بسيج دانشجويي دانشگاه هاي تهران خطاب به بان كي مون:

سازمان ملل در حال حاضر کارکرد خود را از دست داده و حكم مرده متحرك را دارد

بسيج دانشجويي هشت دانشگاه بزرگ تهران با صدور بيانيه اي خطاب به ديبر كل سازمان ملل تاكيد كردند: سازمان متبوع حضرت عالی به دلیل مشکلات ساختاری نمی تواند حامی مستضعفین باشد و این سازمان در حال حاضر کارکرد خود را از دست داده و حکم مرده متحرّک را دارد.

کد خبر: ۱۴۵۷۲۶

دوشنبه - ۲۱ شهريور ۱۳۹۰ / September 12, 2011

به گزارش خبرنگار سياسي «خبرگزاري دانشجو»، متن كامل بيانيه بسيج دانشجويي هشت دانشگاه بزرگ تهران خطاب به ديبر كل سازمان ملل به شرح زير است:

جناب آقای بان کی مون دبیر کل سازمان ملل متحّد

سلامٌ علیکم احتراماً،

توجه حضرت عالی را به نکات ذیل جلب می نمائیم:

1- طبق اساسنامه سازمان ملل (منشور ملل متحد)، فلسفه تشکیل این سازمان حفظ و صیانت از حقوق متساوی ملل متحد و جلوگیری از تکرار فجایع بشری جنگ بزرگ اول و دوم است.

چنانچه در ماده دوم از فصل اول می خوانیم: كليه اعضاء در روابط بين‌المللي خود از تهديد به زور يا استفاده از آن عليه تماميت ارضي يا استقلال سياسي هر كشوري يا از هر روش ديگري كه با مقاصد ملل متحد مباينت داشته باشد خودداري خواهند نمود.

2- همان گونه که مستحضرید کاروان آزادی 1 پس از ناکامی کشتی لیبیایی از رساندن کمک‌های خود به دست مردم نوار غزه، طی می و ژوئن 2010 یک ‎ناوگان بزرگ دریایی حامل کمک‌های بشردوستانه سعی کرد، محموله کمک‌های خود راکه 6 کشتی آن را حمل و 663 فعال حامی فلسطینیان از 37 کشور آن را مشایعت می‌کردند، به نوار غزه برساند که با حمله نیروی دریایی رژیم صهیونیستی مواجه شد و موفق به رساندن کمک‌های خود به مردم غزه نشد.

افزون بر این که طی حمله نیروی دریایی رژیم صهیونیستی به کاروان آزادی حداقل 9 نفر از فعالان حامی ملت فلسطین کشته شدند.

3- این روز ها یاد آور حملات تاسّف بار تروریستی در ایالات متحده و قربانی شدن قریب به 3000 نفر از شهروندان آمریکائی است. از همان ابتدا گفته شد این، یک حرکت تروریستی توسط گروهک القاعده است که با وجود دستگاههای عریض و طویل امنیّتی و اطّلاعاتی در این کشور امری محال به نظر می رسد.

حال اگر بر فرض محال بگوئیم این چنین بوده است چرا سازمان ملل یک گروه حقیقت یاب مستقل برای این مساله ایجاد نکرد؟ چرا جان هزاران انسان که در پی این ماجرا و توسط سربازان آمریکائی در عراق و افغانستان ستانده شد از جان سه هزار شهروند آمریکائی پست تر است؟ چرا سازمان ملل در برابر این نقض آشکار حقوق بشر موضع نگرفت؟

چه طور روسای جمهور مدعی حقوق ضایع شده بشر در ایران،(آمریکا و فرانسه) خود ایران را تهدید به نسل کشی (حمله ی هسته ای) می کنند؟ و سازمان ملل در این باره همچنان خفه خان گرفته است؟

4- آنچه امروز در بحرین اتفاق می افتد اگر نقض حقوق بشر نیست پس چیست؟ کشته و زخمی شدن صد ها نفر از 14 فوریه تا کنون، ورود نیروهای نظامی خارجی برای قتل عام مردم، هدف قرار دادن غیر نظامیان(حتی پزشکان و پرستاران)، احضار و ضرب و جرح پزشکان و کادر درمانی توسط نیروهای امنیّتی، شکنجه زندانیان، صدور حکم اعدام برای مخالفان و دهها نمونه دیگر که در جریان اعتراضات مردمی در شمال آفریقا و خاور میانه اتفاق افتاده و می افتد.

تا کی می خواهید به این برخورد دوگانه با حقوق بشر ادامه دهید؟

5- برای ما دانشجویان مسلمان ایرانی مسجّل است که سازمان متبوع حضرت عالی به دلیل مشکلات ساختاری نمی تواند حامی مستضعفین و پابرهنگان جهان باشد و این سازمان در حال حاضر کارکرد خود را از دست داده و حکم مرده متحرّک را دارد.

لذا؛ پیشنهاد ما به شما این است که طیِّ اقدامی انقلابی برای دفاع حقیقی از حقوق بشر با تهدید به استعفا تا مرتفع شدن این اشکالات ساختاری (که رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت امام خامنه ای- حفظه الله- طیّ سخنانی در مجمع عمومی مورخ 31 شهریور 1366 مطابق با 22 سپتامبر 1987 بدان اشاره کردند) بیش از این بازیچه دست تمامیّت خواهان و لابی های صهیونیستی قرار نگیرید، یا حدّ اقل در یک گفتگوی زنده تلویزیونی، صادقانه از نقش پشت پرده ی سوپر سرمایه داران صهیونیست در تصمیم سازی برای این سازمان سخن بگوئید.

6- در پایان توجه حضرت عالی را به قسمتی از بیانات ولی امر مسلمین جهان که 24 سال پیش در نشست سالانه ی مجمع عمومی ایراد شد و به نظر ما نسخه ی شفابخش این ساختار مریض است جلب می نمائیم و توفیق روزافزون در حرکت به سمت آرمانهای بشردوستانه را برای حضرت عالی، از خداوند بزرگ مسئلت می داریم: در سازمان ملل دو تبعيض ناروا هست؛ حق وِتو و عضويت دائم در شوراى امنيت؛ اين دو تبعيض بايد برداشته شود.

اين تنها چيزى است كه مى‌تواند سازمان ملل و شوراى امنيت را به راستى همان كانونى كند كه همه‌ى ملت‌ها به آن دل ببندند، و مسائل فيمابين خود را در آن حل كنند؛ و گر نه هميشه مثل امروز شوراى امنيت جايى خواهد بود براى صدور احكام بى‌اعتبار و دستورهاى بى‌عمل، و هميشه مثل امروز ملتها احساس خواهند كرد كه جايى براى حل مسائل بين‌المللى وجود ندارد، و خشونت تنها راه پيشبرد كارهاست.