آواز اميري؛ آوازي با تار و پود ايراني- اسلامي

مازندران زادگاه گونه ای از آواز است که به آن آواز امیری یا امیر خوانی می گویند. سرچشمه این آواز از اشعار امیر پازواری ست، اشعاری آکنده از امثال و حکم پارسی که بیشتر دو بیتی بوده و مطلع آن عبارت «امیرگته» (امیر گفته) است.

کد خبر: ۱۵۶۸۲۱

پنجشنبه - ۲۶ آبان ۱۳۹۰ / November 17, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ مازندران زادگاه گونه ای از آواز است که به آن آواز امیری یا امیر خوانی می گویند. سرچشمه این آواز از اشعار امیر پازواری ست، اشعاری آکنده از امثال و حکم پارسی که بیشتر دو بیتی بوده و مطلع آن عبارت «امیرگته» (امیر گفته) است.

دیرینه این آواز را باید در تبری خوانی جست، آوازی مازندرانی که از دغدغه های مردم این خطه سخن می گفت و اشعارش مبین عقاید و اسطوره های مردم آن زمان است.

اگرچه نقل می شود که برخی از اشعار منصوب به امیری ماحصل طبع لطیف دیگر شاعران مازندرانی ست- به جهت کاربرد واژگان، چیدمان کلمات و ...- اما اساتید در خصوص شخصیت ادبی و عارف مسلک امیر پازواری اتفاق نظر دارند.

علی رغم اینکه این آواز محلی از دیرباز مورد توجه مردم اهل بیت دوست مازندران بوده است، اما در سال های اخیر این هنر محلی از سوی دولت مورد توجه قرار گرفته، تا جایی که در سال گذشته همزمان با سالروز ازدواج حضرت علی(علیه السلام) و حضرت فاطمه(سلام الله علیها)، دومین جشنواره امیرخوانی در شهرستان پل سفید برگزار می شود.

يك از دو بيتي های پازواری كه به سه حديث معروف قدسي (علم‌الاسماء، چهل صباح و كنت كنزاً) اشاره دارد:

من واجب‌الوجود علم‌الاسمامه                                       عجين شده خاك چهل صوامه             كنت كنزاً گره را من گشامه                                             ارزون نروش كه دُر گرانبهامه

معنی:

من واجب‌الوجود علم‌الاسماء هستم                                و عجين شده خاك چهل صباح....    گره حديث كنت‌كنزاً را من مي‌گشايم                               مرا ارزان مفروش كه دُر گرانبهايم.

فاطمه فهیمی