با حسین بودن کجا و یا حسین گفتن کجا؟!

محرم که می‌شود مجالی برای اندیشیدن است که اگر در آن روزگار می‌بودی، کدام طرفی بودی؟ با حسین بودن کجا و یا حسین گفتن کجا؟!

کد خبر: ۱۵۸۵۰۰

شنبه - ۰۵ آذر ۱۳۹۰ / November 26, 2011

به گزارش گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، بهاره مقدم؛ عرفه، وقوف، مشعر؛ نکند وقوف را رکود بدانیم و به معرفت کنونی‌مان بسنده کنیم و حال حسین(ع) مهیای عید قربان می‌شود... تا طلوع خورشید بر نیزه راهی نمانده... مهیا شو؛ برای چله‌نشینی عزای بی‌بصیرتی کوفی مسلکان... هرچند ما کوفه و خط آن شکستیم اما دور از دغدغه‌های شهر، همپای غروب فرشچیان باز این چه شورش است را با معرفتی مضاعف مرور می کنیم.

این روزها حسرت برگشتن به ۱۴۰۰سال قبل و بر دهان کوفی مسلکان زدن بیشتر روی دلم سنگینی می‌کند. این روزها نوای «یالیتنا کنا معکم» سوز غریبی دارد. این روزها لعنتم به آنان که امام زمان خویش را با تردیدهای احمقانه و توجیهات نابخردانه تنها رها کردند تا پلیدان و کذابان به اسم دین بدعت بیافرینند و جولان دهند، محکم‌تر شده است.

این روزها در مرز عقل و جنون متحیرم و تازه می‌فهمم که کفر و ایمان چه به هم نزدیک است... که چه می‌شود در طرفة‌العینی حق و باطل معاوضه می‌شوند و مبهوت میمانی کدام سمت متمایل شوی و اینجاست که بصیرتی باید تا مرز تمیز قرآن سرنیزه از قرآن ناطق باشد!

این روزها غربت آنان که برحقند و نامردمان، ناحقشان خواندند را بیشتر درک می کنم. این روزها «سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم» بصیرتی ژرف می‌طلبد تا خودی را از بی‌خودی باز توان شناخت.

مولای من... نمی‌دانم اگر بودم در آن روزگار، فریب گوساله سامری ابن زیاد را می‌خوردم، در شب حماسه پشت مسلم را خالی می‌کردم، اهلم را از جهاد باز می‌داشتم و يا مردد و تسلیم لشکر کفر می‌شدم؛ اما من فدایی آرمان رفیع شمایم «بابی انت و امی»؛ نه تنها در لفظ، نه به سبک کوفیان و نهروانیان که اهالی سرزمین پارس ثابت کردند عزیزانشان بلاگردان جگر گوشه‌ها و جوانان و ماه قبیله‌تان هستند، که پشت ولایت ایستاده اند تا قلب شهادت، که فریب زر و زور و تزویر را نخواهند خورد و رنگ نمی‌بازند.

محرم که می‌شود دلم عجیب می‌گیرد؛ برای تمام «یاران دیروزی» که دنیا و تعلقاتش پابندشان کرد و در همیشه تاریخ مطرودشان ساخت؛ تنها به جرم سکوت، تردید، انزوا... سکوت و تردید و انزوایی که تا تحت بیرق دشمنشان کشاند و تا ابد مهر بی‌تدبیری ماند بر پیشانی‌شان.

محرم مجالی باید باشد برای اندیشیدن و نجوای خودت با خودت، که اگر در آن روزگار می بودی، کدام طرفی بودی؟ با حسین بودن کجا و یا حسین گفتن کجا؟!