بسيج را چه بناميم؟

بسيجي چشم بيدار نظام است؛ چرا كه در نگاه نافذش، بصيرت مكتب و اسلام مي‌درخشد و ديده بيدارش به آنچه امر الهي است به نظاره مي‌نشيند.

کد خبر: ۱۵۸۱۰۵

چهارشنبه - ۰۲ آذر ۱۳۹۰ / November 23, 2011

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، محمدمهدی شکری؛ تاريخ اسلام پس از قرن ها تكرار شد؛ آنگاه كه زمان، عقيم بود و زمين كويري خشك و سوزان و بخيل از روياندن و خدا مي خواست كه در سرزمين كهن ايران، درختي تناور و ريشه دار و پرشاخ و برگ بروياند كه در سايه سارش خلايق بيارمند و در چشمه سار پاي آن شجره طيبه، كام جان تشنگان از زمزم معرفت سيراب شود؛ اين بود كه روح الله قيام كرد و انقلاب اسلامي را عرضه نمود و سپاه بسيج ميوه اي از آن درخت پاك و شجره طيبه شد.

انقلاب يك چشمه بود و يك خورشيد و يك مركز؛ 30 سال قبل خورشيدي از نجف بر بام جهان تابیدن گرفت و به سرزمين ايران رسيد و انفجاري از فجر انسانیت و خير و بركت پديد آمد.

فرزندان خميني در مسير جهاد و شهادت، خطي از ايمان، ايثار و اخلاص را طي كردند تا فضايي معطر از حماسه و شكوه، با دو بال عشق و ايمان عاشقانه گرد مراد و امام خود بچرخند و فدايي شوند؛ بسيج ميعادگاه انسانيت، آزادي و عزت است، نهاد بسيج طلوع خورشيدي در شب هجران و ظلمت بود.

شجره طيبه بسيج، در تاريخ انقلاب اسلامي، همچون ظهور مرجاني گرانبها در صدف تاريخ، مثال زدني است؛ امروز نيز كه جانشين صالح و شايسته خميني كبير در جايگاه امامت امت ايستاده است، حركت و فرهنگ بسيج را به دريايي مواج و ژرف و پهناور مبدل ساخته كه به وسعت تاريخ و به عمق حقيقت و به بلنداي گيتي محتوا بخشيده است.

بسيج بازوي قدرتمند و مطمئن رهبري نظام است؛ چرا كه در ستبر بازوانش و در توان پنجه مردانه اش كه تراكم خشم فروخورده محرومان و مستضعفان است، حق خواهي و ستم ستيزي نهفته است.

بسيجي چشم بيدار نظام است؛ چرا كه در نگاه نافذش، بصيرت مكتب و اسلام مي درخشد و ديده بيدارش به آنچه امر الهي است به نظاره مي نشيند، بسيج نسخه منحصر به فرد است؛ زيرا معيار چگونه بودن و چگونه زيستن است، الهام بخش و اميدوار كننده است و بهترين الگوي مردان و زنان عصر كنوني.

اگر بخواهيم عنصري را تصور و تصوير كنيم كه آنچه را بايد داشته باشد، داراست چه صفتي را مي توان تصور كرد كه در بسيج، در حد اعلايش نيست؟ سخن بسيجي، سرمايه ارزشمند و ماندگار كشور و نظام است؛ عمل و رفتار بسيج، الهام بخش اخلاص و تعبد است و ياد بسيج، شورانگيز و عشق آفرين و هيجان آور.

بسيج كه پاياني ندارد، اما آرزوي بسيجي شهادت است؛ مرگي كه شكوه زندگي و سند حقانيت اوست.

ورود به بسيج نيز كلاس آموزش و معرفت و عرفان است؛ زيرا در اين كلاس و مدرسه، درس هايي از عشق، خداشناسي و خودشناسي را مرور مي كنند و شاگردان آن پيروان واقعي مكتب حسيني و مريدان علي زمانند.

اي فرزندان غرور آفرين ايران اسلامي هفته بسيج بر شما مبارك.