یادداشت//

ازدياد جمعيت، تهديدي براي كشورهاي فقير

دور ریز غذای یک سال شهر نیویورک می تواند سالانه 30 میلیون نفر گرسنه در سراسر جهان را سیر کند؛ این در حالی است که کشورهای فقیر، ولی غنی از منابع طبیعی، گرسنه هستند.

کد خبر: ۱۵۳۰۱۳

سه‌شنبه - ۰۳ آبان ۱۳۹۰ / October 25, 2011

گروه اجتماعی «خبرگزاری دانشجو»،  گرسنگی در جهان امروز باعث به وجود آمدن دو گروه کشورهای فقیر و مرفه شده است که در مقابل هم قرار مي گیرند.

در دهه 1970 در جهان سوم بین 500 میلیون تا یک میلیارد انسان دچار سوء تغذیه و گرسنگی بودند و در سال 1981 نزدیک به 50 میلیون انسان بر اثر گرسنگی جان خود را از دست دادند؛ دور ریز غذای یک سال شهر نیویورک می تواند سالانه 30 میلیون نفر گرسنه در سراسر جهان را سیر کنند؛ این در حالی است که کشورهای فقیر، ولی غنی از منابع طبیعی، گرسنه هستند.

این تناقض نشان از آن دارد که در دنیای امروز دو گروه کشورهای فقیر و مرفه در مقابل هم قرار دارند. در مورد رابطه جمعیت و گرسنگی می توان بیان کرد که خطر ازدیاد جمعیت بیشتر متوجه کشورهای فقیر و در حال توسعه است.

آمارها در این زمینه نشان می دهد که بیش از 80 درصد این جمعیت مربوط به کشورهای جهان سوم است؛ اگر چه جمعیت جهان در سال 1900 برابر 1.6 میلیارد نفر بود در سال 1975 این میزان به چهارمیلیارد نفر رسید و شنیده ها حکایت از آن دارد که در کمتر از یک ماه دیگر جمعیت جهان از مرز هفت میلیارد نفر خواهد گذشت.

«توماس مالتوس» اولین کسی بود که برای اولین بار رابطه بین فقر و گرسنگی و ازدیاد جمعیت را بیان کرد. فرضیه به نوعی تا قبل از ظهور امپریالیسم مبنای کشورگشایی ها و مستعمر سازی های کشورهای اروپایی و متعاقب آن مشوق نازیسم هیتلری می شود.

مالتوس فرضیه خود را بر این استوار کرد که آهنگ رشد جمعیت از آهنگ افزایش منابع غذایی سریع تر است.

وی معتقد بود اگر جمعیت که با تصاعد هندسی رشد می کند، کنترل نشود و با توجه به اینکه منابع غذایی با رشد تصاعد حسابی همراه است، فقر و قحطی سرنوشت محتوم بشریت خواهد بود و در مورد تراکم جمعیت به عنوان عامل توسعه فقر و گرسنگی می توان با مقایسه متوسط جمعیت ساکن در هر کیلومتر مربع در کشورهای فقیر با کشورهای مرفه این گونه برداشت کرد که فقر کشورهای فقیر رابطه ای با تراکم جمعیت در این کشورهای ندارد و به عنوان مثال آفریقا فقیرترین قاره دنیا به حساب می آید؛ این در حالی است که در قاره اروپا در هر کیلومتر مربع 27 نفر زندگی می کنند.

وجه اشتراک کشورهای فقیر تراکم جمعیت نیست، بلکه سوابق تاریخی مستعمره یا نیمه مستعمره بودن این کشور هاست.

برای جلوگیری از رشد جمعیت کشورهای جهان سوم، باید اجازه پیشرفت را به این کشورها داد و این همان چیزی است که امپریالیسم با آن مخالف است و اجازه پیشرفت به کشورهای جهان سوم را نمی دهد.