کشور مستقل فلسطینی؛ ایده جدید یا توطئه قدیمی؟!

در رابطه با طرح دو دولت مستقل صهیونیستی و فلسطینی می‌توان گفت که با تصویب این طرح یهودیان می‌توانند با اخراج اعراب از سرزمین‌های اشغالی، کشوری یکدست از یهودیان ایجاد کنند و انگ نژادپرستی از طرف کشوهای جهان را از خود دور سازند.

کد خبر: ۱۵۴۲۳۸

سه‌شنبه - ۱۰ آبان ۱۳۹۰ / November 01, 2011

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، علی احمدی؛ سال 1947 دولت یهودی و صهیونیستی با دلایل، برنامه ها و توجیهات مختلف در اطراف رشته کوه اورشلیم به وجود آمد که از این تاریخ تا جنگ شش روزه 1967، مردم فلسطین شاهد ترور شخصیت ها، تجاوز و تصرفات سرزمینی و ... متعددی بوده اند که عملاً با سکوت جامعه جهانی و مخصوصا اعراب مواجه بوده است.

پس از انعقاد پیمان مصالحه «اسلو درم سال 1993 و ایجاد حکومت خودگردان فلسطین، افرادی سکان دار این حکومت به ظاهر مستقل فلسطینی شده اند که همواره در تلاش برای مصالحه بر سر حق قانونی و خونی خود و ایجاد صلح و تنش زدایی با رژیم اشغالگر قدس بوده اند و لذا کنار آمدن با رژیم صهیونیستی و پذیرش ذلت توسط یاسر عرفات و محمود عباس سبب شده تا این رژیم و خط دهنده اصلی آن یعنی صهیونیسم بین الملل در مورد سرنوشت سرزمین مادری فلسطینیان تصمیم گیری کند.

در این زمینه مدتی است که مجددا در رابطه با طرح تشکیل دو دولت مستقل یهودی و فلسطینی صحبت ها یی مطرح می شود و باید در نظر داشت که پیشنهاد تشکیل کشور مستقل فلسطین، طرح نو و تازه ای نیست؛ چرا که سازمان ملل در 26 ژوئن 1947 طی قطعنامه شماره 181 طرح تشکیل کشور مستقل فلسطین با 44 درصد از مساحت کل کشور فلسطین را داده، و حتی بنیامین نتانیاهو در 14 ژوئن 2009 در یک سخنرانی در دانشگاه تل آویو برای اولین بار با تشکیل کشور مستقل فلسطین به صورت مشروط موافقت کرده بود.

بنابراین می توان گفت این ایده از همان ابتدا برای تثبیت موقعیت رژیم صهیونیستی طرح شده است؛ به طوری که آریل شارون طی یک سخنرانی در کنست (پارلمان دولت صهیونیستی) در می 2003 اعلام کرد که اسرائیل برای حفظ امنیت خود در سرزمین های اشغالی باید از نوار غزه و بخش های وسیعی از کرانه غربی خارج گردد.

این موضع از سوی کسی گرفته می شود که زندگی شخصی و سیاسی خود را وقف ساخت و توسعه شهرک های یهودی نشین در نوار غزه و کرانه غربی نموده و در طیف بندی های سیاسی، در جبهه راست گرایان افراطی (حزب لیکود) قرار می گیرد و در ماه اوت  2005 و در جایگاه نخست وزیری رژیم اشغالگر قدس، آغازگر طرح عقب نشینی یکجانبه از نوار غزه گردید.

البته می توان گفت که این عقب نشینی و فراموشی ایده اسرائیل بزرگ، به خاطر هراس از به اقلیت افتادن جمعیت یهودیان با توجه به آمار نرخ رشد جمعیت بالای فلسطینیان و به تبع آن، مشکلات و چالش های احتمالی بوده است؛ چرا که آمار و ارقام منتشره از سوی اداره مرکزی آمار رژیم صهیونیستی گویای این مطلب است که طی دو دهه آینده موازنه جمعیتی بین یهودیان و اعراب به سود فلسطینی ها تغییر خواهد کرد.

اما در رابطه با طرح دو دولت مستقل صهیونیستی و فلسطینی می توان گفت که با تصویب این طرح یهودیان می توانند با اخراج اعراب از سرزمین های اشغالی، کشوری یکدست از یهودیان ایجاد کنند و انگ نژادپرستی از طرف کشوهای جهان را از خود دور سازند و از آنجایی که این طرح با استقبال اتحادیه عرب، برخی کشورهای اتحادیه اروپا، ترکیه و ... رو به رو شده است، تصویب آن در سازمان ملل و سپس در شورای امنیت می تواند به بازسازی چهره رژیم صهیونیستی در جهان منجر گردد.

اما در مورد این طرح در داخل سرزمین اشغالی موضع واحدی اتخاذ نشده؛ به طوری که حزب کادیما به دلیل مخالفت نتانیاهو با این طرح، از ائتلاف با او منصرف شده است.

این مسئله را هم بایستی در نظر داشت که بر اساس پذیرش این ایده مبنی بر تشکیل دولت مستقل فلسطینی در گروه چهار جانبه متشکل از ایالات متحده، اتحادیه اروپا، سازمان ملل و روسیه به صورت مشروط، می توان این گونه نتیجه گیری کرد که آمریکا احتمالاً این اصل را به رژیم صهیونیستی ارائه خواهد کرد که گسترش سرزمینی و ادامه دادن رویه امپریالیستی علاوه بر اینکه کار دشواری است، لازم هم نیست، بلکه جنگ، جنگ گسترش حوزه نفوذ است که به وسیله آن هم می توان به آن اهدافی که با اشغال سرزمین حاصل می شد، برسند.

لذا چون امنیت رژیم اسرائیل به خاطر نیروی روزافزون جبهه مقاومت به خطر افتاده است غرب به سرکردگی آمریکا در تلاش است تا راهکاری را برای خنثی کردن نیروی فلسطینیان به عنوان اولین حلقه مقاومت که از آن با عنوان ضعیف ترین حلقه این جبهه یاد می کنند، پیدا نماید.

بنابراین غرب پس از شکست رژیم صهیونیستی در جنگ 22 روزه و ناتوانی در تصرف غزه به عنوان یک قطعه کوچک فلسطین، برای محدود و منزوی کردن فلسطینیان آن در مرزهای تحت کنترل تلاش می نماید به نحوی که حتی با فرض ایجاد کشور مستقل فلسطینی، این کشور به غیر از نیروی پلیس نیروی نظامی دیگری نداشته و پروازهای آن در کنترل اسرائیل باشد.

حال با در نظر داشتن این مسائل و ده ها استدلال و واقعیت دیگر این نتیجه حاصل می شود که آن چه امروزه برخی از دولت ها از جمله دولت خودگردان فلسطین از آن با عنوان طرح و ایده تشکیل دولت مستقل فلسطینی و دست پیدا کردن به استقلال یاد می کنند توطئه قدیمی است که هدف اصلی از آن تامین امنیت رژیم صهیونیستی است که آن را به شکل جدیدی نمایش می دهند.

امروز هم با توجه به شکل گیری و تشدید امواج بیداری اسلامی در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا و سرعت گرفتن روند محاصره رژیم صهیونیستی توسط اسلام گرایان ضد صهیونیست و وحشت مقامات این رژیم غاصب در مورد امنیت و آینده خود، جامعه فلسطین باید احیای دوباره کشورش بدون دغدغه وجود رژیم اشغالگر اسرائیل را به عنوان هدف در نظر داشته و به آن امید بندد و در کنار ادامه دادن به مقاومت و ایثار در راه هدف، اجازه ندهد کار به جایی بکشد که غرب با استفاده از قطعنامه های سازمان ملل حقوق مسلم آنان را پایمال کند.