نگاهي بر اكران «شيش و بش» و «زنان ونوسي مردان مريخي»-بخش اول:

گيشه و «ابتذال» و حكايتي كه همچنان باقي است ... !

فيلم‌هاي «شيش و بش» و «زنان ونوسي و مردان مريخي» با همان عناصر و مولفه‌هاي معروف و مشهور سينماي گيشه‌اي توليد شده و با رعايت كامل و يكپارچه موازين تحافط و ابتذال سعي در جلب توجه همه مخاطبان عام سينماي ايران كرده‌اند.

کد خبر: ۱۴۸۱۳۹

سه‌شنبه - ۰۵ مهر ۱۳۹۰ / September 27, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در اكران حال حاضر سينماهاي كشور دو فيلم روي پرده كه اتفاقا با حجم تبليغاتي قابل توجه اي نسبت به ساير فيلم ها حضوري فعال و همه جانبه دارند، فيلم هاي «شيش و بش» و «زنان ونوسي مردان مريخي» هستند.

فيلم هايي كه با همان عناصر و مولفه هاي معروف و مشهور سينماي گيشه اي توليد شده و با رعايت كامل و يكپارچه موازين تحافط و ابتذال سعي در جلب توجه همه مخاطبان عام سينماي ايران كرده اند.

شايد بتوان گفت به لحاظ مضموني و به اصطلاح فيلم نامه اي در هر يك از اين دو فيلم يك ويژگي متني وجود دارد كه ساير عناصر فيلم ضمن حس كامل موازين و شئون سينماي گيشه بر آن محور شكل گرفته اند.

در فيلم اول به صورت مشهود و كم نظيري سيطره يكي از ستارگان سينماي سطحي و دم دستي ايران قابل مشاهده است و به نظر مي رسد فيلم «شيش و بش» اساسا يك ساخته سفارشي بر مبنا و محور همين سوپراستار سينماست.

و در فيلم دوم هم گر چه به شكلي معيوب، كليشه اي و با ساختاري دم دستي مضمون مشهور زنان ونوسي و مردان مريخي تبديل به نمونه اي ديگري از سينماي آفت زده، معيوب و بيمار سال هاي اخير شده است.

سينمايي كه شايد بتوان هوچي گري و ابتذال و بي هويتي و سخاوت را در ستون مختلف آن به تماشا نشست، سينمايي كه نه تنها به ارزش هاي ساختاري و مضموني هيچ گونه تعهدي احساس نمي كند بلكه حتي حاضر نيست به غرايض بومي و نيازهاي عاطفي و رواني مخاطبان عامش پاسخي حتي ابتدايي بدهد.

حقيقت آن است كه طي سال هاي اخير سينماي ايران در سيكل معيوب مديريت شعارزده و بي اصول و بخش نامه اي و نيز فيلم هاي بي هويت و و سخيف گرفتار آمده است و بعيد به نظر مي رسد در چنين روندي و با چنان موقعيتي راه برون رفت از اين فضا موجود باشد يا مهيا شود.

در حقيقت بايد گفت سينمايي كه نماد و نمودش را در فيلم هايي مثل «شيش و بش» بايد جست يك سينماي بيمار و رخوت زده و افسرده و در حال اهتزار است كه نمي توان كوچكترين اميدي به تغيير و تحول و ارتقاي سطح آن در مناسبات مختلف سينمايي داشت مگر آنكه با يك خانه تكاني و انقلاب مبنايي همه چيز در يك طراحي جديد و بر اساس اصول و ارزش هاي هنري تنظيم شود و راه بر مافياي زر و زور تزوير كه سيطره اي بلامنازع بر همه مناسبات جاري در سينماي امروز ايران دارد بسته شود.

تا آن زمان چاره اي جز تحمل امثال «شيش و بش» و نمونه هاي متعدد و متنوعش در اين سينما نداريم و گيشه و ابتذال حكايت همچنان باقي در هنر هفتم سينماي ماست.