نگاهي به فيلم‌هاي هاليوودي عصر جديد/

«من شماره چهار هستم»؛ جذابیت صوری، جلوه بصري و دیگر هیچ!

اعتیاد فرساینده و خسته کننده و مسری و اپیدمی جلوه‌های ویژه و کامپیوتر زدگی مفرط و بلاهت آمیز و راحت طلبانه‌ای که گریبان فیلمسازان متوسط و ضعیف را گرفته نوعی سیکل معیوب و حرکت عقب گردی در سینمای امروز جهان است.

کد خبر: ۱۴۵۱۲۲

شنبه - ۱۹ شهريور ۱۳۹۰ / September 10, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اگر نبود این تکنولوژی و ابزارهای مدرن و جلوه های بصری، خاصه از نوع کامپیوتری اش چه بر سر این فیلم های کامپیوترمآب می آمد و واقعا دیگر چه چیزی از آنها باقی می ماند.

فیلم «من شماره چهار هستم» اثر دی.جی.کاروزو محصول 2011 هاليوود بر اساس رمانی پرمخاطب و علمی و تخیلی نمونه متاخری از همین دست آثار سینمایی است.

صحنه های مهیج و جذاب علمی –تخیلی در کنار بازیگران خوش فرم برای جذب مخاطب نوجوان و جوان.

اما از «من شماره چهار هستم» بیش از این نباید انتظار داشت و باید سطح توقعات را در همین مدار و منظومه، تنظیم و محدود کرد.

الکس پتی فر، ترزا پالمر و دیانا آگران؛ این تمام اندوخته و دارایی بصری فیلم است که البته آن هم نه در بازی این بازیگران بی‌پشتوانه و بدون سابقه بلکه در میمیک و چهره آنها خلاصه می شود.

در واقع فیلم «من شماره چهار هستم» تکرار مکرر الگوهای پیش ساخته این گونه و ژانر سینمایی است که نتوانسته عنصر و ایده جدید و بدیع و جذابیت نو و کارآمد چندانی به مابقی آثار مشابه از این دست اضافه کند و تلاشش تماما برای حرکت در همان سیکل معیوب و خسته کننده ای است که معلوم نیست تا کی قرار است مخاطب امروز سینمای جهان را به خود مشغول کند و با چه ترفند و مولفه و شاخصه ای همچنان جذاب بنمایاند.

فیلم یادآوری ها و ارجاعات و تداعی های ذهنی و عینی قابل توجهی هم از آثار پیشین این گونه و گونه های مشابهش دارد که البته كارگردان با تفاوت هایی نه چندان عمیق و دقیق، نتوانسته فیلم «من شماره چهار هستم» را اثر خاص و شاخصی كند.

از جمله این آثار و شاید از معروف ترین ها و پرمخاطب ترین هایش همان مجموعه فیلم های گرگ و میش است که چینش مولفه ها و نحوه جذابیت بخشی در آن را می توان در «من شماره چهار هستم» نیز سراغ گرفت و دنبال کرد، مثل همان موضوع بازیگران تازه کار با آن ویژگی های خاص بصری.

«من شماره چهار هستم» ابدا اثر قابل دفاعی نیست و برای کارگردانش هم یک سابقه بد و یک شکست تمام عیار در سینماورزی فاخر و شاخص محسوب می شود.

اعتیاد فرساینده و خسته کننده و مسری و اپیدمی جلوه های ویژه و کامپیوتر زدگی مفرط و بلاهت امیز و راحت طلبانه ای که گریبان فیلمسازان متوسط و ضعیف را گرفته نوعی سیکل معیوب و حرکت عقب گردی را در سینمای امروز جهان به ویژه در سینمای بدنه و مخاطب عام موجب شده که باید برای رفع و رجوعش فکری کرد و الا اگر بنا باشد وضع به همین شکل ادامه پیدا کند تربیت بصری و سواد سینمایی و عقبه تصویری مخاطبان عادی سینما بیش از این آسیب خواهد دید و آنها را به همین محصولات بی مایه و فرسوده و بی ارزش، بیش از این عادت خواهد داد و چه بسا روزگاری برسد که این ترک عادت موجب مرض شود و یا اساسا ناممکن!

فیلم «من شماره چهار هستم» به کارگردانی دی.جی.کاروزو و با فیلمنامه ای از آلفرد گوگ، مایلز میلار مارتی نوکسون و با بازی الکس پتی فر، ترزا پالمر و دیانا آگران، محصول سال 2011 کشور آمریکاست.