يك صفحه و كلي معضلات اجتماعي

آمار بزرگي كه تحقق نمي‌يابد و صداقتي كه در صفحات جاري نمي‌شود

عادت به ضرب‌المثل تكراري «سنگ بزرگ علامت نزدن است» و نبود صداقت در تنظيم صفحات و متون معضلات اجتماعي كه در پي هم مي‌آيد بدون اينكه مانعي را حريف شوند.

کد خبر: ۱۴۳۹۲۱

شنبه - ۱۲ شهريور ۱۳۹۰ / September 03, 2011

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ وقتي تيتر اخبار صفحه اجتماعي يك روزنامه را ورق مي‌زني، اولين تيتر، اظهار وزير تعاون، كار و رفاه اجتماعي در ناتواني دولت در ايجاد 2.5 ميليون شغل است و دومين تيترش هم مربوط به شكست يك طرح است كه زمزمه‌هاي بازگشت كارمندان به تهران را متذكر مي شود.

تيتر يك صفحه حرفي را پس مي‌گرفت و بر ناتواني در تحقق يك وعده اصرار داشت كه ايجاد 2.5 ميليون شغل در سال جديد را با يأس مواجه مي‌ساخت و مثل اينكه امسال هم در حد و اندازه سال گذشته شغل ايجاد مي‌شود.

از آنجا كه چشم‌هاي ما به ضرب‌المثل تكراري «سنگ بزرگ علامت نزدن است» عادت كرده است، خيلي به آمار و ارقام توجه نمي‌كنيم و هر اندازه حرف خارق‌العاده‌تر باشد، بر شك و ترديد ما نيز افزوده مي‌شود.

از سوي ديگر هميشه عادت داريم «جوجه را آخر پاييز بشماريم» و تحقق وعده‌ها را با زمان شناسي اواخر فصل‌هاي سرد محاسبه كنيم و با وجود اينكه دو ضرب المثل قبلي براحتي مي‌توانند بعنوان صغري و كبراي يك معادله دو مجهولي با استدلالي تقريبا قياسي مسائل را پيش‌بيني كنند.

از تيتر يك صفحه كه بگذريم تيتر دو مربوط به بالا گرفتن زمزمه‌هايي است كه كارمندان به شهرستان رفته دوباره به تهران برمي‌گردند و روند كاهش انتقال از تهران به مقصد نامعلوم را متذكر مي‌شود، اما مثال تنها در حول و حوش يك پژوهشگاه باستان‌شناسانه چرخ ‌خورده و بيشتر به باور نكردن شكست طرح كمك مي‌كند.

اگر انگيزه‌ها هم به شفافي يك صفحه منجر مي شد، آنچنان در كل صفحه محو مي‌شدم كه متن خبر كه سهل است، پاورقي‌ها را هم با تلسكوب هم كه شده يك دور مي‌خواندم و همچنين در جستجوي رفرنس‌ها تا صدها كيلومتر دورتر از تهران پياده مي‌رفتم.

تيترهاي بعدي صفحه بدون مراجعه به متن خبرها مرور مي‌كنم: «همه آرزوهاي يك كودك كار»، مواد مخدر همچنان زندان‌ها را پر مي‌كند»، «اقامتگاه‌هاي غيرمجاز مشهد سه برابر اقامتگاه‌هاي مجاز»، «بن ماه رمضان به كارمندان اختصاص نيافت» و ... .

چقدر روزها از پي هم مي‌آيند و چقدر صفحات در معضلات اجتماع صحفه‌بندي مي‌شود، اما انگار روزگار من همان است و نمي‌دانم علت‌ اين بي صداقتي ها را در آرزوهاي غير واقعي وزارتخانه‌ها و بلندپروازي‌هاي خودم جستجو كنم و يا كوته‌بيني‌هاي آفتابه به دستان.