بازگشت به اصول مدیریتی انقلاب؛ لازمه کنترل ویروس بدحجابی در دانشگا‌ه‌ها

امروز مسئله حجاب از مباحثه بر سر علل و فلسفه و حتی ماهیت فردی و اجتماعی آن پیشتر است. اختلاف نظر نسل حاضر نه بر سر موضوعات سه و چهار دهه پیش، که بر روی نوع و شکل حجاب، حدود و ثغور و نیز نحوه نهادینه ساختن این حکم اسلامی و عقلی است.

کد خبر: ۱۴۹۳۰۸

دوشنبه - ۱۱ مهر ۱۳۹۰ / October 03, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، صادق الله‌بخشی فارسانی؛ چند ماهی از صحبت های وزیر علوم مبنی بر مطالعه پیرامون ایجاد دانشگاه های مجزا و سپس، موضع گیری غافلگیرکننده دکتر احمدی نژاد، می گذرد. اظهار نظرهایی که هر یک موافق و مخالف خود را داشته و منجر به یک سری جنجال های رسانه ای گشت.

جنجال های رسانه ای نیز، معمولا بیش از گفت وگوی منطقی پیرامون اصل نطرات، به گل آلود کردن آب و ماهی گیری سیاسی شبیه می شوند. امروز مسئله حجاب از مباحثه بر سر علل و فلسفه و حتی ماهیت فردی و اجتماعی آن پیشتر است.

اختلاف نظر نسل حاضر نه بر سر موضوعات سه و چهار دهه پیش که بر روی نوع و شکل حجاب، حدود و صغور و نیز نحوه نهادینه ساختن این حکم اسلامی و عقلی است. در این بین بیشتر نظرات را می توان در دو دسته کلی قرار داد: گروهی با اعتقاد به عدم دخالت نهادهای حکومتی، اعم از قانونگذار و نظارتی و... در این مسئله، معتقدند شکل و ظاهر حجاب و روش های اجرایش باید به خودی خود در جامعه صورت پذیرد.

در مقابل عده ای حجاب را مثل تمامی مسائل اجتماعی در مرتبه ای از اهمیت مي دانند که در کنار توجه مردم، نیازمند قانونگذاری به روز، نظارت سهل و توجه و فرهنگ سازی دائمی دستگاه های مسئول است.

به نظر می رسد اگر فلسفه حجاب کنترل غریزه قدرتمند جنسی در جهت کارکرد صحیح و هدایت استعداد آدمی در مسیر سازندگی و نوآوری باشد، باید رای به ماهیت اجتماعی حجاب داده و همانند تمامی نظامات حقوقی، در اندیشه تصمیم گیری اجتماعی برای آن برآمد.

با نگاه جزئي به تک تک زیرمجموعه های جامعه، موضوع حجاب در دانشگاه نیز پیرو این قاعده است. توجه به جایگاه والای علم در کشورمان، دانشگاه را به عنوان مجموعه ای از نخبگان همواره مورد توجه اقشار مردم قرار داده و در جنبه های مختلف از آن الگوبرداری شده است.

از سوی دیگر، دانشگاه و حوزه های علمیه، مهمترین مراکز تولید علم در کشورند و تمام سیاستگذاری ها باید علاوه بر برآوردن توقعات سیاسی و اخلاقی، منجر به افزایش بازده علمی و عملی این دو بخش گردد.

حال باید پرسید، نحوه پوشش و نوع روابط میان دو جنس مخالف، چه جایگاهی در این مسئله دارد؟ نگارنده این سطور پاسخ این پرسش را بسیار روشن مي داند. جلب توجه به رفتارها، علایق، نقات قوت و ضعف و حتی طرز فکر یکدیگر در دو جنس مخالف بیش از دو همجنس بوده و این از فطریات و طبع آدمی است.

اما اگر این کشش به مرحله ای برسد که موجب رفع توجه از امور اصلی و تنزل سطح روابط دو انسان به تمرکز صرف بر جذب یکدیگر و یا سرکشی غرائز جنسی شود، از حالت طبیعی خارج شده و مخرب خواهد بود.

در سال های اخیر، برخی متاسفانه به بهانه عدم توفیق در اصلاح رفتارهای غلط در کلیت جامعه، حکم به تعطیل کار داده، و تمام زیر مجموعه ها را رها کرده اند. فی المثل در مقابل مطالبه اکثر دانشگاهیان برای ایجاد فضای سالمتر و حذف زمینه های رفع توجه از آموزش و تولید علم، به وجود این زمینه ها در برخی گوشه کنار اجتماع اشاره می شود.

در پاسخ اینان باید به دو نکته اشاره کرد. اولا باید پرسید، اگر ویروسی در قسمتی از جامعه رواج پیدا کرده و به فرض اينكه ما در اصل فرض ناتوانی در درمان هم با این دوستان مشکل داریم، نتوان آن را نابود کرد، آیا باید اجازه دهیم این ویروس آزادانه همه گیر شود؟ آیا عقل، حکمی جز قرنطینه بخش های آلوده و در صورت پیشرفت بیماری، ساخت مجتمع های سالم برای در امان ماندن از بیماری به ما می دهد؟ ثانیا مفیدترین لحظات علم آموزی دانشجویان در دانشگاه می گذرد. حتی اگر فرض کنیم فضای جامعه آکنده از مواردی است که دانشجویان را از توجه به دانش دور می کند، می توان با برنامه ریزی صحیح و فرهنگ سازی، بازگشت به اصول فکری و مدیریتی انقلاب و امتناع از سیاسی کاری، محیط عمومی دانشگاه را به سمتی برد که مباحث علمی سخن اول دانشگاهیان و علم، نخستین دغدغه ایشان باشد.

چنین دانشگاهی خواهد توانست افق بلند تولید علم را محقق ساخته و از روخوانی و ترجمه صرف، نجات یابد. اما در این زمینه خاص، رسیدن به مقصود چندان هم دشوار نیست.

امروزه در اغلب دانشگاه های معتبر جهان، قوانینی واضح و غیرقابل تفسیر به رای در مورد پوشش آقایان و خانم ها وجود داشته و اجرا می گردد. در برخی مراکز حتی در مورد نحوه رفتار با جنس مخالف هم قوانین بعضا سختگیرانه ای وجود دارد.

ما می توانیم ضمن مراجعه به تجارب سایر ملل، از فرهنگ غنی خود بهره گرفته و با وضع قانون به شیوه ای معتدل، بسیاری از ناهنجاری ها را درمان کنیم. اعلام مشخص پوشش های مقبول و نظارت بر رعایت آن اولین گام است.

نظارت بر روابط جنس های مخالف در قسمت های خاص مثل کافی شاپ ها، که روابط غیر کاری معمولا در آنها رخ می دهد، ایجاد شرایط مراودات سالم علمی و فعالیت های جنبی فرهنگی و سیاسی با حذف برخوردهای غلط و قوانین مزاحم و تعریف دقیق و مشخص همه موارد انضباطی، دیگر راهکارهای بسیار ساده این هدفند.

اقدام به تاسیس دانشگاه ها، دانشکده ها و حتی رشته های خاص به صورت مجزا، راه دیگری است که با توجه به تجربه موفق دانشگاه هایی چون امام صادق (ع)، الزهرا (س) و.... دور از دسترس نبوده، و برخلاف نظر رئیس جمهور كشورمان، کاملا علمی است.