30 ذي القعده؛ سالروز شهادت جواد الائمه(ع)

کد خبر: ۱۵۰۴۴

جمعه - ۰۸ آذر ۱۳۸۷ / November 28, 2008

آخر ذي القعده يادآور پرپر شدن يكي ديگر از گل هاي معطر باغ بهشت و شكسته شدن شاخه اي ديگر از شجره طوبي؛ حضرت جواد الائمه امام محمد بن علي بن موسي الرضا(ع) است.

الهم صل علي محمدبن علي بن موسي، علم النقي و نورالهي (معدن الوفا و فرع الازكيا)
اي شيعه بزن ناله و فرياد امشب
از غربت آن غريب كن ياد امشب
مسموم شد از زهر، جواد بن الرضا
در حجره دربسته بغدا امشب

آخر ذي القعده يادآور پرپر شدن يكي ديگر از گل هاي معطر باغ بهشت و شكسته شدن شاخه اي ديگر از شجره طوبي و فروريختن اركان هدي و افول خورشيد ولا حضرت جواد الائمه امام محمد بن علي بن موسي الرضا(ع) است.

در اين روز كه جهان شاهد از دست دادن يكي ديگر از كواكب آسمان ولايت از منظر جهانيان است مواردي را در اين باره متذكر مي شويم.

همانطور كه مي دانيد امام جواد(ع) از جوانترين امامان شعيه(ع) است كه در سن 25 سالگي و در عنفوان جواني به زهر سهمگين ام الفضل – همسر تحميلي و قدرنشناس آن حضرت و دختر مامون – به دستور خليفه وقت معتصم عباسي در شهر بغداد چونان اجداد طاهرش و پدربزرگوارش علي بن موسي الرضا(ع) در نهايت عسرت و غربت و تنهايي به شهادت رسيدند،‌ گرچه آن امام همام(ع) در دوره كوتاه عمر شريفشان و 17 سال دوران امامتشان تحت نظر و سانسور و خفقان شديد حكومت نظامي و باصطلاح فاشيستي عباسيان گذشت و زمانه بر وفق مراد آن حضرت نبود تا بتواند به همه اهداف مقدس خود برسد، اما با اين همه استراتژي امامت آن حضرت به گونه اي بود كه خوب توانست به رسالت الهي خويش عمل نمايد و  ابرهاي فتنه و روزگار تيره حكومت طاغوتيان نتوانست خورشيد تابناك هدايت وي را بپوشاند.

آثار علم و درايت و تدبير و شجاعت و حلم و سخاوت و پرهيزگاري حضرتش از همان 7 سالگي كه در ولايت غربت طوس بر بالين پدربزرگوار و مظلوم خويش حضرت علي بن موسي الرضا(ع) چنان درخشيد كه دوست و دشمن را در مقام عظمت خود به كرنش واداشت.

لذا خفاشان خونخوار و شب پرست و دشمنان قسي القلب آل الله نتوانستند تاب آن تلاءلوء خورشيد وجودش تحمل آورند و به دو دليل مهم، اقدام به ترور شخصيت فيزيكي حضرتش نمودند:

الف: با توجه به اخبار و روايات ائمه هدي(ع) و مژده آمدن مهدي موعود(عج) دشمنان اسلام به ويژه منافقان، حلقه محاصره و عرصه و مجال فعاليت را روز به روز تنگ‌تر مي كردند، بخصوص پس از روي كار آمدن عباسيان هر چقدر به جلوتر زمان بيشتر سپري مشد، براي تحقق نيافتن وعده ازلي الهي و حكومت قائم آل محمد(ص) در رسيدن فرج و ظهور مهدي موعود، دشمنان اسلام از چند راه وارد شدند:

1. نزديك كردن صوري و ظاهري خود به امامان(ع) كه وصلت و خويشاوندي سببي و ازدواج ام الفضل – دختر مامون – از جمله آنها بود تا بدين وسيله هم بتوانند امر را بر مردم مشتبه سازند و هم تصور مي كردند شايد بتوانند مهدي موعود(عج) را از تبار خود سازند و هم بدينوسيله با نفوذ خود و ايجاد دشمني خانگي برايشان جاسوسي نمايند و آن حضرات را از نزديك تحت نظر خود داشته باشند.

2. ترور شخصيتي: از جمله اقداماتشان براي رسيدن به اين هدف؛ تشكيل جلسات و حلقه هاي مباحث علمي با شركت علما و دانشمندان مسلمان و ساير مذاهب با آن حضرات بود تا به زعم شيطاني و گمان باطلشان بتوانند آن مخازن علم و اسرار الهي را عاجز و درمانده نمايند، در حاليكه اين اقدام آنان به ضرر آنان تمام شد و مجالي خوب و فرصتي مغتنم براي نشان دادن پرتويي از نور علم و هدايت آن معادن حكمت و علوم رباني بود.

برخي مستشرقان و ناآهان با تحليل غلط از اين دوره فكر مي كردند عباسيان علم دوست و دانش پرور بودند و حال آنكه هدف آنان سياسي و بدين منظور بود كه ضمن شبه افكني و تفرقه اندازي بين جاهلان، امامان را تخطئه نمايند و به خيال خود از آب گل آلود ماهي بگيرند.

3. چون آنها نتوانستند به اهداف شوم و شيطاني ذكر شده دست يازند؛ امامان(ع) را تحت محاصره و در پادگان هاي نظامي زير شديدترين سانسورها و خفقان قرار دادند و از رفت و آمد افراد مشكوك به شدت جلوگيري مي كردند و از آنجا كه باز در خود همين پادگان ها و زندان ها، بسياري از دشمنان جاهل تحت تاثير عظمت علم و تقواي آن حضرت(ع) قرار مي گرفتند، به ترور فيزيكي و اقدام به شهادت آنان به شكل پنهاني و مرگ هاي مشكوك كه گاه رنگ و لعاب دعواهاي خانوادگي نيز داشته باشند، روي آوردند؛ مثل شهادت امام جواد(ع) توسط ام الفضل ملعونه، كه امام جواد(ع) را به شكل مظلومانه اي به شهادت رسانيدند.

سلام بر آنان؛ روزي كه به دنيا آمدند و روزي كه به شهادت رسيدند و روزي كه برانگيخته مي گردند.