دلنوشته‌اي در رساي رشادت‌هاي رزمندگان

قسم به پاكي عشقت

قسم به پاكي عشقت كه ما هنوز صلابت ايمانت را از ياد نبرده‌ايم و استواري قامتت بر بلنداي همت آسمان ستودني است و باور كن....

کد خبر: ۱۴۷۸۴۳

يکشنبه - ۰۳ مهر ۱۳۹۰ / September 25, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، آزاده بسنده؛ قسم به پاكي عشقت كه ما هنوز صلابت ايمانت را از ياد نبرده‌ايم و استواري قامتت بر بلنداي همت آسمان ستودني است و باور كن، بوي خاك جبهه صداي اصابت خمپاره، فرياد الله اكبرت، تندي نفس‌هاي خسته‌ات همه در لابه لاي خاطره‌هايت زنده است.

آن لحظه كه سكوت شب با زمزمه هاي عاشقانه ات در ميان سنگرهاي نبرد بي ريا مي شكست، ترس بر پيكر دشمن از دور نقش مي بست.

يادم هست هنگام سفر به مادر گفته بودي دعا كند كه شهد شهادت بنوشي از آنجا فهميدم كه آسمان هم صلابت تو را مي ستايد و اكنون همدم ناله هاي مادر عكس يادگاريت بر روي ديوار است.

اي هميشه سبز! غيرت و هيبتت ستودني است، من پلاك عشقت را با سرخي خونت آغشته بر گردن دارم؛ چرا كه اين يادآور هشت سال دفاع مقدس توست. اكنون كه نيستي و يارانت را مي بينم كه هر كدام گوشه اي از كوله بار تو را بر دوش كشيده اند، مي دانم صداي شهادت عشق شنيدني است و تو باور داري كه شهادت همان نداي عشق است.

آمده ام تا بعد از تو جاي خاليت را با قلم محبت گلباران كنم، اكنون ديگر دشمن با گلوله و خمپاره به جنگ با ما نيامده است.

اينجا ديگر حرف از اسارت آدم ها در ميدان نبرد نيست، سخن از اسارت افكار قلب هاي جوانان ناپخته است و من قلم بر دست گرفته ام تا دين خود را ادا كنم.

توپ، تانك و سلاح مرگبارش را با شهادت خانه نشين كردن، اما با سلامي ديگر براي آرزوهايش به نبرد برخاسته و اينك جاي خالي تو مرا نگران بر سر راه نشانده است.

كاش بودي و مرا در تنهايي اين مرداب ساختگي دشمن ياري مي ساختي برادر شهيدم.

من خون پاكت را سر مشق، خويش قرار داده ام و اكنون زمان داري خود را با قلم به تصوير كشيده ام، سبزتر از حضورت، حس شهادتت بود و بدان كه من هشت سال خون دل خوردنت را با حيله هاي دشمن از ياد نمي برم،‌ برايم دعا كن كه سخت دلتنگم.