روزگاري جنگي بود/

اگر منو نبريد نارنجك رو مي‌اندازم كه شماها هم نتونيد بريد

فرمانده گفت: «بچه است اگر بترسد داد و فرياد كند همه چيز لو مي‌رود.» پسر گريه‌اش قطع شد. نارجكي از جيبش در آورد و ضامن را كشيد: «به‌خدا اگر منو نبريد نارنجك رو مي‌اندازم كه شماها هم نتونيد بريد.»

کد خبر: ۱۴۷۶۱۸

شنبه - ۰۲ مهر ۱۳۹۰ / September 24, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ نزديك به يك دهه دفاع مقدس ما، چيزهاي زيادي داشت؛ چيزهايي از جنس همان حرف‌ها و معاني و احساس‌ها. و آنچه اينجا آمده دنيايي است، هرچند كوچك شده و كوتاه. ‌جنس اين حرف‌ها موجز است و فارغ از اطناب.

فرمانده جلوي پسر را گرفته بود و نمي گذاشت سوار قايق بشود. پسر هم گريه و زاري مي‌كرد.

يك‌نفر به فرمانده گفت: گناه دارد بگذار بيايد.

فرمانده گفت: «بچه است اگر بترسد داد و فرياد كند همه چيز لو مي‌رود.» پسر گريه‌اش قطع شد.

نارجكي از جيبش در آورد و ضامن را كشيد: «به‌خدا اگر منو نبريد از نارنجك رو مي‌اندازم كه شماها هم نتونيد بريد.»

فرمانده دستپاچه شد گفت: «باشه‌باشه، نارنجك رو سفت بگير ضامنشو جا بزن سوار شو»

بعد زير لب گفت: اين ديگه كيه.