مسئولان آسوده بخوابید استکبار بیدار است!

وقتی عکس‌های روزهای اول انقلاب را نگاه می‌کردم ناخودآگاه سادگی پوشش افراد و الگوگیری آنها از پوشش اسلامی نظرم را جلب می‌کرد ...

کد خبر: ۱۵۶۶۸۰

چهارشنبه - ۲۵ آبان ۱۳۹۰ / November 16, 2011

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، محسن شيركوند؛  وقتی عکس های روزهای اول انقلاب را نگاه می کردم ناخودآگاه سادگی پوشش افراد و الگوگیری آنها از پوشش اسلامی نظرم را جلب می کرد، وقتی مصاحبه های اول انقلاب را بررسی می کردم و گفته های افراد، از پیرمرد سالخورده و پیرزن قد خمیده گرفته تا نوجوان 12 ساله را می شنیدم، واقعا شگفت زده می شدم و قدرت انقلاب در تربیت کردن چنین افرادی را تحسین می کردم و به این نتیجه می رسیدم که انقلاب اسلامی به هدف اصلیش که تربیت افراد براساس ارزش های اسلامی و آشنا کردن انسان ها با بعد معنوی بوده، تا حد زیادی رسیده است.

وقتی به دانشجويان زمان جنگ نگاه می کردم، می دیدم که ماهها از درس و منافع و آسایش خویش می گذشتند و برای حفظ ارزش ها و عمل به دستور ولی فقیه زمان خویش به جبهه می رفتند، مردم در حوالی انقلاب برای عمل به دستور رهبرشان تلویزیون را تحریم می کردند، بعد از انقلاب مسئولان از نظر ظاهر رفتاری و پوشش به ارزش های اسلامی بسیار شبیه بودند، مسئولان براساس شایستگی و داشتن اعتقاد به انقلاب و اسلام انتخاب می شدند، بسیجیان از 12 ماه سال، بیش از نیمی از آن را در صحنه جنگ مي گذراندند و یا حتی همه اش را.

وقتی در خیابان های شهر راه می رفتی احساس آرامش روانی می کردی، قرآن در محافل مختلف اعم از بازار و دانشگاه و اداره و کارخانه استفاده می شد، در دانشگاه ها علاوه بر درس های مربوطه کلاس های تفسیر و شناخت قرآن و انسان شناسی و معرفت شناسی هم تدریس می شد، فساد اخلاقی بسیار کم بود و روابط غیر مشروع دختر و پسر در جامعه بسیار قبیح بود، تجاوز به عنف انگشت شمار بود، آمار طلاق بسیار کم بود، مهریه ها کم بود، عروسی ها ساده برگزار می شد، رشوه دادن و اختلاس کم بود، آقازاده ها قدرت نداشتند، مستضعفین از نظر تفکری در حکومت جا داشتند، دانشجویان درباره مسائل مختلف حکومت و نظام به عنوان نیروی جوان و پر انرژی نظر می دادند، بیشتر جمعیت مساجد را جوان ها تشکیل می دادند و مساجد اکثرا پر بود و کلاس های موسیقی غربی و کلاس رقص جایی در بین مردم نداشت.

امروز بعد از گذشت نزدیک به 33 سال وقتی به جامعه 75 ميلیونی جمهوری اسلامی ایران نگاه می کنی از سیستان و بلوچستان گرفته تا بوشهر و هرمزگان و تبریز و مشهد و تهران و کلا همه استان های کشور می بینی در پیاده روهای شهر امنیت روانی و جنسی برای یک دختر یا پسر، مرد یا زنی که دغدغه حفظ دین دارد و می خواهد آزادانه قدم بزند و به کارش برسد بسیار کم است و دائما هم شاهد آن هستیم که افراد غربزده و بی بند و بار با کمال پررویی از نبود آزادی می نالند و مسئولان اجرایی هم در جهت عمل به خواسته آنها و به اصطلاح خودشان، جلب نظر طیف های منتقد، با بودجه بیت المال فیلم می سازند، سینما می سازند، موسیقی تولید می کنند و ...

امروز در جامعه ما به راحتی منکرات انجام می شود و افراد مسئول بی تفاوت، به زندگی روزمره شان ادامه می دهند و مشغول آمار دادن های دروغین هستند، بسیجیان و فرماندهان بسیج هنوز متوجه جنگ نرم نشده اند و هنوز که هنوز است در پایگاه های بسیج فقط آشنایی با اسلحه تدریس می کنند و به امور معنوی جوانان کمتر اهمیت می دهند.

ستادهای امر به معروف و نهی از منکر که وظیفه و اولویت اصلی بسیج است، برپا نمی شود و فقط مشغول پر کردن فرم فعالیت و گرفتن امتیاز با روش های گوناگون هستند، معنویت در جامعه شهری ما بسیار کمرنگ شده و یا بیرنگ است، دانشجوهای ما فقط به دنبال کسب علم دنیایی هستند و کاری به کار امور معنوی ندارند تازه این در خوشبینانه ترین حالت است، وگرنه در همین دانشگاه تهران که من در آن دانشجو هستم صحنه ها و پوشش ها و ارتباطاتی را می بینم که دقیقا ترويج دهنده ارزش های غربی و حیوانی و شیطانی است نه ارزش های اسلامی.

اکثر مسئولان کشوری و لشكری به افرادی محافظه کار و رفاه طلب دینی تبدیل شده اند که همه هدف آنها نگه داشتن پست فعلی و احیانا ارتقای آن است و روحیه انقلابی در بین مسئولان کمرنگ شده و کاری ندارند که چقدر کار آنها به رضای خدا و انجام دستورات خدا نزدیک است، جشنواره های فیلم بی محتوا و هدف و پوچ، و صرفا جهت آمار دادن و جلب نظر قشر منتقد اسلام برگزار می شود.

مسئولان فرهنگی در وزارتخانه های چندین طبقه و مجلل خود می نشینند و به گذراندن ایام کفایت می کنند و وقتی اوضاع بحرانی می شود و یا راهپیمایی و مناسبتی در کار است، فعال می شوند؛ چون اکثر آنها دلمشغولی دنیایی دارند و براساس شایستگی و تخصص روی کار نیامده اند، یاد شهدا در ادارات و دانشگاه ها و جامعه ما بسیار کم شده و نهایتا به نصب تصویر و یا جمله ای از شهید اکتفا می کنند (اگر این هم انجام شود، خوب است) و خبری از بررسی وضعیت زندگی شهید و اهداف و تفکرات آنها در این محیط ها نیست؛ زیرا این مسائل برای آنها تولید پول یا مقام و شهرت نمی کند.

امروز در پارک ها و دانشگاه های ما به راحتی دختر و پسر دست در دست هم راه می روند، می نشینند، همدیگر را نوازش می کنند و کسی هم مانع آنها نمی شود، از عابر حزب اللهی عادی گرفته تا مسئول مربوطه؛ زیرا در جامعه ما فرهنگ امر به معروف و نهی از منکر تدریس نشده و فقط در حد بند 8 قانون اساسی مانده و یا اینکه افراد مسئله طلبه امر کننده به معروف و سرانجام آن که به پرونده ضاربانش بعد از گذشت چندین ماه هنوز رسیدگی نشده را مي بینند و بی تفاوت می گذرند، امروز کشور ما دومین مصرف کننده مواد آرایشی در خاورمیانه و هفتمین کشور در جهان است؛ کشوری که برای اسلام قیام کرده بود!

امروز شاهد عقب افتادگی اکثر جوانانمان از نظر معرفت شناسی، انسان شناسی، قرآن شناسی خداشناسی و خودشناسی هستیم که بخشی از آن ناشی از کم کاری های حوزه است و بخشی ديگر به مسئولان اجرایی وقت برمی گردد، امروز در اکثر خانواده های ما ماهواره ها و فیلم های مستهجنش در راستای تخریب بنیاد خانواده ها یکه تازی می کند و مسئولان ما عامداً یا جاهلاً قصدی برای جلوگیری از قاچاق و یا ساخت آن در داخل کشور ندارند.

امروز نماز جمعه ها و مساجد ما نسبت به جمعیت شهرها بسیار خلوت است؛ بله بعد از 33 سال از انقلاب از ارزش ها دور شده ایم، چرایی آن بسیار واضح است؛ البته این بخشی از تقدیر است و باید مقدمات ظهور نزدیک شود، اما در این بین ما انسان های ایرانی هستیم که در امتحان الهی مردود می شویم.