پايان تاريخ علوم انساني موجود در غرب؛ پيام روشن بيداري انساني در مغرب زمين

جنبش بيداري انسانيت يا رجوع به فطرت در غرب اين پيام به انديشمندان اسلامي، بويژه ايراني مي‌دهد كه بايد در توليد علوم انساني بر مبناي قرآن و فطرت تلاش جهادي كنند و بسرعت توليدات خود را به همه انسان‌هاي نيازمند اين علوم در غرب برسانند.

کد خبر: ۱۵۱۳۰۱

شنبه - ۲۳ مهر ۱۳۹۰ / October 15, 2011

گروه علمی «خبرگزاری دانشجو»، دكتر محمدجواد سلمانپور؛ آنچه در غرب، بويژه آمريكا با عنوان جنبش وال استريت در جريان است، امري بسيار عظيم در تاريخ بشري مي باشد و از تغيير نظام سياسي آمريكا يا پايان سرمايه‌داري يا ليبراليسم فراتر است.

حركت انسان غربي در آمريكا و اروپا، در واقع عصر بيداري فطرت و انسانيت است و هيچ قدرت يا نظامي در غرب نمي تواند آثار و پيامدهاي اين بيداري انسان را متوقف كند.

البته ممكن است از جنبش وال استريت در آمريكا و ساير حركت ها در مغرب زمين جلوگيري شود يا اين حركت با نظاميگري سرمايه داري خاموش گردد، اما اصل و ريشه آن را نمي توانند خشك كنند.

غفلت از انسانيت و خمودي فطرت در غرب ريشه در علوم انساني در مغرب زمين دارد؛ علوم انساني در غرب بر مبناي انكار غيب يا حداقل ناديده گرفتن غيب اين عالم بود، لذا داده‌هاي آن علوم، زنداني با ديواره هاي پنهان و مستحكم به دور مردم غرب كشيد و انسان هاي غربي را مجداً به غل و زنجير درآورد، اغلال و اصرهايي كه پيامبران الهي براي برداشتن آن از دست و گردن انسان مبعوث شده بودند.

بديهي است حركت بازگشت به فطرت يا بيداري انسانيت در غرب افول نخواهد كرد و آثار و پيامد عظيم آن، پس از فرو نشستن شور و غبار اين طوفان، تحول مبنايي و عميق در علوم انساني مغرب زمين است.

جنبش بيداري انسانيت يا رجوع به فطرت در غرب اين پيام را به انديشمندان اسلامي، بويژه ايراني مي‌دهد كه بايد در توليد علوم انساني بر مبناي قرآن و فطرت تلاش جهادي كنند و بسرعت توليدات خود را به همه انسان هاي نيازمند اين علوم در غرب برسانند.

پيام ديگر اين بيداري به برخي استادان علوم انساني در دانشگاه های ايران اسلامي است؛ كه دست از مقاومت در مقابل حفظ علوم انساني غربي و وارداتي بكشيد و به جاي محافظه‌كاري، به تحول و توليد در علوم انساني و مباني آن روبياوريد.

البته كار سختي است؛ بازخواني اطلاعات آكادميك و تلمذ كردن در كلاس وحي قرآني و سنت معصومين(ع) بعد از اين همه سال استادي كاري صعب و دشوار است، اما چاره‌اي نيست، بايد غرور علمي را مديريت كرد و به حوزه ها نزديك شد و روي خشوع به آموختن آموزه‌هاي وحياني در محل خود و با متد خاص خود آورد، والا عقب مانده تر از قبل با انباني از علوم بي مصرف خواهند بود.

بدون ترديد اگر انديشمندان و استادان حوزه و دانشگاه به تلاش جهادي دست نزنند و در مدت كوتاهي توليد علوم انساني بر بناي وحي و فطرت نداشته باشند، مجدداً بايد تا چند قرن به دنبال غرب يا اعراب مسلمان حركت كنند و مصرف كننده باشند.

چه زيباست مولد بودن و چه زشت است مصرف كننده تمام عيار بودن در محيط دانشگاه.