در دومین همایش «ابداع در علوم انسانی»؛

مدرس حوزه و دانشگاه:برنامه‌هاي آموزشي كشور فرصتي را براي ابداع باقي نمي‌گذارد

مدرس حوزه و دانشگاه گفت: واقعیت این است که برنامه های اموزشی ما فرصتي برای ابداع باقی نمی گذارد زیرا ابداع در فلسفه نیازمند کیفی بودن فرآیند است درحالی که در تربیت استاد و دانشجو نگاه ها کمی هستند و معیار برتری تعداد مقالات و کتب تالیفی و می باشد و جایی برای کیفیت نیست.

کد خبر: ۱۵۸۴۵۱

شنبه - ۰۵ آذر ۱۳۹۰ / November 26, 2011

به گزارش خبرنگار علمي «خبرگزاري دانشجو»، حجت الاسلام و المسلمین شریف زاده در دومین همایش «ابداع در علوم انسانی» كه در تالار شهید باکری مجتمع دانشگاهی ولی عصر(عج) برگزار شد، گفت: هرچه این معیارها دقیق تر می شوند بازهم عرصه برای تقلب و غرض ورزی و عملکرد سلیقه ای باز است و جای خالی اخلاق فضیلت هم برای داوران و هم برای فعالان حوزه فلسفه حس می شود.

وی بيان داشت: ابداع به این معنا نیست که چیزی بگوییم که تابحال گفته نشده بلکه این که کسی چیزی متفاوت بگوید که قبلا بارها تکرار شده باشد ، بهتر است ازگفتن یک گزاره جدید اما اشتباه است.

تا زماني كه ندانيم علوم انساني چيست، نوآوري در اين علوم ايجاد نمي‌شود

دکتر سعید عریان، عضو هیئت علمی کتابخانه ملی نيز در اين همايش در خصوص ضرورت دریافت صحیح مفهوم علوم انسانی گفت: تا زمانی که ندانیم علوم انسانی چیست، قادر به نوآوری در اين علم نخواهیم بود.

وي با بيان اينكه یک شناخت سیستماتیک در حوزه علوم انسانی وجود ندارد، افزود: فقه را از حقوق، حقوق را از فلسفه، فلسفه را از روان شناسی جدا می کنند و ماهیت این علوم برای ما ناشناخته است.

عضو هیئت علمی کتابخانه ملی بيان داشت: تحول یا همان ابداع در پروسه حرکت علم اتفاق می افتد و این گونه نیست که ما بخواهیم یک روند در جریان علم ایجاد کنیم.

دکتر مصطفی تقوی، عضو هیئت علمی دانشگاه شریف نيز در اين همايش با طرح این پرسش که شاه کلید ابداع در علوم انسانی چیست، گفت: جهان بینی هم در شکل گیری نظریه ها و هم در گزینش روش های رسیدن به اهداف موثر واقع می شود و ما برای ابداع نیازمند جهان بینی هستیم که مبدا تاملات ما قرار می گیرد.

وي با بيان اينكه نیازمند تبیین یک نظام روش شناختی اسلامی هستیم، افزود: نباید تنها احساس مثبت به دین داشته باشیم و در عین حال جلوه دین در نظریه ها و زندگی مان دیده نشود، بلكه باید دین را به طور جدی وارد عرصه بکنيم كه لازمه اش اقتضائاتی است که دین دارد و برای به کارگیری قابل دور زدن نیست؛ البته تامل در قول دیگران و شنیدن سخنان مختلف منافاتی با دین ندارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه شریف اضافه كرد: سیستم های اجتماعی – تکنیکی در صورتی که بومی نباشند، کارآمد نخواهند بود و چالشی که برای رسیدن به علم انسانی – اجتماعی با رهیافت ایرانی- اسلامی وجود دارد، انضمامی کردن برخی اصول انتزاعی است.

تقوي با بيان اينكه پنج راهبرد برای شکل گیری علوم انسانی بومی و اسلامی نياز است، گفت: براي رسيدن به علوم انساني بومي و اسلامي نياز به تبیین ضرورت علوم انسانی با رهیافت ایرانی – اسلامی، تبیین مبانی نظریه ها و روش های برآمده از دین در حوزه علوم انسانی، تقویت فعالیت های سیاست گذارانه در حوزه علم انسانی، تقویت و جهت دهی جامعه به سوی حوزه علم انسانی و بهره برداری از علم انسانی برآمده از رهیافت ایرانی – اسلامی و کارآمدی است.

مسئله ابداع با بومي سازي علوم انساني پيوند عميق دارد

دکتر رحمتی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز گفت: امروز با مسئله ابداع روبرو هستیم که با بومی سازی علوم انسانی پیوند عمیق دارد و در عین حال با واژه علم دینی مواجه هستیم که در عرض این ها اندیشه فرامذهبی بودن، فراملی بودن و فرا مکتبی بودن علم هم موجود است که به ظاهر همه این مفاهیم با هم مغایر هستند.

وي اضافه كرد: بنابر عقیده به قابلیت علم برای بومی سازی، مبانی تفکر نقش بسزایی دارد و باورمندان به این اندیشه معتقدند که مبانی تفکر دنیای غرب در تولید دانش انسانی غرب موثر بوده و لیبرالیسم، اومانیسم، سکولاریسم و غيره که از مبانی مهم تفکر غرب هستند، در پیدایش علوم انسانی تاثیر داشته اند و علوم انسانی موجود در دنیای امروز این گونه است.

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز با بيان اينكه برای ابداع در علوم انساني باید به تعقیب مبانی بپردازیم و ردپای مبانی تفکر غرب را در گزاره های علم جستجو کنیم، افزود: اگر میان مبانی تفکر ما با غربیان تفاوت هايي وجود دارد بايد گزاره های علمی را با مبانی خود اصلاح کرده و یا گزاره های جدیدی شکل دهیم و ابداع در علوم انسانی همین است.

رحمتی خاطرنشان كرد: برخی معتقدند که اگر علم به معنای کشف حقیقت باشد دیگر نمی تواند از مبانی فکری و عقاید تاثیر بپذیرد و علم در اصل ماهیت فراملی و فرامذهبی و فرامکتبی دارد.

وي عنوان كرد: به عقیده من افرادي که ماهیت علم را فراملی می دانند، اعتقاد درستی دارند؛ چرا که علم را به معنای کشف حقایق می دانند و آنهایی که از بومی کردن علم سخن می گویند هم درست فکر می کنند و علم غیربومی را دانش با آلایشی از شائبه های نادرست می دانند و ریشه این اعتقاد را من به این گفته شیخ اشراق برمی گردانم که برهان مبتنی بر بدیهی ترین بدیهیات هم نمی تواند انسان را از توهم برهاند؛ چرا که افرادی بوده اند که بدیهی ترین ها را هم انکار کرده اند و ما برای دستیابی به یقین باید با دو بال دل و عقل حرکت کنیم؛ مبانی نادرست باب توهم در علم را باز، و دانشی عرضه می کنند که با اوهام آمیخته شده است، در این جهت علم بومی بی شائبه است.