بررسي ژانر طنز در ايران/

به نام مخاطب؛ به كام تهيه كننده!!!

پشت پیشخوان رزرو بلیط سینما که می‌ایستی، بنرهای تبلیغاتی قاتل همه انگیزهایی ست که تو را تا پشت پرده سیاه سینما کشانده‌اند؛ عنوانی مشابه و بازیگرانی ثابت ...

کد خبر: ۱۵۴۰۹۸

سه‌شنبه - ۱۰ آبان ۱۳۹۰ / November 01, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو» - فاطمه فهيمي؛ این روزها یافتن آموزشگاه های سینمایی کار زمان بری نیست؛ در نگاهی آماری تعدد مراکز آموزشی به معنای برخورداری از طیف وسیعی از دانش آموختگان گرایش های مختلف سینما ست.

دانش آموختگانی که فیلم نامه نویسان و سنارسیت ها بخش قابل توجهی از آنان را تشکیل می دهند، اما با نگاهی گذرا به تیتراژ فیلم ها و سریال های طنز تلویزیونی یا سینمایی، با نام تعداد محدودی از فیلم نامه نویسان مواجهیم، کسانی که در سال های اخیر شاهد آثار متعددی از آنان بوده ایم.

اگر چه سوژه های جدید در ایجاد فضای جدید بی تاثیر نیستند، اما خلق طیف وسیعی از آثار طنز توسط تعداد محدودی از نویسندگان منجر به ایجاد بستری از محتوا و ساختارهای تکراری ست. چیزی که با افزودن بازیگرانی انگشت شمار و عناوینی مشابه سر در همه سینماهای ایران به چشم می خورد.

خلق یک ژانر جدید برای پاسخگویی به نیازهای فرهنگی جامعه ای جوان مسئله ای قابل تقدیر به نظر می رسد، اما آنچه که امروزه منتقدین از آن با عنوان طنز سخیف یاد می کنند، تنها یک تغییر ساختاری نیست.

امروزه این دسته از آثار سینمایی را می توان محرکی در تغییر ذائقه فرهنگی نسل جدید دانست، تغییری که حداقل بهای فرهنگی آن هم سطحی ذائقه مخاطب تحصیل کرده و عامه جامعه است. با توجه به این حجم وسیع از تولید، دیگر طنز برای خندان مخاطبی که به طور مداوم از هجو تغذیه می کند کافی نخواهد بود.

یکی از اقدامات ارزشمند در سال های اخیر، رده بندی سنی محصولات سینمایی ست؛ محصولاتی که برای انتشار در شبکه سینمایی خانگی آماده شده اند و با ذکر عنوان «بزرگسال» به خانواده ها هشدار می دهند.

اما برای مشاهده این دسته از فیلم ها بر روی پرده سینما هیچ محدودیتی وجود ندارد و این مسئله در مورد فیلم های طنز نگران کننده تر است. باید اذعان کرد که زبان طنز یکی از بهترین شیوه های انتقال محتوای مورد نظر به کودکان و نوجوانان است و این بدین معناست که ما در حال پرورش نسلی هستیم که از کودکی از خط قرمزهای جامعه خود عبور کرده اند.

دیالوگ های بی پروا و روابط غیر متعارف زمینه ذهنی نسلی ست که این ناهنجاری ها را در کنار خانواده خود تجربه کرده اند.

بی توجهی به رده بندی سنی فیلم های سخیف در اکران سینمایی به معنای خاک کردن هنجار های فرهنگی در نسل آینده است، هنجار هایی که پیش از شکل گرفتن قبح خود را از دست داده اند.

ادامه دارد ...