ترکیه؛ سرباز جنگ تمدنی

ترک های اسلام گرای حزب عدالت و توسعه که در سال‌های اخیر دولت ترکیه را بدست گرفته‌اند، امروز به نیابت از آمریکا در منطقه، سیاست میانجی گری و صلح آوری را برای اسرائیل پیش می‌برند.

کد خبر: ۱۴۶۷۱۲

يکشنبه - ۲۷ شهريور ۱۳۹۰ / September 18, 2011

گروه بين الملل «خبرگزاری دانشجو»، سینا سنجری؛ یکی از راه های فرار غربیان از بن بست خاورمیانه ادعای بی پایه و اساس آنها درباره خواست واقعی مردمان انقلابی منطقه در گرایش آنها به مدل سیاسی- فرهنگی غرب است.

غربی ها که خود را جوامع برتر و متمدن معرفی می کنند و نیز حقوق ویژه ای برای خود قائلند، در درون خود گسترش اسلامگرایی را باور دارند، ولی در رسانه هایشان اسلام گرایان را مصادره کنندگان این انقلاب ها و مردم منطقه را طرفدار خود معرفی می کنند و این دست اظهارات و این نوع فعالیت ها نشانگر حضور جدی غربیان در میدان «جنگ تمدنی» غرب علیه تمدن اسلام است.

استراتژی تقریبا قدیمی این جنگ تمدنی (تمدن اسلام و تمدن غرب) علیه ایدئولوژی اسلامی، ساخت یک ایدئوژی شبه اسلامی است که نمونه آن را در دهه اخیر می توان شبيه سازی القاعده و طالبان با حزب الله لبنان دانست و امروز نیز این شبيه سازی با مانور تبلیغاتی بر روی اسلام گرایان ترکیه کلید خورده است.

ترک های اسلام گرای حزب عدالت و توسعه که در سال های اخیر اکثر کرسی های پارلمان و در نهایت دولت ترکیه را بدست گرفته اند و در ظاهر اسلام را جانشین لائیسیته در محوریت قانون خود قرار داده اند، امروز به نیابت از آمریکا در منطقه، سیاست میانجی گری و صح آوری را برای اسرائیل پیش می برند.

شاید به ظاهر ترکیه سفیر اسرائیل را به بهانه حمله صهیونیست ها به ناوگان آزادی اخراج کرده است و روابطش با اسرائیل تیره و تار شده است، ولی مبادلات تجاری- اقتصادی ترکیه با اسرائیل همچنان برقرار است، در واقع لازمه گرم شدن روابط ترکیه و اسرائیل یک دیپلماسی فعال نیست، بلکه ترک ها با حمایت از معترضان سوری و تجدید نظر در ارتباط خود با بشار اسد می توانند یک دوستی میان خود و صهیونیست ها ایجاد کند؛ چرا که امروز بشار اسد هرگونه عقب نشینی و اصلاحات انجام دهد، با مخالفت ترک ها مواجه خواهد شد که نمونه اش را می توان در اظهارات عبدالله گل یافت: «اصلاحات اعلام شده از جانب اسد ناکافی و دیر هنگام است.»

در واقع این اظهارات رئیس جمهور ترکیه به معنای ساقط کردن اسد از راس قدرت در سوریه است. یکی دیگر از نشانه های همراهی آنکارا با غرب بر سر حمایت از رژیم صهیونیستی پذیرش استقرار سپر موشکی پیمان آتلانتیک شمالی در خاک ترکیه برای مقابله با موشک های دوربرد ایران است. مقامات ترکیه برای توجیه این عمل و جلوگیری از بروز هرگونه التهاب در منطقه بر علیه آنان قبل از پذیرش استقرار سپر موشکی، سفیر اسرائیل را از خاک خود اخراج می کنند تا وانمود سازند سیاست هایشان بر ضد این رژیم جعلی و به نفع ملت فلسطین است.

به هر روی ظرفیت دیپلماسی سیاسی ترکیه در منطقه علیه اسرائیل محدود است - همانطور که ظرفیت سیاسی کشورهایی مثل اردن برای مخالفت با اسرائیل دارای حد و مرزی است - و تا نقطه ای ادامه دارد که موجودیت اسرائیل را به مخاطره نیندازد، در غیر اینصورت در مقابل آمریکا، اروپا و ناتو قرار گرفته است که نتیجه اش می شود کاهش قابلیت هایش برای تبدیل شدن به یک قدرت منطقه ای.

امروز ترک ها که دل از حضور در اتحادیه اروپا بسته اند، نگاه خود را به سوی شرق معطوف کرده اند و کشورهایی نظیر مصر، تونس و لیبی را مکان مناسبی برای فعالیت های اقتصادی می دانند؛ چرا که بازار این کشور ها به همراه جمعیت بالای آنها و پول بدست آمده از منابع انرژی کشورهای خاورمیانه سود خوبی برای ترک ها خواهد داشت.

نفوذ ترک ها در جهان عرب یا به عبارت بهتر در جهان اسلام از طریق ورود به گفتمان حمایت از ملت فلسطین حاصل شده است و امروز آمریکایی ها از پرچمداری اسلامی ترکیه ترسی ندارند؛ زیرا ترک ها برای رسیدن به منافع اقتصادی خود حاضر به پافشاری بر آرمان های اعتقادی خود نیستند؛ از این جهت ماموریت اردوغان در کشور های انقلابی می شود گسترش لائیسم و تاکید بر فاصله داری دین و دولت و القای الگوی اسلام میانه یا اسلام لیبرالیستی که ترکیبی است از حکومت لائیک و اسلامی.

ترویج این نوع حکومت از جانب ترکیه مصداق بارزی است از سربازی این دولت در میدان جنگ تمدنی غرب علیه اسلام شیعی؛ چرا که حتی امروز پان عربیست ها نیز از ترکیه عجم می خواهند تا محوریتی شود برای کشورهای عرب سنی در برابر مدل حکومتی کشور و گروهی شیعه مانند ایران و حزب الله. با این تفاصیل استراتژیست های ترک این نکته را بایستی در نطر داشته باشند که زنده کردن امپراتوری عثمانی جدید خارج از ظرفیت منطقه ای ترکیه است و وارد شدن در بازی هایی مثل براندازی نظام سوریه و رقابت با ایران، بحرانی امنیتی برای این کشور به بار خواهد آورد که در نتیجه، تاثیری سوء بر نظام اقتصادی ترک ها بخصوص صنعت توریسم خواهد گذاشت و امکان سرمایه گذاری در بازارهای منطقه را اگر از آنها سلب نکند رو به افول و سقوط خواهد برد.