عاشورا در بیانات رهبر معظم انقلاب:

عاشورا یك سرمشق دائمی برای امت اسلام است

آنچه كه عرض مى‏كنم - البته یك سطر از یك كتاب قطور است - این است كه عاشورا یك حادثه‏ تاریخىِ صرف نبود؛ عاشورا یك فرهنگ، یك جریان مستمر و یك سرمشق دائمى براى امت اسلام بود.

کد خبر: ۱۵۹۷۶۷

شنبه - ۱۲ آذر ۱۳۹۰ / December 03, 2011

گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو؛  در فرازهایی از رهبر معظم انقلاب در باب عاشورا آمده است: حضرت ابى‏عبداللَّه (علیه‏السّلام) با این حركت - كه در زمان خود داراى توجیه عقلانى و منطقى كاملاً روشنى بود - یك سرمشق را براى امت اسلامى نوشت و گذاشت.این سرمشق فقط شهید شدن هم نیست؛ یك چیزِ مركب و پیچیده و بسیار عمیق است. سه عنصر در حركت حضرت ابى ‏عبداللَّه (علیه‏السّلام) وجود دارد: عنصر منطق و عقل، عنصر حماسه و عزت، و عنصر عاطفه.

عنصر منطق و عقل در این حركت، در بیانات آن بزرگوار متجلى است؛ قبل از شروع این حركت، از هنگام حضور در مدینه تا روز شهادت. جمله، جمله‏ى این بیانات نورانى، بیان‏كننده‏ى یك منطق مستحكم است. خلاصه‏ى این منطق هم این است كه وقتى شرایط وجود داشت و متناسب بود، وظیفه‏ى مسلمان، «اقدام» است؛ این اقدام خطر داشته باشد در عالى‏ترین مراحل، یا نداشته باشد. خطرِ بالاترین، آن است كه انسان جان خود و عزیزان و نوامیس نزدیك خود - همسر، خواهر، فرزندان و دختران - را در طبق اخلاص بگذارد و به میدان ببرد و در معرض اسارت قرار دهد.

اینها چیزهایى است كه از بس تكرار شده، براى ما عادى شده، در حالى كه هر یك از این كلمات، تكان‏دهنده است. بنابراین، حتى اگر خطر در این حد هم وجود داشته باشد، وقتى شرایط براى اقدام متناسبِ با این خطر وجود دارد، انسان باید اقدام كند و دنیا نباید جلوى انسان را بگیرد؛ ملاحظه‏كارى و محافظه‏كارى نباید مانع انسان شود؛ لذت و راحت و عافیتِ جسمانى نباید مانع راهِ انسان شود؛ انسان باید حركت كند.

گر حركت نكرد، اركان ایمان و اسلام او بر جا نیست. «انّ رسول‏اللَّه (صلّى‏اللَّه‏علیه‏وآله) قال: من رأى سلطانا جائرا مستحلّا لحرم اللَّه و لم یغیّر علیه بفعل و لاقول كان حقّا على‏اللَّه ان یدخله مدخله»؛ منطق، این است. وقتى اساس دین در خطر است، اگر شما در مقابل این حادثه‏ى فزیع، با قول و فعل وارد نشوید، حقِ على‏اللَّه است كه انسان بى‏مسؤولیت و بى‏تعهد را با همان وضعیتى كه آن طرف مقابل - آن مستكبر و آن ظالم - را با آن روبه‏رو مى‏كند، مواجه كند.

حسین‏بن‏على (علیه‏السّلام) در خلال بیانات گوناگون - در مكه و مدینه و در بخش‏هاى مختلف راه، و در وصیت به محمدبن‏حنفیه این وظیفه را تبیین كرده و آن را بیان فرموده است. حسین‏بن‏على (علیه‏السلام) عاقبتِ این كار را مى‏دانست؛ نباید تصور كرد كه حضرت براى رسیدن به قدرت - كه البته هدف آن قدرت، مقدس است - چشمش را بست و براى آن قدرت حركت كرد؛ نه، هیچ لزومى ندارد كه یك نگاه روشنفكرانه ما را به این‏جا بكشاند. نخیر، عاقبت این راه هم بر حسب محاسبات دقیق براى امام حسین (علیه‏السّلام) با روشن‏بینى امامت قابل حدس و واضح بود؛ اما «مسأله» آن‏قدر اهمیت دارد كه وقتى شخصى با نفاستِ جان حسین‏بن‏على (علیه‏السّلام) در مقابل این مسأله قرار مى‏گیرد، باید جان خود را در طبق اخلاص بگذارد و به میدان ببرد؛ این براى مسلمان‏ها تا روز قیامت درس است و این درس عمل هم شده است و فقط این‏طور نبوده كه درسى براى سرمشق دادن روى تخته‏ى سیاه بنویسند، كه بعد هم پاك بشود؛ نه، این با رنگ الهى در پیشانى تاریخ اسلام ثبت شد و ندا داد و پاسخ گرفت، تا امروز.

* برگرفته از بیانات رهبر معظم انقلاب در در دیدار روحانیان و مبلغان در آستانه‏ ماه محرم‏ سال 1384