنادارِ زوریخ

چرا فیفا در برابر این کارشکنی‌ها سکوت کرده است؟ پاسخ را شاید بتوان در هراس از تجربه تلخِ «سپ بلاتر» جست‌وجو کرد. خاطره بازداشت رئیس پیشین فیفا توسط مأموران FBI در سوئیس، سایه سنگینی بر سرِ مدیریت کنونی فیفا انداخته است. اینفانتینو که بقای بر کرسی ریاست برایش اولویت دارد، ظاهراً ترجیح می‌دهد با «سرشاخ شدن» با واشنگتن، جایگاه خود را به خطر نیندازد.

این در حالی است که جلساتِ مکرر مهدی تاج با «ماتیاس گرافستروم»، دبیرکل فیفا، تا به امروز خروجی عملی نداشته است. گزارش‌ها حاکی از آن است که حتی فراتر از مسئله ویزا، اعضای تیم‌های مختلف در بدو ورود با برخوردهای امنیتی نامتعارف مواجه شده‌اند که با شأنِ یک ورزشکار حرفه‌ای در تضاد است.

فدراسیون فوتبال ایران باید بداند که «دیپلماسیِ کلامی» در برابر ساختارهای امنیتی ایالات متحده، به تنهایی راهگشا نیست. امید بستن به وعده‌های شفاهی سران فیفا، که خود در برابر آمریکا سر تعظیم فرود آورده‌اند، استراتژی موفقی نخواهد بود. فوتبال ایران برای حضور در این تورنمنت، باید از فیفا «تضمین عملی» مطالبه کند؛ پیش از آنکه سیاست، بیش از این حقِ حضور را از ورزشکاران و مسئولان ما سلب کند.

انتهای پیام/