كنفرانس اديان يا اجلاس دين ستيزان؟!

کد خبر: ۱۴۱۵۱

دوشنبه - ۲۷ آبان ۱۳۸۷ / November 17, 2008

حسام‌الدين برومند

كنفرانس اديان در نيويورك كه به پيشنهاد عربستان و با حضور رؤساي جمهور آمريكا و رژيم صهيونيستي در مقر سازمان ملل متحد برپا شده بود، اگرچه از آغاز سوءظن شديد ملت هاي مسلمان را در پي داشت، ولي آنچه در اين كنفرانس گذشت كمترين ترديدي باقي نگذاشت كه مشروعيت بخشيدن به رژيم صهيونيستي و تطهير آمريكا و اسرائيل از جناياتي كه در جهان اسلام و بويژه در فلسطين اشغالي مرتكب شده و مي شوند، هدف اصلي كنفرانس مورد اشاره بوده است.

انتظار اين بود كه در اين كنفرانس آنگونه كه از نامش پيداست موضوع و محور مباحث مطرح شده در حوزه معرفتي و دين مدارانه آن هم با هدف همگرايي اديان مختلف و تأكيد بر اشتراكات باشد و به تبع آن چون بحث از آيين و دين و مباحث اين چنيني است مدعوين و حاضرين در نشست نيز بايد انديشمندان ديني و علمايي باشند كه در اين عرصه فعاليت چشمگير و آثار شناخته شده اي داشته اند.

اما برخلاف اين انتظار منطقي و طبيعي، در اين كنفرانس بيش از 60 شخصيت و مقام سياسي- و نه مذهبي و ديني- از كشورهاي مختلف شركت كردند و تعجب برانگيزتر آن كه اشخاصي همچون جرج بوش، رئيس جمهور آمريكا، گوردون براون، نخست وزير انگليس، شيمون پرز، رئيس رژيم صهيونيستي و تزيپي ليوني، وزير امور خارجه رژيم صهيونيستي فرصت حضور يافتند و حتي به ايراد سخنراني درباره دين و ايمان پرداختند!

بوش با سخنراني در اين كنفرانس جنگ هايش عليه افغانستان و عراق را به نام دين توجيه كرد! و از خواسته ها و تكاليف بشر در برابر خداوند سخن به ميان آورد! و جالب تر آن كه تأكيد كرد كه در دوران رياست جمهوري اش «دين» زندگي او را تغيير داده و در تمامي تهديدها ياريش كرده است!

درباره اين كنفرانس اشاره به چند نكته خالي از فايده نيست؛

1- تجربه گذشته و جاري و شواهد غيرقابل كتمان نشان داده است كه معمولاً هر يك از «گفتمان سازي هايي» كه توسط دولت هاي استعماري و با پشتوانه پروپاگانداي رسانه اي غرب انجام مي شود در واقع پروژه اي است براي تأمين اهداف نامشروع آنها كه فقط جنبه ماترياليستي دارد و براساس اصالت ثروت، قدرت و لذت توجيه مي شود.

در برهه اي از زمان با گفتمان سازي «حقوق بشر» در سطح افكار عمومي دنيا، آمريكا و غربي ها نداي حق و حقوق براي بشريت سرمي دهند و از اين تابلوي دروغين، پوششي براي جنايات ضدبشري خود فراهم مي كنند و حال آن كه آنچه امروزه از گفتمان جعلي حقوق بشر مي توان آدرس داد، كشتار صدها و هزاران انسان بي گناهي است كه در لشكركشي هاي آمريكا و قدرت هاي غربي به عراق و افغانستان و ديگر نقاط عالم صورت گرفته و از دل همين حقوق بشر زندان هاي ابوغريب و گوانتانامو پديد آمده است.

در برهه اي ديگر با به راه انداختن واقعه 11 سپتامبر، گفتمان امنيت جهاني و مبارزه با تروريسم شكل مي گيرد و دستمايه اي مي شود تا با نقض قوانين بين المللي و ديپلماتيك به هر نقطه اي از عالم كه از منابع غني انرژي برخوردار است ورود پيدا كنند، جنگ و خونريزي به راه بيندازند و در اين ميان هرگونه «مقاومت» را خشونت و افراطي گرايي  بخوانند!

براي سيطره بر دنيا نيز گفتمان «جهاني شدن» را به كشورها و دولت ها القا  و تنها نسخه پيشرفت را در آن تفسير و تحليل مي كنند، اما با كنار زدن لايه هاي اوليه اين گفتمان آنچه كه از آن بدست مي آيد چيزي جز «غربي شدن» و به تاراج رفتن فرهنگ و سنن و باورهاي بومي نيست كه نتيجه آن زمينه سازي براي غارت ثروت و منابع و ذخاير ملت هاست.

در دنياي به اصطلاح مدرن امروز تميز «واقعيات» از «جعليات» نيازمند كنار زدن نقاب هايي است كه در پوشش گفتمان ها و شعارهاي پرطمطراقي همچون حقوق بشر، آزادي، صلح، جامعه مدني، امنيت جهاني، مبارزه با تروريسم، نفي خشونت و افراط گرايي و ... جلوه نمايي مي كند و برپايه آن اجلاس ها، نشست ها و كنفرانس هاي متعدد برگزار مي شود.

2- با تامل و درنگي كوتاه در سابقه و كارنامه سياست بازاني نظير بوش و شيمون پرز پي بردن به هدف اصلي اين كنفرانس خيلي پيچيده نيست.

زماني كه كشورهاي عربي و رژيم صهيونيستي قرار است در كنفرانسي به نام «اديان»! گرد هم آيند، اولين چيزي كه از آن استشمام مي شود و شواهد و قرائن نيز نشان از آن دارد، «احياي طرح صلح در خاورميانه» است كه عادي سازي روابط اعراب و رژيم صهيونيستي نيز فرع بر آن است.

پيشتر هم كه كنفرانس اديان در مادريد و مكه برگزار شد هدف اصلي نه گفت وگوي اديان، بلكه طرح سازش در خاورميانه بوده كه تامين امنيت رژيم صهيونيستي و پايمال كردن حقوق مردم مظلوم فلسطين پيامد قطعي آن است.

از سويي ديگر، چند روز قبل از برگزاري كنفرانس اديان، مذاكرات صلح در نشست شرم الشيخ به سردي گراييد و مي توان گفت كه اين كنفرانس در ادامه روند پيگيري صلح ترتيب داده شد؛ چرا كه يكشنبه گذشته - دو روز قبل از برگزاري كنفرانس اديان- اعضاي گروه چهارجانبه صلح در خاورميانه متشكل از اتحاديه اروپا، آمريكا، روسيه و سازمان ملل در نشست شرم الشيخ هيچ نتيجه اي جز فراخواني ساده جهت ادامه روند صلح - بخوانيد سازش - به دست نياوردند.

قبل تر از آن - در سال 2007 - اجلاس آناپوليس به منظور عادي سازي روابط اعراب و رژيم صهيونيستي تحت استراتژي «صلح در خاورميانه» برگزار شده بود كه نتيجه آن بهتر از شرم الشيخ و مانند آن نبود.

3- البته اعتراض شديد چهره ها و شخصيت هاي مذهبي و سياسي منطقه به برپايي كنفرانس اديان - كه با تلاش قدرت هاي غربي و مباشرت بي دريغ عربستان براي نجات رژيم جعلي صهيونيستي از بن بست مشكلات برگزار شد - نشان مي دهد كه ترفند دسيسه گران نخ نما شده و از كارايي برخوردار نيست و بكارگيري تاكتيك «دين عليه دين»! برملا شده است.

در اين كنفرانس هر چند كانال مخفي عادي سازي روابط ميان اعراب و رژيم صهيونيستي در پوشش گفت وگوي اديان احداث شد، اما خطر مهم تر اين است كه رژيم نامشروع صهيونيستي كه ايدئولوژي حاكم بر آن صرفا يك ايدئولوژي ميليتاريستي و ماترياليستي است در جايگاه يك «دولت به اصطلاح ديني»!!! مدعي مبارزه با تروريسم و افراطي گرايي هم بشود! و اشخاصي چون بوش- همانطور كه در صدر يادداشت به گفته هايش در كنفرانس اديان اشاره شد- كه نسبت آنها با دين رابطه منطقي تباين است، درباره «خدا»، «دين»، «صلح» و «نفي خشونت» سخن سرايي كنند.

اينكه «دين ستيزان» در مقام «پيام آوران دين» بنشينند بايد با واكنش جدي و گسترده جنبش بيداري اسلامي - كه مدتهاست به بركت انقلاب اسلامي نضج گرفته است - ناكام بماند و گرنه مدعيات اين قشر بي دين به مانند اسلافشان همچون «كارتر» و «بگين» تا جايي ادامه مي يابد كه به تعبير امام راحل عظيم الشان «مي خواهند عروه الوثقي را حاشيه كنند؟!» (سخنراني در جمع مسئولان نظام- 64.1.29).

4- مهندسي سياست خارجي جمهوري اسلامي بر مبناي مثلث عزت، حكمت و مصلحت اجازه نمي دهد در حالي كه پاره اي كشورهاي عربي- كه اسم دين را نيز يدك مي كشند- با دين ستيزان و كساني كه دستشان به خون هزاران مسلمان بي گناه آغشته است و اين چنين بي پروا و گستاخانه در پوشش گفت وگوي اديان با يكديگر مراوده دارند، در سطح روابط خود با اين كشورها تجديدنظر نكنند و يا اعتراض رسمي خود را اعلام ندارند./انتهاي پيام/