تحلیلي بر فیلم «شکارچی شنبه»/

جای خالی «درام» در پهنه پررنگ واقعیت

فیلم‌هایی مثل «شکارچی شنبه» نوید دهنده اتفاقی است از جنسی دیگر که به خودی خود و در وهله اول امید بخش است و لااقل گویا و جویای فضای دیگری است که می‌تواند...

کد خبر: ۱۵۲۴۸۳

يکشنبه - ۰۱ آبان ۱۳۹۰ / October 23, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در برهوت کنونی سینمای ایران که همه چیز در سیطره فیلم های باسمه ای و سخیف گرفتار آمده تولید فیلم هایی مثل «شکارچی شنبه» نوید دهنده اتفاقی است از جنسی دیگر که به خودی خود و در وهله اول امید بخش است و لااقل گویا و جویای فضای دیگری است که می تواند در سد آهنین ابتذال و سخافت منتشر در سینمای ایران خلل هایی هرچند کوچک و ابتدایی ایجاد کند.

اینکه این فیلم ها تا چه حد از جهت متنی و ساختاری قابل دفاع است بحثی جداگانه و علی حده است ولی همین که تغییر ذائقه ای را در کام مخاطبان ایجاد می کند و باعث می شود که در روند عادت های مبتذل بینی مخاطب ایرانی تغییری هرچند جزیی ایجاد شود، اتفاق خوب و قابل دفاعی است.

اما از این بحث که بگذریم چند نکته مهم و حیاتی در مورد فیلم «شکارچی شنبه» ساخته پرویز شیخ طادی قابل ذکر و تمرکز و تنبه است؛ فیلم، «داستان» به معنای واقعی و قابل قبول کلمه ندارد و وجه دراماتیک اثر به شدت دچار آسیب شده است.

شاید به این دلیل که آنچه دغدغه اصلی کارگردان بوده، تاریخ و مفاهیم عینی و واقعیت های موجود در متن و پیرامون صهیونیست های جانی و خونخوار و غاصب بوده است و همین امر هم باعث شده که او نسبت به بار دراماتیک و ارزش ها و اصول سینماورزانه فیلمش دچار غفلت و بی توجهی گردد.

همین غفلت هم باعث شده است که فیلم در عین ویژگی های واقع نمایانه و اطلاع رسانی های عینی اش، نتواند مخاطب را به لحاظ وجوه دراماتیک، قصه و شخصیت پردازی، آن طور که باید و شاید درگیر کند.

علاوه بر این باید گفت یکی از ضعف های عمده دیگر فیلم که البته ارتباطی ارگانیک و تکنیکال با همین موضوع فوق الذکر یعنی وجه دراماتیکی اثر دارد، بحث عدم شخصیت پردازی درست آدم های فیلم است که باعث می شود امر باورپذیری نسبت به آنها در مخاطب دچار ایراد جدی شود.

تمام این مسائل باعث می شود فیلم نتواند یک اثر سینماورزانه به شمار آید و بیش و پیش از آنکه مرهون و وفادار به اصول سینمایی باشد، مدیون وجه تاریخی و مابه ازاهای عینی و واقع نمایی های خود است. همین امر دافعه مخاطب را برمی انگیزاند و ارتباط او را با اثر دچار مشکل می کند.

در عین حال باید گفت فیلم بازی های خوبی در حد تیپ دارد و جلوه ها و لوکیشن هایی جذاب که البته در خدمت یک سینماورزی «دراماتیک» نیست.

ای کاش «شکارچی شنبه» بیش از این به اصول سینمایی اش وفادار می ماند و اثر قابل دفاع تری در این زمینه می شد.