10 يار غريب سيدالشهدا به روايت رجبي‌دواني – 8؛

عمرو بن قرظة؛ سپر بلاي اباعبدالله (ع) در كربلا

عمرو بن قرظة بن كعب انصاري در كربلا خود را سپر تيرهايي مي‌كرد كه به سوي امام حسين (ع) پرتاب مي‌شد.

کد خبر: ۱۵۹۹۳۳

يکشنبه - ۱۳ آذر ۱۳۹۰ / December 04, 2011

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ به مناسبت آغاز دهه محرم و عزاداري اباعبدالله حسين(ع)، دكتر محمدحسين رجبي دواني، عضو هيئت علمي دانشگاه امام حسين (ع) نقش ياران امام حسين(ع) در قيام ايشان را روايت كرده كه بناست طي 10 روز، 10 تن از ياران غريب آن حضرت (ع) كه با گذر از اعوجاجات فكري و سياسي مسير حق را بازيافتند، معرفي شوند.

عمرو بن قرظة بن كعب انصاري يكي از شهداي بزرگوار كربلا فرزند يكي از اصحاب پيامبر (ص) بود. پدر او از معدود افرادي بود كه بعد از رحلت پيامبر(ص) به حضرت علي (ع) وفادار ماند. وي مدافع و پيرو امام علي (ع) بود، البته هم رتبه اصحاب برجسته نبود، بلكه در رديف دوم و سوم اصحاب علي (ع) قرار داشت.

سلمان، ابوذر، عمار و مقداد اصحاب درجه اول حضرت علي(ع) محسوب مي‌شدند، اما وي هم رديف حذيفة ابن اليمان و ابو ايوب انصاري يا پايين‌تر از آنها بود. او از سوي امام علي (ع) مدتي فرمانرواي كوفه شده بود.

نام دو فرزند وي در واقعه كربلا آمده است، يكي از اين فرزندان عمر بن قرظة بود. وي در كربلا خود را سپر تيرهايي مي‌كرد كه به سوي امام حسين (ع) پرتاب مي‌شد. نقل ضعيفي وجود دارد كه مي‌گويد عمر يكي از دو نفري بود كه هنگام نماز امام حسين (ع) خود را سپر قرار داده بودند كه به امام تير نخورد، اما نقل قوي‌تر اين است كه او در ميدان جنگ خود را سپر امام قرار داده بود.

وقتي پس از جنگيدن توان او زائل و شهادتش نزديك شد، به امام(ع) گفت: آيا من وظيفه خود را در قبال شما به درستي انجام دادم؟ حضرت فرمود: تو پيش روي من به بهشت وارد خواهي شد و زودتر از من رسول خدا(ص) را زيارت خواهي كرد. هنگامي كه به حضور پيامبر(ص) رسيدي به ايشان عرضه بدار كه من هم بزودي به حضور ايشان خواهم رسيد. عمر وقتي سخن حضرت را شنيد دوباره به ميدان بازگشت و جنگيد تا به شهادت رسيد.

برادر بي‌بصيرت عمرو امام را مقصر شهادت برادرش مي دانست

برادر عمرو بن قرظة كه علي نام داشت با سپاه دشمن همراه بود. جا داشت اگر او به امام حسين(ع) ايمان ندارد حداقل تعصب نسبت به برادر و شهادتش او را منقلب كند و به خونخواهي از برادرش كه توسط خودي هاي آنها كشته شده بود برخيزد، اما اين معرفت را نداشت و در مقابل به اباعبدالله(ع) جسارت و توهين كرد و امام (ع) را مقصر شهادت برادر خود دانست كه اين مسئله اوج شقاوت يك فرد را مي‌رساند.