امروز وظیفه ما سنگین تر است ...

بارها و بارها شنیده ایم که هدف اصلی قیام امام حسین(ع) برپایی امر به معروف و نهی از منکر است؛ اما در این ایامی که گذشت و ایام آینده چند بار برای رضای امام حسین(ع) به بدحجابی تذکر دادیم؟، امروز وظیفه ما سنگین تر است؛ چرا که ...

کد خبر: ۱۶۰۴۲۳

جمعه - ۱۸ آذر ۱۳۹۰ / December 09, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو» - سیده راضیه طاهریان؛ محرم است و تمام شهر سیاه پوش شده است، بیرق و علم از سر در بسیاری از خانه ها آویزان است، هرکس ارادت خود را نسبت به امام حسین(ع) به نحوی ابراز می کند، یکی با سینه زدن و دیگری با پخش نذری، گاهی پیاده در هیئت ها قدم برمی داریم و گاهی گلی بر سر می زنیم.

اما اگر امام حسین(ع) را ناظر بر اعمال خود ببینیم و بدانیم که ایشان از نیت های ما آگاه هستند، رفتار ما چگونه خواهد بود؟

تا کنون به سوالاتی که ممکن است امام حسین(ع) در قیامت از ما بپرسند؛ فکر کرده ایم؟ آیا ایشان بر حسب تعداد روزهای عزاداری مان و یا لباس سیاهی که بر تن داشتیم و یا جنس شال عزاهایمان به ما مرتبه و مقام می دهند؟ آیا اما حسین(ع) از ما می پرسند چند ساعت به سینه زنی پرداختی؟

بارها و بارها شنیده ایم که هدف اصلی قیام امام حسین(ع) برپایی امر به معروف و نهی از منکر است؛ اما در این ایامی که گذشت و ایام آینده چند بار برای رضای امام حسین(ع) به بدحجابی تذکر دادیم؟

این محرم هم مانند محرم های قبل می گذرد؛ اما همچنان ما امر به معروف و نهی از منکر در جامعه را وظیفه گشت ارشاد می دانیم و حتی به خودمان زحمت یک نگاه غضب آلود به اعمال خلاف دین نمی دهیم.

در هیئت ها اشک هایمان جاری و صدای نعره های «یا حسین» مان گوش فلک را کر می کند؛ اما سکوت مان در برابر بد حجابی حتی در ایام محرم دل امام حسین(ع) و امام عصر(عج) ما را به درد آورده است.

برای دل شکسته حضرت زینب(س) ناله سر می دهیم و یادمان رفته که زینب(س)، دختر علی را هیچ نامحرمی ندید و حتی در آن مصیبت بزرگ که بعد از 1400 سال دل های ما را می سوزاند، لحظه ای چادر از سر ایشان کنار نرفت.

رهبری کاروان غم و حزن و اندوه را بر عهده داشتند، صدای شکستن قامت زینب(س) زیر بار غم به گوش رسید؛ ولی غرور ایشان در برابر نامحرم هرگز نشکست.

به یاد دختر سه ساله حسین(ع) ماتم می گیریم و شیون سر می دهیم؛ اما هرگز نمی گوییم که در نهایت سختی و ماتم، کسی به غیر از سیاهی چادر دختر سه ساله چیزی ندید.

این روزها به نظر می رسد با درگیر شدن مردم عاشق امام حسین(ع) به ظواهر، هدف اصلی قیام عاشورا در حاشیه قرار گرفته است.

امروز وظیفه ما سنگین تر است؛ چرا که از یک سو باید به تبیین صحیح هدف اصلی قیام عاشورا بپردازیم و از سوی دیگر نیز باید مرهمی بر دل پر درد ولی عصرمان امام زمان(عج) باشیم.

شاید اگر به واسطه ایشان عذاب از قوم  آخرالزمان برداشته نشده بود، وضعیتی بهتر از قوم عاد و ثمود نداشتیم و عده ای به خاطر گناه و عده ای به خاطر سکوت در برابر گناه عذاب می شدیم.