روزگاري جنگي بود/

بسيجي فرصت طلب

«اخوي من نگهباني‌ مي‌دادم تا حالا، مي‌شه توي سنگر شما نماز بخونم.» به دوستم آرام گفتم: «ببين از اين آدم‌هاي فرصت‌طلبه مي‌خواد سنگر ما رو صاحب بشه.» آرام زد به پهلويم و به نوجوان گفت: «خواهش مي‌كنم بفرماييد.» اما چند لحظه بعد...

کد خبر: ۱۴۷۶۱۵

شنبه - ۰۲ مهر ۱۳۹۰ / September 24, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ نزديك به يك دهه دفاع مقدس ما، چيزهاي زيادي داشت؛ چيزهايي از جنس همان حرف‌ها و معاني و احساس‌ها. و آنچه اينجا آمده دنيايي است، هرچند كوچك شده و كوتاه. ‌جنس اين حرف‌ها موجز است و فارغ از اطناب.

يك بسيجي نوجوان آمد و گفت: «اخوي من نگهباني‌ مي‌دادم تا حالا، مي‌شه توي سنگر شما نماز بخونم.»

به دوستم آرام گفتم: «ببين از اين آدمهاي فرصت‌طلبه مي‌خواد سنگر ما رو صاحب بشه.»

آرام زد به پهلويم و به نوجوان گفت: «خواهش مي‌كنم بفرماييد.»

از سنگر آمديم بيرون و رفتيم وضو بگيريم.

صداي سوت... خمپاره ... سنگر ... بسيجي نوجوان ...

دوستم مي‌گفت: ‌«هم خيلي فرصت‌طلب بود هم سنگر ما را صاحب شد.»