زندگي درياچه اروميه برگشتنی است

در کنار به کارگیری روش‌های نوین علمی چون بارورسازی مصنوعی ابرها برای نجات دریاچه ارومیه، استغاثه به درگاه الهی و اقامه نماز باران و ادعیه‌های وارده در این زمینه می‌تواند ما را با شتابی بیشتر از آنچه که مسئولان وعده داده‌اند به نجات دریاچه رهنمون سازد.

کد خبر: ۱۴۴۲۷۶

يکشنبه - ۱۳ شهريور ۱۳۹۰ / September 04, 2011

گروه علمی «خبرگزاری دانشجو»، معصومه عارفی؛ شاید دیگر نیازی نباشد که برای معرفی دریاچه ارومیه آن را بزرگترين درياچه درون سرزميني،‌ دومین دریاچه شور جهان، نگین فیروزه ای ایران و تنها مرکز دارنده موجود ريز و زنده اي چون آرتميا خواند؛ چرا که به  قطع یقین همه ما با  الام کنونی این دریاچه آشناهستیم و یا نهایت در طول یکی و دو سال گذشته  از درد تا کنون بی درمان آن از طریق رسانه ها آشنا شده ایم دردی که تا کنون نتوانسته است دل دردمندان انسانی را به در د بیاورد تا شاید همتی کنند برای  تسکینش و مرهمی باشند برای زخم و تن رنجورش.

این بی اعتنایی  در حوزه اول به دولت مردانی بر می گردد که سال ها دست روی دست گذاشتند تا این دریاچه به وضعیت کنونی یعنی بالاتر از وضعیت هشداردر آید و امروز با گذشت سه سال از وقوع و آماده باش این تهدیدی جدی و با وجود برگزاری ده ها سمینار،‌ کنفرانس،‌ جلسه و هم اندیشی طرحی را به مجلس می برند که بلافاصله به دلیل کارشناسی نبودن از دو فوریتی خارج می شود و می شود مسئله عادی کشور مثل  بررسی آسفالت فلان جاده ،‌ ايجاد پل هاي زير گذرو روگذر و يا حتي سيستم حمل و نقل كشور.

در حوزه دیگر این مردم  با ایمان ایران اسلامی هستند که  تا کنون از همتی بلند برای احیای این دریاچه چه به صورت مطالبه  جدی از مسئولان و چه به صورت تلاش شخصی برای نجات آن دریغ کرده اند.

در این میان هر چند مسئولان راهکار های  مختلفی را برای نجات آن ارائه داده اند، اما اين  راهکار ها تاکنون  بر روی کاغذ  باقی مانده  و تا عملی شدن آنها این دریاچه به حتم یقین خشک خواهد شد راهکارهایی که هر مسئولی برای اجرایی شدن آن سند های چند و یا چندین ساله طراحی کرده است.

یکی از این راهکارها  بارورسازی  مصنوعی ابرها برای باریدن بر روی این حومه است كه عنوان شده، راهکاری که در سال گذشته علاوه بر صرف هزینه های زیاد نه تنها بر سر این دریاچه نیمه جان نبارید، بلکه  در زمان  بارش این باران مصنوعی بر اثر وزش نسيمی ملایم این قطرات آب  تنها  به شستشوی چند ساعته خیابان های شهر ارومیه اکتفا کرد و مردم و مسئولان را  برای باردیگر از احیاي این دریاچه به این روش پراکنده  مایوس ساخت.

اين در حالي است كه در آيات و روايات اسلامي نماز و دعاي خاصي براي باريدن باران در زمان خشكسالي و نيازمندي آمده است  نماز و دعايي كه به سبب آنها  چه  زمين ها و زندگي هايي  درطول تاريخ زنده شد و چه مردماني با باريدن اين نعمت الهي دوباره به زندگي باز گشته اند.

ارومیه‌ای ها بخوبی یادشان است که  اردیبهشت سال 87 به دلیل کاهش بارندگی در این استان فرا خوان عمومی از سوی مسئولان برای  اقامه نماز باران در استان  اعلام شد نمازی که در ارومیه با حضور 500 نفری مردم در سازمان جهاد کشاورزی برگزارشد و خداوند متعال در فردای همان روز با اجابت این دعا و  با فرستادن باران مردم این شهرستان را خوشحال، سرافراز و امیدوار به آینده کرد.

حال سوال اینجاست آیا تا کنون وضعیت ما از حیث خشکی دریاچه ارومیه آنچنان وخیم و نگران کننده نشده است که  نه تنها فراخون استانی، بلکه فراخوان ملی و یا شاید  جهانی و در حد و گستره مسلمانان جهان  صادر کرده و آنها را بدین وسیله  برای اقامه نماز باران، برای نجات  نه تنها دریاچه ارومیه، بلکه چند میلیون مردم این منطقه  دعوت  و منسجم کرد.

آیا ما  ایمانمان ضعیف شده است یا نسبت به آنچه که خداوند متعال ما  را به آن سفارش کرده است، ناامید و مایوس شده ایم آیا ما ازیاد برده ایم که  بود و نبود آنچه که در عالم است بدست خداوند باری تعالی رقم می خورد  و اوست که اگر بخواهد با فرستادن باران رحمت خود نه تنها در طول  سند های چند ساله مسئولان، بلکه در کوتاه ترین زمان ممکن به نجات آن بينجامد.

نگارنده هر چند بر به کارگیری روش های علمی  مثل بارورسازی ابرها و استفاده از حوزه های آبخیز داری  صحه می گذارد، ولی در کنار آن به استغاثه به درگاه الهی و طلب بارش باران  معتقدتر است.

در مورد علت برگزاری نماز استسقا یا بارن در احاديث  و روايات آمده است: وقتى رحمت الهى(باران) قطع شود و چشمه‏ها و قنات‏ها بخشکد و کمبود آب پدید آید، براى نزول رحمت الهى و آمدن باران، نمازمى‏خوانند. نام این نماز، نماز استسقاء، یا نماز باران است.

این نماز، یک درس توحیدى و توجه دادن به قدرت و رحمت الهى است؛ زیرا در خشکسالى و قحطى و بى آبى، از دست هیچ کس، کارى‏بر نمى‏آید، تنها خداست که مى‏تواند با فرستادن ابرهاى باران‏زا، رحمت‏خویش را بر سر مردم بگسترد.

آرى! خداى مهربان، دعاى بندگان و تضرع آنان را بى‌بهره و بدون ‏پاسخ نمى‏گذارد. فقط باید اقبال و روى آوردنى از صمیم دل و خالصانه ‏از سوى بندگان باشد، تا لطف الهى شامل گردد.

از طرفي آن‌گونه که از روایات تاریخى بر مى‏آید، نماز باران در زمان انبیاء گذشته هم بوده است دعاها و حدیث‏هایى هم که درباره‌ی شیوه‌ رسول‌خدا (ص) در خواندن ‏نماز باران نقل شده، با خطبه‏هاى مربوط به این نماز که از امیرالمؤمنین ‏نقل شده، و نیز دعاى امام سجاد (ع) گویاى این است که به این سنت، عمل مى‏شده است. در تاریخ داریم که برخى از علماى بزرگ هم به برگزارى این نماز اقدام کرده و از خدا، باران گرفته‏اند.

در مورد کیفیت نماز باران در مفاتيح الجنان شيخ قمي آمده است: اين نماز، مثل نماز عیدین (عید فطر و عید قربان)، دو رکعت است رکعت اول، پنج قنوت و رکعت دوم ‏چهار قنوت دارد و بهتر است که با جماعت ‏خوانده شود.

مستحب است که حمد و سوره‏اش بلند خوانده شود در قنوت‏ها، هر دعایى مى‏توان خواند، ولى بهتر است دعایى خوانده ‏شود که در آن، از خداوند، طلب باران شده باشد و قبل از هر دعا، صلوات بر پیامبر و آلش فرستاده شود.

از آنجا که این نماز، براى جلب رحمت پروردگار است، در مستحبات ‏آن امورى ذکر شده که همه حالت رقت و زارى و نیاز بندگان را مى‏رساند و جلب رحمت مى‏کند. از جمله
- بهتر است مردم روز شنبه و یکشنبه و دوشنبه را روزه بگیرند و روز دوشنبه با زبان دهان و حالت روزه به صحرا رفته و نماز بخوانند.
- زیر آسمان جمع شوند.
- پا برهنه باشند.
- امام جماعت و مردم، در کمال خشوع و وقار و درخواست، به بیابان ‏بیرون روند.
- جاى پاکى را براى نماز، انتخاب کنند.
- نیز، وقتى نماز به پایان رسید، با صداى بلند، صد بار تکبیر گوید و سپس رو به مردم سمت راست کرده، صد بار بلند، سبحان الله بگوید، سپس به‏ مردم طرف چپ روى کرده، و صد بار با صداى بلند لااله‌الاالله بگوید. مانعى ندارد که مردم هم با صداى بلند، این شعارها را بدنبال پیش‌نماز، تکرار کنند؛ چرا که رحمت و مغفرت را بهتر جلب مى‏کند.

آنگاه، امام جماعت و مردم، دست ‏به دعا بردارند و بسیار التماس و دعا کنند و بنالند و بخواهند و امام جماعت خطبه بخواند و از خداوند، طلب باران کند.

راستی بزرگی می گفت: از ميان كساني كه براي دعاي باران به تپه مي روند، تنها كساني كه با خود چتر به همراه مي برند، به كارشان ايمان دارند.