با قرآن تشریفاتی برخورد نکنیم!

باید از خود پرسید آیا با زینت ساختن نسخه شفابخش بشریت و نگهداشتن آن در قالب‌های زرین و برخورد زینتی با آن، به ساحت مبارک قرآن جفا نکرده‌ایم.

کد خبر: ۱۴۲۳۷۳

سه‌شنبه - ۰۱ شهريور ۱۳۹۰ / August 23, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛  تا چشم بر هم زدیم، دهه پایانی ماه عزیز خدا فرارسید و شب های قدر و چند روز دیگر هم عید فطر و تمام...!

ماهی که بهار قرآن می نامندش، رو به پایان است و این سوال اینک بیش از هر زمان دیگری باید در ما به وجود آید که به راستی در زندگی خود با کلام خداوندی که این شب ها آن را بر سر گرفته و آن را واسطه خود و حضرت حق قرار می دهیم، چه برخوردی داشته ایم و اینکه بویژه در ضیافت الله چقدر روح و جان خود را قرآنی کرده ایم؟!

این نکته چندان هم نیاز به تاکید ندارد که انس با قرآن و ارتباط مستمر با این کتاب آسمانی، دستمایه نیل به سعادت برای هر مسلمان واقعی در دنیا و آخرت است؛ چرا که همانا تنها نسخه نجات دهنده بشریت و نجات دهنده او از انحطاط و سرگردانی امروز و هر روزه دنیا، قرآن کریم است و صد البته در کنار آن عترت رسول اکرم(ص) به عنوان ثقل دیگر.

اگر این باور عمیقا در درون ما نهادینه شود، بی‌شک در پی عمل به دستورات این کتاب انسان‌ساز برآمده و زندگی خویش را براساس آموزه‌های آسمانی آن بنا خواهیم کرد.

با تمام این اوصاف باید از خود پرسید آیا با زینت ساختن این نسخه شفابخش بشریت و نگهداشتن آن در قالب‌های زرین و برخورد زینتی با آن، به ساحت مبارک قرآن جفا نکرده‌ایم، در حالی که پیامبر اعظم(ص) می‌فرمایند: «با تلاوت قرآن خانه‌هایتان را نورانی کنید... همانا در خانه‌ای که قرآن بسیار تلاوت می‌شود، خیر فراوان وجود دارد و اهلش از آن بهره می‌برند.»

آری! کلام وحی ظاهرا در بين ما حضور دارد و البته محبوب است، اما چه سود که مهجور است! در واقع عموم مردم قرآن را تلاوت مي‌كنند و تا اندازه‌اي با آن آشنا هستند، اما بيشتر براي قصد ثواب و غفران اموات به خواندن آن مبادرت می کنند! به عبارت دیگر مردم وقتی عزيزي از دست مي‌دهند با تدارك حجله و گذاشتن نوار قرآن از طريق بلندگو، حزن و اندوه خود را ابراز مي‌دارند.

اشتباه نشود قصد نگارنده مخالفت با این فرهنگ نیست، روی سخن، اما اینجاست که بدانیم قرآن كريم كتاب زندگي، قانون و عمل است، در حالي كه متاسفانه بيشتر براي مردگان خوانده مي‌شود و بدین سان ما در رابطه با این کتاب الهی از زندگان غافليم.

نکته مهم دیگر اینکه، طبعا خواندن قرآن، شنیدن آن، ‌آموزش، ‌اندیشیدن و تأمل و تدبر در آن، همه مقدمه عمل به قرآن است؛ البته عملی پیگیر در همه‌ شئون فردی، اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی.

اساسا شناخت قرآن باید سلاح و مرکبی باشد برای پیشرفت در میدان عمل و زندگی و این مهم تنها در صورتی محقق می‌گردد که برنامه‌های متعالی قرآن در جامعه اسلامی پیاده شود تا امت‌های مسلمان پس از مدت‌ها خواب غفلت، سیادت گذشته خود را بازیابند.

مخلص کلام اینکه اگر ما به‌ عنوان امت پیامبر اعظم(ص) در عمل به فرامین آسمانی قرآن کریم، کوتاهی کنیم، مشمول شکایت آن بزرگوار شده ایم که فرمودند: «پروردگارا! امت من قرآن را مهجور و غریب ساخت.»

امید آن که از قاریان و عاملان به کلام وحی باشیم.