مسابقه «نمايشگاه مطبوعات از دريچه وبلاگ» - 13

وبلاگ مسير: از مصلي تا نمايشگاه

در نمايشگاه غوغايي بود، از تیپ و قیافه های روشنفکرانه و ریش پرفسوری و مانکن هایی با مانتو های تنگ و کوتاه و روسری های دکوری و قیافه های بزک کرده تا حزب الهی های قد بلند و خوش تیپ که ابزار دست باندهای سیاسی هستند.

کد خبر: ۱۵۵۳۶۲

سه‌شنبه - ۱۷ آبان ۱۳۹۰ / November 08, 2011

جريده اينترنتي «خبرگزاري دانشجو»، داريوش زماني نويسنده وبلاگ «مسير» طي درج مطلبي با عنوان «از مصلي تا نمايشگاه» ضمن شركت در مسابقه «نمايشگاه مطبوعات از دريچه وبلاگ» آورده است:

سادگی مصلی بايد يادآور سادگی محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد و شديداً از زرق و برق ساختمان‌های مساجد اسلام آمريكايی جلوگيری شود." جمله ای که زمان رفتن به مصلی از جلو چشم رژه می رود. از ساختمان نیمه کاره اش گرفته تا داربست هایی که سالهاست بر بدنه این ساختمان نیمه کاره بسته شده اند تا سنگ فرش های تکه تکه شده و تا آرماتورهایی که در انتظار تکمیل این ساختمان رد گریه خونینشان بر بدنه سازه مانده است، همه و همه فریاد می زنند ظلمی را که به خاطر گوش نسپردن به این فرمان امام واقع شده.

مصلایی که به خاطر این ظلم و سعی بر بنای مجللش نه محل برگزاری مراسم عبادی که محل برپایی نمایشگاه های رنگ و وارنگ از نخود و لوبیا گرفته تا کاغذ پاره شده! بعد از نمایشگاه کتاب این دومین باری بود که به مصلی می رفتم و این بار برای برای دیدن نمایشگاه مطبوعات! نمایشگاهی که هنوز هم متوجه فلسفه برگزاری آن نشده ام. واقعا جمع کردن تمام مطبوعات زیر یک سقف برای یک هفته چه سودی برای مردم دارد؟

گشت و گذار من در نمایشگاه سه چهار ساعتی بیشتر طول نکشید که بیشترش هم به صحبت با دوستان گذشت. بیشتر دوست داشتم ببینم تصویری که از گردانندگان روزنامه ها و خبرگزاری ها در ذهنم تصویر کرده ام چه اندازه با واقعیت تطبیق دارد. از غرفه های یک وجبی دانشجویی تا برپا کردن غرفه هایی که حکما با هزینه های چند ده میلیون تومانی سرپا شده اند.

خیلی با آنچه تصور می کردم تیپ و قیافه ها تفاوت نداشت. شاید تصوراتم خیلی خوشبینانه تر هم بود. از تیپ و قیافه های روشنفکرانه و ریش پرفسوری و مانکن هایی با مانتو های تنگ و کوتاه و روسری های دکوری و قیافه های بزک کرده تا حزب الهی های قد بلند و خوش تیپ که ابزار دست باندهای سیاسی هستند. این را به رفقایی هم که وارد حوزه رسانه شده بودند گفتم. گفتم این کارها عاقبت به خیری ندارد برایتان. ناراحت هم شدند حتماً.

فضا خیلی سنگین و غیر قابل تحمل بود برایم. دیدن همه کسانی که در رسانه هایشان اخبار و تحلیل های دروغ منتشر می کنند و فضایی تیره از مملکت ارایه می دهند و آرامش فکری مردم را بر هم می زنند در کنار هم و آن هم داخل مصلی طاقت زیادی می خواست که من نداشتم. این فضا را نمی خواهم به همه رسانه ها تعمیم بدهم و همه را با یک چوب برانم. اما این رویه در بین رسانه ها خیلی رایج است الحمدلله!

واقعا اگر مصلی را ساده ساخته بودند که می توانستند تمامش کنند کار به جایی می رسید که روزنامه ها و خبرگزاری ها بیایند از داخل مصلی کارشان را بکنند؟