حب الحسين مفتاح الجنه؛

طینت شیعیان از اضافه طینت حسین (ع) آفريده شد

علت وجود محبت شیعیان به امام حسین (ع) تنها اکتسابی نیست و خداوند پیروان ائمه را از اضافه گل آنان سرشته است، همچنین خداوند در روز قیامت از ولایت ائمه و وفاداری امت اسلامی نسبت به آنان سوال می کند.

کد خبر: ۱۶۰۰۵۸

يکشنبه - ۱۳ آذر ۱۳۹۰ / December 04, 2011

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، زينب صارم، در دل های شیعیان نسبت به امام حسین (ع) حرارت محبتی است که هرگز رو به خاموشی نمی رود و دوستداران و شیعیان حضرت هر ساله با فرا رسیدن ماه محرم و صفر یاد سید الشهدا را به وسیله عزاداری و اشک ریختن بر حضرت زنده می کنند.

نکته قابل توجه و بسیار مهم در دوست داشتن وعشق ورزیدن به ابا عبد الله الحسین این است که این علاقه و محبت  فقط از طریق اکتساب به دست نمی آید، بلکه ریشه وجودی محبت به امام حسین (ع) را باید در جای دیگر جستجو کرد.

در حدیثی مفصل از  امام صادق (ع) روایت شده :«... طينت شيعيان را از آن اضافه‏ طينت‏ ما سرشت. دلهاى آنها بسوى ما كشش دارد و دلهاى ما بر آنها مهربان است مانند محبت پدر به فرزند. ما براى آنها خوبيم و آنها براى ما. پيامبر اكرم براى ما خوب است و ما براى او»

يکی از علل علاقه و حب شیعه نسبت به اهل بیت و به خصوص امام حسین (ع) همین موضوع است که  گل شیعیان از اضافه گل وجودی اهل بیت سرشته شده است و به همین علت شیعیان در زمان اندوهگین بودن ائمه ناراحت هستند و می توان گفت این یکی از خصلت ها و خصوصیات شیعه است.

چنان چه در احادیث امامان معصوم به کرات به این موضوع اشاره شده است؛ «همانا خداوند در نگريست و ما (اهل بيت) را برگزيد و شيعيان را براى ما برگزيد كه ما را يارى رسانند و به شادى ما شاد شوند و به اندوه‏ ما اندوهگين و جان و مال خود را در راه ما نثار نمايند؛ آنان از ما هستند و رو به سوى ما دارند.»

اهل بیت شیعیان خود را دوست دارند

علاقه ومحبتی که شیعیان به امام حسین (ع) دارند امری یک سویه نیست بدین معنا که اهل بیت عصمت وطهارت نیز  به شیعیان  و محبین خود علاقه دارند. چنان چه امام رضا (ع) به یکی از شیعیان خود فرمودند:«بنگر حال ما نزد تو چگونه است ما نیز نسبت به تو همان طور هستیم» از این حدیث می توان متوجه شد که هرچه محبت و علاقه ما نسبت به اهل بیت بیشتر شود آنان نیز عنایت و محبت بیشتری خواهند داشت.

ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‏

با توجه به احادیث ذکر شده می توان دانست که محبت امام حسین (ع) در دل های شیعیان بسان گوهری می ماند که خداوند بعضی از بندگان خود را مفتخر به داشتن چنین سرمایه ای کرده است وکم ترین وظیفه ای که شیعیان و محبین در قبال این نعمت بزرگ الهی دارند تلاش و سعی در حفظ و نگهداری آن است.

خداوند در روز قیامت نسبت به ولایت اهل بیت و میزان وفاداری ما نسبت به ایشان از امت مسلمان باز خواست می کند چنان چه در  قرآن کریم سوره مبارکه تکاثر آیه 8 آمده است: «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‏»؛ پس در آن روز از نعیم از آنان سوال خواهد شد.

در تفسیر آیه «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‏» در حضور علی بن موسی الرضا بحثی در گرفت ، پاره‏اى از فقها كه در محضرایشان حاضر بودند گفتند: «مراد از نعیم آب خنك است» و جماعتى ديگر گفتند: «طعام لذيذ است» و عدّه ديگر گفتند: «خواب خوش است.»

امام عليه السّلام فرمود: «پدرم برايم نقل كرد كه در محضر پدرش ابو عبد اللَّه امام صادق اين اقوال شما در بيان آيه «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‏» ذكر شد، آن حضرت ناراحت و خشمگين گشته فرمود: خداوند عزّ و جلّ از چيزى كه به بندگانش تفضّل كرده نخواهد پرسيد و بدان بر آنان منّت نمى‏نهد و منّت به احسان در مخلوقات قبيح و زشت است تا چه رسد به خداوند عالم عزّ و جلّ و چگونه چيزى را كه مخلوق خدا بدان راضى نيست به خدا نسبت دهند؛ ولكن مراد به اين نعيم دوستى ما اهل البيت (خاندان رسالت) و ولايت ما است، خداوند از آن در قيامت باز خواست خواهد كرد.

خداوند پس از پرسش از توحيد و نبوّت، بندگان را از مسأله ولايت ما بازجوئى خواهد كرد، زيرا بنده اگر از عهده اين سؤال برآيد و بدان وفا كرده باشد، اين امر او را به نعيم جاودانه بهشت ميرساند و به راستى كه اين مطلب را پدرش از آباء گرامش از امير مؤمنان برايم نقل كرد. رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بمن فرمود: يا عليّ! اوّلين چيزى كه از بنده پس از مرگ سؤال مى‏شود شهادتين است؛ شهادت به اينكه معبودى جز اللَّه نيست و شهادت به اينكه محمّد رسول خداست و ديگر شهادت به اينكه تو ياعلىّ! از جانب خدا و از جانب من وليّ (امام و سرپرست) مؤمنين هستى، پس هر كس آن را تصديق نمايد و قبول كند و معترف بدان باشد به سوى نعيم جاودانه بهشت رهسپار است.»

وفاداری شیعیان به امام حسین(ع)

به گفته قرآن کریم در روز قیامت خداوند درباره نعمت اهل بیت که به بندگان ارزانی داشته است سوال می کند و میزان وفاداری امت مسلمان را نسبت به مسئله امامت مورد باز خواست قرار می دهد. وفادار بودن به اهل بیت دارای معانی و وجوه متعددی است که یکی از مهمترین آن ها وفادار بودن به اهل بیت در مسائل علمی است. بدان معنا که در یادگیری دستورات دینی و سبک زندگی همواره به آن بزرگواران رجوع کنیم.

کسی که در مسائل دینی و راه و روش زندگی به جایی غیر از درب خانه امامان معصوم رجوع می کند در عمل مرجعیت علمی اهل بیت را در زیر سوال می برد. چنان چه امام علی (ع) در سفارشات خویش به کمیل می فرماید: «حركتى نيست مگر اينكه تو در آن حركت نياز به شناختن دارى، اى كميل از ما بگير تا از ما باشى.»
بنابر این در هر قدم از زندگی با تمام گستردگی که دارد (عبادی اجتماعی خانوادگی سیاسی...) انسان برای حرکت احتیاج به شناخت دارد و این شناخت در تمامی ابعاد زندگی باید صرفا از سخنان و رفتار امامان معصوم اتخاذ شود.

به عنوان نمونه همه جانداران اعم از انسان ها و جانوران احتیاج به آب دارند اما آيا باید نوشیدن آب در انسان و حیوانات به یک گونه باشد؟ امام  علی (ع) درباره غذا خوردن به كميل می فرماید:«هر گاه غذا خوردى نام ببر نام خدائى كه با نامش دردى زيان نرساند»

رجوع کردن به اهل بیت در تمام شئون زندگی چندین فایده دارد؛ اول آن که اشتباهات آدمی را به حداقل می رساند دوم آن که تمام حرکات وسکنات انسانی معنا دار می شود و در راه قرب الهی قرار می گیرد و سوم آن که رجوع به اهل بیت به طور انحصاری و علم را از درب خانه آنان کسب کردن به معنای وفاداری به نعمت ولایت است که خداوند به بندگان خاص خویش ارزانی داشته است.