به مناسبت پایان جشنواره بیست و پنجم فیلم کودک

از روزهای رفته حکایت...

جشنواره بیست و پنجم فیلم کودک به پایان رسید اما حسرت و دریغ سینمای از دست رفته کودک سال های دور، بر این همه هیاهو فائق آمد و دوباره دل‌ها را متوجه معصومین از دست رفته سینمای ایران نمود.

کد خبر: ۱۵۶۹۴۲

شنبه - ۲۸ آبان ۱۳۹۰ / November 19, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ جشنواره بیست و پنجم فیلم کودک هم به پایان رسید و با اینکه مثل همیشه تلاش زیادی شد تا خیلی از فقدان ها و خلل ها با تبلیغات، سر و صدا و هیاهو لاپوشانی شود اما در نهایت این اتفاق نیفتاد و حسرت و دریغ سینمای از دست رفته کودک سال های دور، بر این همه هیاهو فائق آمد و دوباره دل ها را متوجه معصومین از دست رفته سینمای ایران نمود.

پیش از این هم در چندین نوبت این موضوع را مورد توجه قرار داده و یادآوری کرده بودیم که سینمای کودک با فیلم کودک و احیای جریان فیلمسازی برای این طیف مهم و حساس مخاطبان سینمایی دوباره اوج خواهد گرفت و تا زمانی که آن اتفاق نیفتد همه چیز حالت شعاری و فرمالیته و حتی بی معنا و گاه مضحکی به خود خواهد گرفت.

دوستان ما اشتباه متوجه شده اند و یا شاید هم خودشان را به آن راه زده اند و یا اینکه وقتی دیده اند کار چندانی از آنها برنمی آید برای خود مشغولیت و سفره ای فراهم کرده اند تا خود و دیگران دور و برشان از آن حظی ببرند و مستفیض شوند.

اشتباه دوستان در خوشبینانه ترین حالت این است که دارند راه را اشتباه و برعکس می روند. چرا؟

واقعیت این است که ابتدا باید سینمایی از هر ژانر و گونه و ترکیب و محتوایی و با هر مخاطب هدفی «وجود داشته باشد» تا بعد بتوان با جشنواره یا بی جشنواره محصولات پدید آمده در آن فضا و گونه سینمایی را در محفلی که الزاما هم نباید جشنواره ای از این دست که دوستان برگزار می کنند، باشد به نمایش گذاشت و به قضاوتش نشست، گرچه بهترین و مهمترین و ماناترین قضاوت را خود مردم و مخاطبان و منتقدان سینما در سالن های سینمایی و رسانه های متعهد به انجام می رسانند.

حالا حکایت این حضرات را باید دید و سنجید که در موقعیت و فضایی که سال هاست چیزی به عنوان سینمای کودک وجود خارجی درست و درمانی ندارد گمان می کنند با راه انداختن و برپایی گعده های به اصطلاح جشنواره ای شان می توانند تنوری را گرم کنند و نانی برای خود بپزند ولی حقیقت آن است که آنها فقط  «گمان کرده اند» و نباید از این گعده های تهی و بی پشتوانه و مجلس ختمی شان، توقع چندانی داشته باشند.

هر چند باب تبلیغات و حرافی و بیلان کاری و چیزهایی از این دست باز است و کسی هم ظاهرا جلودار نیست، پس ببافید که فصل بافیدن است!

ما باید اول سینما داشته باشیم و بعد بر مبنای آن، جشنواره ترتیب دهیم یا ندهیم و نه برعکس؛ آنگونه که این حضرات نابغه عمل می کنند! سال هاست!

باری؛ گفتیم که جشنواره بیست و پنجم فیلم کودک هم به پایان رسید و با اینکه مثل همیشه تلاش زیادی شد تا خیلی از فقدان ها و خلل ها با تبلیغات، سر و صدا و هیاهو لاپوشانی شود اما در نهایت این اتفاق نیفتاد و حسرت و دریغ سینمای از دست رفته کودک سال های دور، بر این همه هیاهو فائق آمد و دوباره دل ها را متوجه معصومین از دست رفته سینمای ایران نمود.

و شاید رهاورد چنین جشنواره ای با چنان برنامه ریزی و سیاستگذاری ای، چیزی جز این هم نباشد و توقعی جز این نباید از آن داشت.