درنگی درباب صحبت‌های میرکریمی در پارک ملت

صداقت و صراحتت دل همه را برد سید!

سید رضا میرکریمی میان اهالی سینما معروف و مشهور است به بچه مذهبی خوش اخلاق و آرام و متینی که دل به یار پا به کار دارد.

کد خبر: ۱۵۵۸۱۸

شنبه - ۲۱ آبان ۱۳۹۰ / November 12, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ پیش از این هم با سید رضا میرکریمی هم سخن شده بودم و ساعتی را با دل شیدا و سوز نهان و صراحت و صداقت مثال زدنی اش همراه گشته بودم.

میرکریمی خالق تعدادی از بهترین و برجسته ترین فیلم های تاریخ سینمای بعد از انقلاب ماست. از «کودک و سرباز» که فوق العاده شیرین و معصومانه و بکر بود تا «زیر نور ماه» که تجلی سینماورزانه نگاهی منصفانه و منتقدانه و در عین حال سالم و مذهبی به قشر روحانیون بود و بعد هم «خیلی دور خیلی نزدیک» که از برجسته ترین و قابل دفاع ترین آثار ایمانی و با صبغه و عقبه ای دینی در سینمای ما به شمار می رود.

بعد از آن «به همین سادگی» که چه زیبا و تکان دهنده به بازنمایی هویت ناب و تابناک زن ایرانی مسلمان همت گماشت و بالاخره «یه حبه قند» که بی تردید بهترین و زیباترین فیلم سید رضا میرکریمی است و تصویری مینیاتوری از خانواده سنتی این سرزمین و نمایش دهنده آلام و امال او در کشاکش این دوران خطیر و حساس آخرالزمانی.

آن روز که در جلسه ای بعد از نمایش فیلم «خیلی دور خیلی نزدیک» مدتی را با میرکریمی گرم صحبت شدم و حس همصحبتی با دوستی فروتن و متواضع و فهیم و گرم در دلم شعله گرفت همین احساسی را داشتم که چند شب گذشته و در حین شنیدن حرف های او در برنامه وزین پارک ملت.

میرکریمی بازهم با همان صداقت و صراحت و متانت و با دلی دردمند و رنجور اما مومن و امیدوار به مدد الهی، به بازگویی واگویه های شکوه آلود خود پرداخت و از اوج و فرودهایی گفت که تار و پود این جامعه و مردمانش در افت و خیزهای آن تنیده شده و پیوند خورده.

از اخلاق گفت و فقدانش در روزگار ما و از مردان بزرگی که با رشادت و شهادت همچنان اسطوره های بزرگی و سرافرازی اند. از باکری و همت و باقری گفت.

از سینما گفت و زخم هایش و از مدیران و سیاستگزارانی که نه سینما را می فهمند و نه دردهایش را و نه تنها یاریگر کسانی همچون او و دیگر متعهدان این عرصه نیستند بلکه تنها چوب لای چرخ این هنر و اصحابش می گذارند و نا امید از هر خیری، شر می رسانند.

و از خیلی چیزهای دیگر گفت. از بحران دروغگویی و نهان روشی و ریاکاری تا دورانی که طی سال های فیلمسازی اش تجربه هایی بدیع و بی نظیر برایش رقم زده است و از خیلی چیزهای دیگر.

اما مهم و زیبا آن بود که هر چه گفت در مدار صداقت و منظومه صراحت و اتمسفر دردمندی بود و این گوهری است که سید رضا میرکریمی در صدف وجود خویش دارد و ما به خاطر همین دوستش داریم.

راستی! «یه حبه قند» را از دست ندهید! این فیلم از بهترین و زیباترین و سترگ ترین و شگرف ترین آثار سینمای ماست!