نگاهی به فیلم سینمایی «ندارها»؛

نمونه‌ای کوچک و گرم از تجلی رابین‌هودیسم در سینمای بومی!

«ندارها» فیلم بزرگ و شاخص و ممتازی نیست و اصلا چنین ادعایی هم ندارد، بلکه اثری است کوچک، ساده، خوش ریتم و گرم که داستانش را خوب روایت می‌کند و مخاطب را تا پایان نگه می‌دارد.

کد خبر: ۱۴۳۲۳۶

يکشنبه - ۰۶ شهريور ۱۳۹۰ / August 28, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ یک فیلم جمع و جور ایرانی با داستانی ساده و کوچک در لوکیشن های آشنای جنوب شهر.

سه سارق و دزد – دو مرد و یک زن - که در فیلم به صورت نسبتا محترمی (!) به تصویر کشیده شده اند، طی اقداماتی رابین هود منشانه با دستبرد زدن به مال و منال این و آن از زالوصفتان سرمایه دار گرفته تا «خرپول» هایی که احتمالا با نزول و دروغ و احتکار و ریا، خون مردم را توی شیشه کرده اند، دستاوردهای پارتیزانی و چریکی شان را به زخم های خود و دیگران می زنند و در فیلمی با حال و هوای ایرانی، خاطره اثر ماندگار سینمای جهان یعنی رابین هود را در ورسیونی ایرانی و بلکه جنوب شهری زنده می کنند.

فیلم یک مشخصه خوب دارد و در واقع اگر مزیت و وجه امتیازی هم داشته باشد، مستقیم و غیرمستقیم به همین امر برمی‌گردد و آن تدوین خوب و حرفه ای و استادانه واروژ کریم مسیحی است که باعث شده فیلم ریتم خوبی داشته باشد، مخاطب را بی خودی خسته نکند، ادا و اطوار درنیاورد و پرده اولش تا رسیدن به نقطه عطف و گره و اوج و امتداد و پرتاب به پرده بعدی، کلی از زمان فیلم را بی دلیل و عبث هدر ندهد و خلاصه داستان به خوبی و در روایتی نسبتا گرم و با حال و هوایی اینجایی روایت شود.

«ندارها» حکایت دردمندانه آدم های بیچاره ای است که در تنگنای فقر و فلاکت و نکبت و بیماری راهی جز دستبرد و سرقت نمی یابند و از این رهاورد خود نیز دچار خسران فکری و معنوی نمی شوند؛ هر چند دستاوردهایی در ساحت مادی و بویژه آن حالت نوستالوژیک رابین هودی دارند.

حکایت آدم هایی که گرچه می لغزند و سر می خورند و در ابتلائات مهیب و سخت با شکست روبرو می شوند، اما در نهایت شب دیجور زندگی شان خواسته یا ناخواسته به روزنه ای از سپیدی می رسد و به عبارت دیگر و بهتر و رساتر به نوعی از رستگاری منتهی می گردند.

از تدوین و ریتم خوب فیلم که بگذریم، به لوکیشن و فضای فیلم می رسیم که مجموعا منجر به ایجاد حسی بومی و گرم در مخاطب می شود و فیلم را در متریال و اتمسفری کوچک و گرم و گیرا به سادگی پیش می برد؛ البته نکته مهمی که در این میان لازم به یادآوری است، انصراف و حذر فیلم از ورطه زشت و زننده ابتذال منتشر در فضای امروز سینمای ایران است.

«ندارها» با اینکه استعداد و زمینه هایی را به لحاظ عقبه چنین فیلم هایی در تاریخ سینمای ایران، برای فروغلتیدن به دره ابتذال و مرداب سخافت و سطحی زدگی دارد، اما خود را از این دام حفظ می کند و در امان نگه می دارد.

«ندارها» فیلم بزرگ و شاخص و ممتازی نیست و اصلا چنین ادعایی هم ندارد، بلکه اثری است کوچک، ساده، خوش ریتم و گرم که داستانش را خوب روایت می کند و مخاطب را تا پایان نگه می دارد و درگیر آدم های فیلم و شرایطشان می نمايد، بی آن که در غرقاب ابتذال و لودگی بیفتد و عددی دیگر بر شمار فیلم های مبتذل این روزگار سینمای ایران بیفزاید.