بیایید به وحدت و ولایتمان ایمان داشته باشیم!

جوونا به جنگ میرن چون به کارشون و خداشون ایمان دارن و خدا هم آتش را براشون گلستان کرد. معجزه شد. جنگ نابرابر را طرف به ظاهر کم توان برد. به قیمت رشادت، جانبازی، اسارت و شهادت.

کد خبر: ۱۴۷۵۲۵

پنجشنبه - ۳۱ شهريور ۱۳۹۰ / September 22, 2011

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»- نسرین عسکری؛ میخوام یه داستان پربار و پیچیده از کشورمون و مردمش را مختصر بگم. قبلا معذرت میخوام اگه چیزی از قلم افتاده و شروع میکنم با نام خدا یکی بود، یکی نبود ... تو کشورمون انقلاب شده بود. اونایی که بهشون میگن ابر قدرت فکر میکردن بد نیست تو ایران یه تحولی صورت بگیره و مهره ی سوخته ی پهلوی عوض بشه ولی نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی هرچی رشته بودن را پنبه کرد.

بله انقلاب اسلامی بود و مردم بیزار از ظلم و ظالم. مسلما نمی شد مستقیم با این عظمت به یکباره مقابله کرد، پس شروع کردن به ایجاد روزنه های ریز و رخنه تو پیکره ی کشور. منافقین، بنی صدر و جنگ تحمیلی؛ جنگی که به ظاهر جنگ ایران و عراق بود و در واقع جنگ جهانی سوم بود. این را من نمیگم بلکه وجود اسیر از 14 کشور دنیا بین اسرای جنگ این را ثابت میکنه. یعنی 14 کشور برای کمک به عراق نیروی انسانی فرستاده بودند حالا چند تا کشور به انواع دیگه حمایتش می کردند، بماند...!

و ایران، کشوری با قدمت و ارزشمند با دولتی نو پا. دولتی که رئیس جمهورش جاسوس از آب درآمد و نشان داد که ما در بین خودمان هم دشمن داریم. دشمنی که ارتش کشور را از همکاری با سپاه برای مقابله با دشمن جلوگیری میکنه!!! ولی ما خدا را داشتیم و روح خدا، ولایت را. آره، باز امام امت با بینش و درایت الهی کشور را نجات داد.

رئیس جمهور خائن را عزل و کل قوا را متحد کرد. فوج فوج نوجوانان، جوانان، میانسالان و حتی پیران ندای امام را لبیک گفتند و به جبهه ها رفتند تا از اسلام و ناموس و مملکتشون دفاع کنند. خون زن و مرد به جوش اومده بود تا وطن و انقلاب را حفظ کنند.

اینجاست که یکی شناسنامه اش را دست کاری میکنه تا بتونه برای دفاع به جبهه اعزام بشه، یکی شبانه روز به هر روشی برای رضایت گرفتن از مادرش تلاش میکنه، یکی هر چی تو خونه داره که فکر میکنه شاید تو جبهه ها به درد بخوره را میاره تا بفرسته بره، یکی چهارمین پسرش را بدرقه میکنه تا بره مثل برادراش از کشورش دفاع کنه... چی شده؟ چه می کند؟ آغوش گرم خانواده را رها میکنند که کجا برن؟ وسط آتش؟ چرا؟ آره. میرن چون به کارشون و خداشون ایمان دارن و خدا هم آتش را براشون گلستان کرد. معجزه شد. جنگ نابرابر را طرف به ظاهر کم توان برد. به قیمت رشادت، جانبازی، اسارت و شهادت. به قیمت خون جوانان کشورمون. چه گران و چه ارزشمند.

بهتره با خودمون صادق باشیم و ببینیم با این دستاورد ارزشمندی که به چنین قیمت گزافی به دست اومده چه کرده ایم؟ چه میکنیم؟ چه خواهیم کرد؟ کاش درک کنیم که حتما ارزش داشته که کسی که هم سن و سال ما، کوچکتر و یا بزرگتر، این برد را با خون خودش رنگین کرده. کاش راحت و ارزان ارزشش را زیر پا نذاریم. ما باید به خودمون، به خدامون، به وحدتمون و به ولایتمون ایمان داشته باشیم. ما هنوز خدا را، قرآن را ، اسلام را، ولایت را، وحدت را، غیرت را و همه داشته ها و برخی نداشته هامون را داریم.

فقط باید حواسمون را جمع کنیم چون دشمن هنوز هم طمع، نیرنگ و نفرت داره و بیش از پیش دام سر راه من و تو پهن کرده. بیدار باش مسلمان. بیدار باش ایرانی.