کاردار سفارت بریتانیا در تهران مدعی شد:

مانع تراشی غرب درباره برنامه هسته‌ای ایران؛ باور نادرستی که ایرانیان القا می کنند

کاردار سفارت بریتانیا در تهران ضمن یادداشتی مدعی شد: بزرگترین باور نادرستی که توسط مسئولان ایرانی القا شده، این است که شورای امنیت سازمان ملل متحد و ديگر گروه ها در تلاش هستند تا مانع دسترسی ایران به مزایای انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای شوند اما چنین چیزی صحت ندارد.

کد خبر: ۱۴۵۷۷۹

دوشنبه - ۲۱ شهريور ۱۳۹۰ / September 12, 2011

به گزارش خبرنگار سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، بلاگ جین ماریوت، کاردار سفارت بریتانیا در تهران به مناسبت افتتاح نیروگاه هسته‌ای بوشهر و اتصال آن به شبکه انرژی ایران در یادداشتی به ظاهر مهربانانه همان ادعاهای قبلی درباره نگرانی غرب نسبت به استفاده نادرست ایران از انرژی هسته ای را مطرح کرده است.

متن کامل این یادداشت در ادامه می آید:

علی اکبر صالحی، وزیر امور خارجه ایران بوشهر را بزرگترین نماد فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای ایران توصیف کرده و البته کاملاً درست گفته است. به این خاطر امروز شاهد لحظه‌ای مهم هستیم: بوشهر، اولین نیروگاه هسته‌ای ایران که با همکاری روسیه و با پشتیبانی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تکمیل شده به شبکه برق‌رسانی می‌پیوندد.

بریتانیا از تکمیل نیروگاه بوشهر خرسند است

این که بریتانیا از این رویداد مهم استقبال می‌کند، نه برای ایرانیان و نه برای جامعه بین‌الملل نباید شگفت‌انگیز باشد. ساخت و راه‌اندازی نیروگاه بوشهر ناقض تحریم‌های سازمان ملل نیست و همین مسأله همکاری، شراکت و حمایت بین‌المللی را به همراه داشته که ایران را قادر ساخته است تا تولید الکتریسته از انرژی هسته‌ای را آغاز کند.

بزرگترین باور نادرستی که توسط مسئولان ایرانی القاء شده، این است که شورای امنیت سازمان ملل متحد، گروه «ایی ٣+٣» و دسته‌ای دیگر از کشورهای جهان در تلاشند تا مانع دسترسی ایران به مزایای انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای شوند. چنین چیزی صحت ندارد.

نه بریتانیا و نه هیچ یک از دیگر اعضای گروه «ایی٣+٣» خواستار منع ایران از چنین مزایایی هستند. نیروگاه هسته‌ای بوشهر مثال روشنی از این موضع است و همین طور پیشنهاد تأمین سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران توسط چند عضو «ایی ٣+٣».

ایران هیچ راهی برای تبدیل اورانیوم به سوخت رآکتور ندارد

مسأله رآکتور تحقیقاتی تهران البته مسأله‌ای است که با برخی احساسات گره خورده، و با توجه به ظرفیت و توان این رآکتور برای تولید ایزوتوپ‌هایی که کاربرد پزشکی دارند و در مبارزه با سرطان مورد استفاده قرار می‌گیرند، این امر برای من کاملاً قابل درک است. اما با این حال ایران در شرایط فعلی قادر نیست به تنهایی از این رآکتور به طور مؤثر و مداوم استفاده کند چرا که در حال حاضر ایران هیچ راهی برای تبدیل اورانیوم غنی‌شده به سوخت مورد نیاز رآکتور تحقیقاتی ندارد.

به همین خاطر درک این که چرا ایران به پیشنهاد «ایی  ٣+٣» برای تأمین سوخت رآکتور تحقیقاتی پاسخ منفی داده دشوار است و البته همین طور گفته اخیر رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، فریدون عباسی که گفته است ایران درباره مبادله سوخت هسته‌ای با دیگر کشورها مذاکره نخواهد کرد.

امتناع ایران از گفتگو درباره این پیشنهاد یکی از مسائلی را آشکار می‌کند که به عقیده من نا امید کننده است: این که به خاطر عدم توافق دولت ایران درباره اقدامات ساده در جهت همکاری با جامعه بین‌الملل، مردم ایران اغلب باید با گزینه‌هایی سر کنند که بهترین گزینه برای منافع آن‌ها نیستند.

جامعه بین‌الملل تا کنون بارها تقاضاهای خود را از ایران مطرح کرده است. برای مثال آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و شورای امنیت سازمان ملل متحد بارها از ایران خواسته‌اند ایران تمام فعالیت‌های مرتبط با غنی‌سازی و فرآوری اورانیوم را به شیوه‌ای قابل احراز متوقف کند. این مساله هیچ تأثیری بر فعالیت نیروگاه بوشهر ندارد.

دخالت ها واکنشی به مخفی کاری ایران

در حقیقت، این درخواست‌ها واکنشی هستند به فاش شدن چنین فعالیت‌هایی در سایت‌های هسته‌ای ایران که باید به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اعلام می‌شدند اما ایران چنین کاری را انجام نداده بود و همین مسأله به بروز تردیدهایی درست و به جا دامن زد. با توجه به این شرایط، چنین درخواستی منطقی بوده و هست – اگر این فعالیت‌ها هیچ بعد مشکوکی نداشته‌اند چرا باید مخفی می‌ماندند و چرا ایران تا امروز از پاسخ دادن به تمام پرسش‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی درباره برنامه غنی‌سازی اورانیوم اجتناب کرده است؟

انگلستان نگران استفاده نادرست ایران است

سودمندی انرژی هسته‌ای برای بشر تنها وجه استفاده از این انرژی نیست و نمی‌توانیم فراموش کنیم این انرژی بالقوه می‌تواند بسیار خطرناک باشد. به همین خاطر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نه تنها نیاز دارد صحت ادعای ایران را درباره عدم سواستفاده از مواد هسته‌ای موجود بیازماید، بلکه باید تضمین‌ها قابل اطمینانی نیز به این آژانس ارائه شود که هیچ مواد و فعالیت‌های هسته‌ای دیگری که به آژانس اعلام نشده باشد در ایران وجود ندارد.

به این ترتیب جامعه بین الملل باید واکنش نشان دهد؛ واکنش به نگرانی‌های واقعی و به حق از اهداف برنامه هسته‌ای که مقامات ایرانی دنبال می‌کنند، واکنش به سابقه طولانی ایران در عدم همکاری و پنهان کاری درباره فعالیت‌های هسته‌ای خود، و واکنش به ارزیابی مستقل و بی طرفانه آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای درباره امکان وجود فعالیت‌هایی پنهان در گذشته و حال که با همکاری ارگان‌های نظامی و با افزایش ظرفیت بارمفید هسته‌ای برای موشک مرتبط بوده است.

اما ما نمی‌خواهیم که روابطی سخت و مملو از مشکلات با ایران داشته باشیم – کاملا برعکس، مایلیم ایران جایگاه واقعی خود را بیابد و نقش سازنده خود را در جامعه بین المللی ایفا کند. به همین دلیل است که بوشهر تا این اندازه اهمیت دارد.

بوشهر نشان داد که با شفاف‌سازی و همکاری بین المللی ایران می‌تواند به تولید انرژی هسته‌ای صلح آمیز دست یابد. بوشهر نشانگر توان دانشمندان ایرانی است زمانی که با اعضای جامعه بین المللی همکاری می‌کنند. و همچنین می‌تواند نشانه افتخار ایرانیان باشد. اما این سوال به ذهن خطور می‌کند که با امتناع ایران از همکاری با جامعه‌ی بین المللی چه سودی عاید ایرانیان و این کشور می‌شود؟

من با نگاه به ایران کشوری می‌بینم با تاریخی افتخار آفرین، مردمانی صمیمی، استعدادهایی فراوان و فرهنگی با پیوند‌های طبیعی با فرهنگ اروپا و بر عکس. من می‌خواهم ایرانی ببینم که در آن بریتانیایی‌ها برای دیدن تخت جمشید صف می‌کشند همان گونه که ایرانیان از بیگ بن دیدن می‌کنند. جایی که جوامع تجاری ما سرمایه گذاری‌های مشترک را با سود دهی متقابل به اجرا می‌گذارند. و جایی که سیاستمداران ما می‌توانند در کنار هم، با صرف چای و خرما، با همکاری مشکلات مهم جهان نظیر تروریسم و یا محیط زیست را حل کنند.

این‌ها همه شدنی است. من بر این باورم که همه این‌ها روزی اتفاق خواهند افتاد. ولی قبل از اینکه چنین چیزی تحقق پیدا کند، یک امر ساده باید رخ دهد. ایران باید تضمین‌های قابل اثباتی ارائه کند که فعالیت‌های هسته‌ای این کشور صرفاً صلح آمیز هستند.