یادداشت//

ساده زیستی؛ خصلت رفتار علوی

ساده زیستی یکی از خصائص و عادت های حضرت علی(ع) به حدی که زبانزد خاص و عام گشته بود؛ همواره لذات دنیوی را که حلال بود بر خود حرام می کرد تا هم تراز مستمندان جامعه به شمار آید.

کد خبر: ۱۴۲۲۹۳

يکشنبه - ۳۰ مرداد ۱۳۹۰ / August 21, 2011

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ ساده زیستی یکی از خصائص و عادت های حضرت علی(ع) به حدی که زبانزد خاص و عام گشته بود؛ همواره لذات دنیوی را که حلال بود بر خود حرام می کرد تا هم تراز مستمندان جامعه به شمار آید.

امام(ع) در نامه ای به فرماندار بصره، عثمان بن حنیف انصاری که دعوت مهمانی سرمایه داری را از مردم بصره پذیرفته بود فرمودند «آگاه باش، امام شما از دنیای خود به دو جامه فرسوده و دو قرص نان رضایت داده است، بدانید که شما توانایی چنین کاری را ندارید... .» نقل است که روزی حضرت شمشیر خود را برای فروش عرضه کرد و به خریدار گفت: «اگر چهار درهم برای خرید لباس داشتم هرگز آن را نمی فروختم.» امیرالمؤمنین را باید معلم ساده زیستی دانست، او همواره کلید ساده زیستی را دل نبستن به دنیا می دانست و فریب کاری های دنیا را نمی خورد؛ ایشان در کلمات قصار 103 در نهج البلاغه دنیا و آخرت را دو دشمن همدیگر تلقی می کند و آنها را دو راه از هم جدا می داند؛ مشابه این جمله را در حکمت 269 می فرماید: «مردم در دنیا دو دسته اند؛ یکی آنکس که در دنیا کار می کند و دنیا او را از آخرتش باز می دارد و دیگری آنکه در دنیا برای آخرت کار می کند و نعمت های دنیا نیز بدون تلاش به او روی می آورد، پس بهره دو جهان را چشیده و مالک هر دو جهان می شود.»

مولای متقیان را باید اسوه زبده و نهایت ساده زیستی دانست، در داستان عروسی آن حضرت با حضرت فاطمه(س) نقل شده که آن دو بزرگوار فرش نداشتند جز پوست گوسفندی که شبها روی آن می خوابیدند و روزها علوفه شتر را برآن می ریختند. انسانهایی که این داستانها را اگر بشنود رواست که آب شوند و از فرط خجالت و شرمندگی جان بدهند. آری باید زندگی را در زندگی امام علی(ع) جستجو کرده و زندگی او را بشکافیم علی که شاه مردان و مؤمنان، علی که بدون شناساندن خود مشک آب زن شهیدی را به دوش می کشد و روانه خانه آن بیوه زن می شود؛ در موقع رجوع به خانه خود، دلش آرام نمی گیرد و بامداد زنبیلی پر از غذا به دوش گرفته و به خانه آن زن می رود. هنگامی که به خانه آن زن وارد می شود آن زن مشغول غذا پختن می شود و امیر مؤمنان یتیمان را سرگرم می کند با دست خود به دهان یتیمان نان و خرما می گذارد و می فرمود: «نور دیده هایم بخورید و از علی راضی باشیدک.»

پس اگر می خواهیم که خودمان را شیعه واقعی امام بنامیم باید تا آخرین قدم و نفس پیرو واقعی او باشیم و به پند و اندرز و توصیه های آن بزرگوار گوش جان فرا دهیم؛ اگر می خواهیم جامعه ای آباد و حکومتی سربلند داشته باشیثم باید او را سرمشق خود قرار داده و زندگانی آن بزرگوار مطالعه کینم. و آن شهریار شاعر نامی زیبا در وصف مولایمان سروده که:

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

نه خدا توانمش خواند نه بشرتوانمش گفت

متحیرم چه نامم؟ شه ملک لافتی را