بی.بی.سی:

واقعاً اسرائیل امنیت منطقه را به خطر انداخته است یا ایران؟

اسرائیل ادعا می‌کند که برای مقابله با تهدید جهانی و ایجاد یک «ایران اتمی» می‌خواهد به جنگ ایران برود.

کد خبر: ۱۵۵۱۰۶

يکشنبه - ۱۵ آبان ۱۳۹۰ / November 06, 2011

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از پایگاه خبری بی. بی. سی، در حالی که مقامات اسرائیلی به دنبال اخذ رضایت کشورهای دیگر برای حمله به ایران هستند، بسیاری با این امر مخالفند و راه حل دیپلماتیک را پیشنهاد می کنند؛ در این میان اسرائیل یک موشک دوربرد را آزمایش می کند و به رجزخوانی می پردازد تا به گفته خود به جنگ «تحدید علیه صلح و امنیت جهانی» برود.

اما سوال اصلی اینجاست که نگرانی اسرائیل از ایجاد یک « ایران اتمی» از ایرانی بودن آن سرچشمه می گیرد یا از اتمی بودنش؟

اگر به سابقه ایران و اسرائیل نگاهی تامل برانگیز بیندازیم، در خواهیم یافت که اسرائیل نه عضو آژانس است، نه امضاکننده پیمان منع گسترش سلاح های اتمی و البته هیچ نوع بازرسی از تأسیسات اتمی اسرائیل از سوی هیچ نهاد بین المللی صورت نمی گیرد، اما ایران از ابتدای تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی - یعنی از سال ۱۹۵۶ میلادی- به عضویت آن درآمده است و در سال ۱۹۷۰ پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای را امضا کرده و علاوه بر آن از سال ۱۳۷۲ نیز به صورت مرتب تحت بازرسی آژانس قرار گرفته است.

از طرف دیگر در حالی که اخبار و گزارش ها از وجود 200 بمب اتمی در اسرائیل حکایت دارد، در صورت توفیق ساخت یک عدد بمب توسط ایران، کدام یک و به چه میزان امنیت جهان را به مخاطره خواهند انداخت؟

این تبعیض و تناقض بسیار روشن و واضح است؛ تا حدی که افرادی مانند اکبر گنجی نیز به مقابله با آن برخاسته و در مطلبی با اشاره به تجاوزگری و زورگويی های این رژیم صهیونیستی می نویسد: اسرائیل می گوید همه دولت های خاورمیانه باید عضو آژانس و تحت نظارت شدید آن سازمان باشند، اما ما استثنا هستیم. اسرائیل می گوید ما حق داریم صدها بمب اتمی داشته باشیم، اما دیگر دولت های منطقه حتی حق غنی سازی اورانیوم را هم ندارند. این «تبعیض و حق ویژه» از کجا آمده است؟ آیا جز این است که دولت آمریکا پشتیبان زورگویی های اسرائیل به چند صد میلیون مردم منطقه است؟

اسرائیل و طرفداران متعصبش با یک مدعا این تبعیض و حق ویژه را توجیه می کنند؛ مدعا این است: تنها دولت اسرائیل در معرض خطر حمله قرار دارد، نه دیگر دولت های منطقه، به همین دلیل اسرائیل باید دارای سلاح های بازدارنده باشد.

اما واقعاً اسرائیل امنیت منطقه را به خطر انداخته است یا ایران؟ اسرائیل به اشغال سرزمین فلسطینیان پرداخته یا ایران؟ آیا اسرائیل با دارا بودن 200 کلاهک هسته ای برای جهان خطر محسوب می شود یا ایران که فقط همیشه با اتهام تلاش برای دستیابی به سلاح اتمی روبرو بوده است؟ تجاوز و وحشیگری از اسرائیل بر می آید یا از ایران که نه تنها به هیچ کشوری از بدو تاسیس جمهوری اسلامی حمله نکرده، بلکه مورد حمله دیگران نیز قرار گرفته است؟

در هواداری از دموکراسی و حقوق بشر، یک بام و دو هوا نمی توان بود؛ نمی توان گفت كه امنیت ملی و منافع ملی اسرائیل مهم است، اما امنیت ملی و منافع ملی ایران مهم نیست، اگر اسرائیل و پاکستان و هند و قزاقستان و ديگر كشورها دارای سلاح های اتمی باشند، دولت دموکراتیک آینده ایران هم به فکر امنیت ملی و منافع ملی خود خواهد بود، این یعنی درگیر کردن منطقه به رقابت تسلیحاتی.

بهترین سیاست، جمع آوری سلاح های اتمی و کشتار جمعی از کل منطقه خاورمیانه است؛ این سیاست همه یا هیچ است، یا هیچ دولتی دارای چنین سلاح هایی نخواهد بود، یا اگر دولت هایی در این منطقه دارای چنین سلاح هایی باشند، سایر دولت های دموکراتیک هم برای تأمین امنیت ملی و منافع ملی خود به دنبال این نوع سلاح ها خواهند رفت.