نگاهی به فیلم «پرتقال خونی» اثر سیروس الوند/

مثلثي از خیانت و فروپاشی!

فیلم «پرتقال خونی» اجرای سینمایی مانیفست است، البته با سطحی نازل و شیوه ای مبتذل، کهنه و رسوا که معلوم نیست چطور اجازه ساخت و نمایش پیدا کرده است!

کد خبر: ۱۵۵۲۴۹

سه‌شنبه - ۱۷ آبان ۱۳۹۰ / November 08, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فیلم جدید سیروس الوند با نام «پرتقال خونی» یک غافلگیری تمام عیار بود از کارگردان با سابقه ای مي باشد پس از چند سال دوباره به سینما برگشته و آخرین تلاش سینماورزانه خود را به مخاطبانش عرضه کرده است.

الوند را با فیلم مهم، ارزشمند، تحسین برانگیز و خاطره انگیزی چون «یکبار برای همیشه» می شناختیم که مژده حضور و ظهور یک کارگردان خوش قریحه و اجتماعی ساز متعهد را با خود آورده بود.

اینک اما با دیدن «پرتقال خونی» تمام انتظارها با یک شوک وحشتناک روبرو و تمام امیدها برای دیدن یک فیلم آبرومند به درک واصل شد!

«پرتقال خونی» حکایت مبهم و غرض ورزانه اي است که تمام تلاش خود را برای بازنمایی مدافعانه فضای سرد و بی هویت قشر تحت سیطره مدرنیته به انجام می رساند.

فیلم داستان تلخ و شیرین (!) جدایی یک زوج و ورود دختر جوان دیگری به این کارزار و در ادامه آن پیوستن عنصری دیگری به این ماجراست تا پازل اباحه گری و بی اخلاقی کامل شود و راه برای داستان سرایی ظاهری و در پس آن، ترویج لیبرالیسم جنسی فراهم شود.

به نحوی که حتی آن ایده تکراری و بی مزه پایانی هم که مثلا دختر به آغوش خانواده بازمی گردد، نیز نتیجه عکس می دهد و کمترین و کوچکترین تاثیری برنمی‌انگیزاند.

نمی شود که شما کل فیلمتان بر یک و پایه و اساس و با یک رویکرد و شیوه پیش رود و بعد در آخرین لحظه بخواهید تمام بار پیام های مثبت فیلمتان را بر سر  فیلم و داستان و آدم هایش آوار کنید.

«پرتقال خونی» روایت داستان مهندس میانسالی به نام والاست که در آستانه جدایی از همسرش است. در این بین دختر جوانی به نام ترمه برای طراحی دکور دفتر کارش می‌آید و رفته رفته این آشنایی به شکل‌گیری رابطه‌ای عاطفی می‌انجامد تا اینکه عکاس جوانی به نام سیاوش وارد زندگی ترمه می شود و ...

فروپاشی پایه های اخلاقی اگر در یک اثر سینمایی مورد نقد قرار بگیرد، آن اثر وجهی متعهدانه و قابل دفاع می یابد، ولی اگر در اجرایی مشتبه و متشتت به گونه ای مردد و مبهم، شمایلی نسبی در دفاع از مضامین مورد اشاره در فیلم را بیابد، آنوقت می شود فیلمی در جهت تهییج و ترویج همان مضمامین و مباحثی که قرار بوده به امید نقد، در فیلم بیان شود که البته در مورد «پرتقال خونی» هرگز چنین اتفاقی نیفتاده و بالعکس فیلم تبدیل شده به وسیله و ابزاری برای انتشار همان چیزهایی که اشاره کردیم.

پرتقال خونی از جهت اجرا و میزانسن هم یک فیلم غیر قابل دفاع با لحنی الکن و نماهایی زمخت و استیلی بی چفت و بست است که شیک بودن از هر جهت برایش خیلی مهم بوده خاصه با آن دیالوگ های لوس و بی طعم.

خاطره قدیمی اهالی و علاقه مندان سینما از کارگردان فیلم خوب «یکبار برای همیشه» با معجونی مثل «پرتقال خونی» نابود شد! حیف!